Zoeken

Mona's Blog

Voor ouders die hun gevoel volgen

Categorie

Voeding

Peutereten

Trapte in de ‘je eet je broccoli op en dan mag je van tafel’ val…En dan krijg je een machtsstrijd aan tafel. 

En een peuter die de broccoli toch niet op eet. En anders wel, als ik haar de vrije keuze geef. 

#nooitmeer #lesjegeleerd

Loa – 2j 9mnd 

Advertenties

Altrimenti Foods 

Elke ouder van een kind met voedselintoleranties weet: het is een hele zoektocht om geschikte voeding te vinden…. Die liefst nog lekker is ook. En als het kan, mogen die lekkernijen in een leuke kindvriendelijke verpakking zitten. Eeem, neuh dat is niet veeleisend 😉 

Bij Altrimenti Foods vind je al die zaken op één plaats. Ze stuurden me een pakket op dat volledig op Loa’s intoleranties was afgestemd. Een volledig pakket voor haar! Ze was in de wolken toen ik binnenkwam met de doos, afgeleverd de dag na opsturen (op zaterdag!) met de post. 

Altrimenti is een webshop en bakstenen winkel voor mensen met voedselintoleranties. Eco, bio en in de bakstenen winkel hebben ze een afdeling ‘verpakkingsvrij’. Tjaaa, daar worden wij van Mona’s blog wel heel vrolijk van. 

De brownie maakte ik als de vriendinnen over de vloer kwamen. Eensgezindheid klonk door de woonkamer: ‘Lekker! Zelfs voor mensen die niet op glutenvrij dieet zijn.’ 

De dinokoekjes verdwenen in no time in de kindjes hun buik. 

En mijn favoriet: Glutenvrije korstjes voor in de soep. Dat was lang geleden 🙂 (door de borstvoeding ben ik mee op dieet met Loa). En weet je wat er ook bestaat? Glutenvrije lettervermicelli 🙂 

Loa’s favoriet: het kindvriendelijk verpakte reepje melkchocolade van rijstmelk, zonder koemelk of soja. 

  
Van de vanillerijstmelk maakte ik glutenvrije wafels, de amandelcrrrrrrackerrrrs (Loa spreekt met de Genste R) zijn een lekker tussendoortje en de glutenvrije pasta was zeer te smaken (want ook daar is – zacht uitgedrukt – veel verschil in). 

  
En dan de chips. Ik eet heel graag chips, maar de keuze is vrij beperkt. Meestal eet ik zoute chips en voor iemand die van pickles of paprika houdt, is dat vrij saai. Die in het pakket was gemaakt van linzen. I kid you not. Ik dacht: ‘oh ow’ en trok al een zuur gezicht op voorhand. Maar dat verdween als sneeuw voor de zon bij het proeven van de chips. De chips trouwens ook. Zakje leeg in recordtijd 💪🏻

Een aanrader dus, Altrimenti Foods, waar je met de glimlach wordt bediend door twee welgezinde dames met kennis van zaken. Wij zijn dus helemaal pro. Ook omdat we de kleine ondernemer graag een duwtje in de rug geven. 

In maart krijg je trouwens 10% korting in de webshop met code ‘charlotte’, het is haar verjaardag deze maand. 

Veel shopplezier! 

Meer info: http://www.altrimenti-foods.be

Op Facebook zijn ze ook actief en op Instagram vind je hen onder de naam ‘Altrimentifoods’. 

En Mona’s blog vind je uiteraard ook op Facebook

Wafels 

Traditioneel vieren we, langs de kant van mijn papa, het nieuwe jaar met een wafelenbak. Loa eet geen gluten of koemelk dus ik ging op zoek naar een receptje. Ik vond deze en paste het wat aan: 

– amandelmelk ipv gewone melk

– geen vanillesuiker maar wel vanillepoeder en ik deed er ruwe rietsuiker bij om te zoeten (een 30-tal gram) 

– een goeie snuf zout erbij 

Voor de rest deed ik alles hetzelfde als in het receptje in de link en ik kan je zeggen… De commentaren gingen van: ‘Lekker! Heerlijk! Superlekker!’ 

Zelfs Miro, die anders niet zo voor de glutenvrije varianten te vinden is, smulde de wafels heerlijk op 😊

Een dag uit het leven van een borstgevoede peuter 

Aangezien mijn man de volgende conversatie had: 

– mijn vrouw geeft nog borstvoeding aan onze dochter van twee. 

– en wat eet jullie dochter dan als je vrouw aan het werk is?

– eeum… gewoon, eten. 

Schrijf ik even wat langvoeden inhoudt, bij ons. Ik had er ook geen idee van vooraleer ik een peuter aan de borst had… Maar stond er niet bij stil tot mijn man dit vertelde 🙂
Een pasgeboren baby, die leg je best aan bij elke kik dat die geeft. Slapen/voeden/slapen/voeden en af en toe een vuile luier. Dat zijn zowat de dagen van een pasgeborene. Het vele aanleggen verzekert niet alleen je productie op lange termijn, het is ook goed voor de suikerspiegel van je kleintje en de zich ontwikkelende hersentjes. 

Dat evolueert. Na een paar weken zijn ze ‘wakkerder’: een blik naar de buitenwereld. En langer wakker ook. Soms langere dutjes ook. Wakker zijn betekent niet altijd direct honger of willen drinken. Dat is wat zoeken. Bij twijfel was mijn antwoord altijd eerst: ‘borst’. 

Na zes maanden begonnen we met vaste voeding. Een broodkorstje, groenten en later fruit via de Kleintjesmethode. Maar voor elke maaltijd gaf ik eerst de borst. Want melk blijft de hoofdvoeding tot 1 jaar. Dus er waren nog zeker voor iedere ‘maaltijd’ een borstmoment en daartussen ook nog. Als ze er om vroeg. Op haar zes maanden begon ik ook te werken. Ze kreeg in de opvang afgekolfde melk, drie flesjes van 90cc op een opvangdag van 8uur. Dat zakte rond negen maanden naar twee, rond een jaar naar één en op zestien maanden had ze geen melk meer nodig, dus stopte ik ook met kolven op het werk. Ik kolfde eerst drie keer op het werk, op negen maanden was dat nog 1 keer, en dat tot haar zestien maanden. 

Na een jaar werden de maaltijden meer maaltijden en at ze meer groenten en fruit.

Als ik thuis ben, krijgt ze tot op de dag van vandaag op verzoek borst. Dat is soms twee keer, soms drie keer per dag. Rond 10u, 13u, 17u. Al zijn die uren er moeilijk op te plakken. De voedingen duren ook niet lang, het is een knuffelmoment, een rustmoment, even bijtanken. Letterlijk en figuurlijk. Voor zowel moeder als dochter 🙂 
Mona’s blog, die vind je ook op Facebook! 

Het belang van ‘kraamkost’ als woord van het jaar – voor elke mama 

Kraamkost is woord van het jaar en verdorie, ik ben daar wreed content om!

Ik heb nooit kraamkost ontvangen, dat bestond nog niet in mijnen tijd 😉 of beter: Mme Zsazsa had het nog geen nieuw leven ingeblazen. Ik heb het wel al gegeven en telkens werd het warm onthaald. Als kersverse mama stond mijn hoofd op ‘verzorg het kind’ en bij nummertje twee op ‘verzorg ook het andere kind’ en dan op ‘rust wanneer je kan’. Die kraamtijd is zo uniek. En als er dan iemand met een ovenschotelke zou zijn afgekomen… Zalig! 

Nu ik erover nadenk, deed mijn mama dat wel. Dat was telkens een last van mijn schouders en meer tijd voor de belangrijke dingen: de kinderen, onze nieuwe telg in het gezin en een evenwicht vinden tussen ons allemaal. Vooral dat laatste. Telkens opnieuw werd de balans uit evenwicht gebracht, moesten we elk van ons op zoek en samen op zoek naar dat nieuwe evenwicht. En wanneer we dachten dat we het gevonden hadden, was er weer wat veranderd. 

Dat is wat kraamkost voor mij betekent: een pasbevallen mama (en haar gezin) helpen in een periode van haar leven waarin ze verschillende ballen jonglerend in de lucht moet houden en daarbij nog moèt genieten van de roze wolk (dit zijn vaak de meest stresserende periodes in iemands leven: die waarin je gelukkig moèt zijn).

Kraamkost is het begin… Het begin van ervoor mogen uitkomen dat een nieuw kind in je familie voor een onevenwicht zorgt. Groot of klein, maakt niet uit. Het begin van mogen toegeven dat je op dat moment in je leven hulp nodig hebt en hulp mag en kan aanvaarden. Al is het maar praktische hulp. Dit is waarom ik het mamapact het leven in heb geroepen. Een baby in huis vergt flexibiliteit, veerkracht en draagkracht. Elke hulp van buitenaf is hierin welkom. En als die hulp van je familie en vrienden komt, is dat hartverwarmend. 

Laat ons wel wezen: papa’s kunnen ook koken. Maar hé, terwijl de verse ovenschotel staat op te warmen, kan je man zoveel andere dingen doen. Deel uitmaken van het gezin, bijvoorbeeld. Ik zeg maar iets. Na twee weken vaderschapsverlof wordt die man alweer op zijn werk verwacht. Elk uur dat uitgespaard wordt met kraamkost is een uur gewonnen. 

Danku, Mme Zsazsa

Mona’s Blog deelt dagelijks interessante links op Facebook

Mme Zsazsa trouwens ook en wel hier

Verwennen met aandacht is onmogelijk 

Voor baby’s was ik daar al een tijdje achter. Ze komen uit je buik, ze hoeven helemaal niet te leren alleen zijn, of zichzelf leren troosten of sussen, in slaap vallen… De voorbeelden zijn eindeloos. ‘Alleen’ en ‘baby’ die woorden horen voor mij niet samen in één zin. Voor wie wat meer achtergrond wil: Ik schreef er al deze blog over en ook deze. En eigenlijk ook deze 🙂 

Nu is onze baby een peuter van 19 maanden en nu begint het… ‘De terrible two’s zijn in aantocht’ en ‘ze zal je beginnen testen hoe ver ze kan gaan’. Je kan veel gedrag onder testgedrag steken. Maar ik geloof hier niet meer zo in. Grenzen vragen, ja. Testen hoever ze kan gaan klinkt alsof ze tegen ons persoonlijk ingaat. En zo voelt het niet. Loa wil niet in haar eigen bedje slapen. Dat kan je gerust catalogiseren onder testgedrag. Ik weet niet wat het is en het waarom weet ik ook niet. Misschien iets met de reflux en de krampen die ze erin meegemaakt heeft? Misschien… Zaak is dat, als ze niet kan slapen er altijd wel een verklaring voor is. Lichamelijk of niet, we komen hieraan tegemoet. Na een dag creche hangt ze soms extra lang aan de borst. ‘Mama-tanken’ noemen we dat. Dat mag ze, dat is aandacht vragen, dat is genegenheid vragen. En dan in slaap vallen aan de borst, met haar armpje rond mijn buik 💛 het werkt op deze manier voor ons. Ze heeft die veiligheid nodig. Ze krijgt die dan ook. Het alleen in een eigen bed slapen, dat komt wel. Als ze er klaar voor is. (Gisteren is ze toevallig wel in haar eigen bedje in slaap gevallen. De allereerste keer! Uiteraard zonder huilen.) 

Twee dagen geleden wilde Loa keer op keer op de cross trainer gaan staan terwijl wij nog aan het eten waren. We haalden haar er telkens af of voorkwamen dat ze er op kon. Vond ze niet leuk. Na drie keer ben ik met haar naar de andere kamer gegaan, wilde ze niet, ze huilde. Ik heb uitgelegd (nog eens) waarom het niet kon, haar gevoel benoemd en heb haar dan afgeleid met haar lievelingsspeelgoed. Ze was de cross trainer snel vergeten en ze was alweer haar vrolijke zelve. Ik heb consequent de grens aangegeven. De manier waarop kan je zien als aandacht geven voor ongewenst gedrag. En dat ongewenste gedrag bekrachtig je hierdoor. Toch heeft ze de voorbije twee dagen niet meer naar de cross trainer gekeken. 

Als Loa niet krijgt wat ze wil, kan ze boos worden. Heel boos. Met huilen en stampvoeten. Met slaan naar haar broer bij. We zetten haar hiervoor niet in de hoek. We proberen het anders op te lossen. Miro kent al een goeie truuk: als loa zijn speelgoedje wil, geeft hij een ander in de plaats. Of omgekeerd. Als zij zijn speelgoed heeft, en hij wil het, voorziet hij eerst een alternatief. Hij maakt het alternatief ook aantrekkelijk, ‘kijk, zus, zo moet je dat doen!’ Of ‘kijk, zus, je lieverlingspop!’. We benoemen haar gevoel, haar gedrag, dat ze best boos mag zijn en dat het niet leuk is om iets niet te krijgen, maar dat broer ermee aan het spelen is en dat ze het straks mag. Dat ze met iets anders kan spelen. Dat ze er samen mee kunnen spelen… Achterliggend idee is dat ze niet weet wat er gebeurt met haar, wat die gevoelens zijn, waarvan ze komen. En dat wij er zijn om haar hierin te begeleiden. 

Elkaar pijn doen is natuurlijk een no go. Dat mag niet. Dat vertellen we haar ook op een kordate manier. We zeggen dat ze het goed kan maken met een aaike, als ze dat wil. Dat ze broer pijn doet, dat dat niet leuk is. ‘Kijk, broer weent.’ En dat alles ook in haar eigen woorden: ‘broer heeft pijn, broer auw.’ 

Sinds we miro (4,5jr) opvoeden zonder straffen, zonder time-outs in de gang (ik mag er niet aan terug denken, die verschrikkelijke tijd), ‘test’ hij ons niet meer. De klik is gekomen bij deze gebeurtenis. Ik probeer uit te leggen hoe het eraan toe gaat. Vroeger kon hij wel eens een strijd maken van het eetmoment. Ik wil dat niet eten of ik wil niet eten of… Nu pakken we het samen aan. Hij mag eens kiezen wat we eten, wij mogen dat ook. Hij voelt zich gehoord. Hij proeft eten waarvan ik vorig jaar dacht ‘dat krijg ik nooit in zijn mond.’ Er zijn natuurlijk wel momenten dat het niet makkelijk gaat. Hij moet ook niet alles. We stellen bijv onze verwachtingen bij na een lange dag school. Soms is hij zo moe, dan komt hij op mijn schoot en eten we samen. Of een goeie portie humor er tegen aan gooien. Of elke groente heeft hier wel een functie. Spinazie maakt je sterk en van wortels kan je goed zien. Hij bepaalt nog steeds zelf hoeveel hij eet. Hij proeft meestal van alles. Sinds de druk er af is, wil hij zelf proeven en verkennen. Hij is intrinsiek gemotiveerd en hij heeft meer zelfvertrouwen. 

We gaan er niet meer van uit dat hij om negatieve aandacht vraagt, dat je kan belonen als hij het moeilijk heeft met zichzelf. We gaan er in mee, we luisteren wat er is, hij kan aangeven wat het is of we gaan samen op zoek. We geven hem krediet. Zo kan Miro snel zijn geduld verliezen als iets niet lukt. Dan vliegt het onding de kamer rond. Deze situatie is zeer snel te keren door te kijken wat er scheelt, wat hij eraan kan doen of wat we er samen aan kunnen doen. Zijn gevoel van boosheid erkennen, maar is dat stuk speelgoed de kamer door gooien, de beste optie in dit geval? 

Ik ben evan overtuigd dat dit te maken heeft met het ouder worden van Miro, maar ook met de andere aanpak. We staan samen in het leven en proberen hem te begeleiden in zijn gevoelens, zijn leermomenten, zijn vragen… 

Het is een constant zoeken en evalueren, voelen wat goed zit, wat er nog anders kan… We houden jullie natuurlijk op de hoogte 💛

Laatste nieuwtjes, interessante artikels en links: volg ons op Facebook

  

18 maanden borstvoeding – hoe doe je dat? 

Hoe doe je dat? Zo lang voeden? 

Ik weet het zelf niet goed, het gaat zo natuurlijk, zo gewoon, een gewoonte. Maar hieronder wel vijf tips om het allemaal wat vlotter te laten verlopen. 

1. Zoek steun 

Zoek steun. Het is eender waar, maar je moet ergens kunnen uithuilen in moeilijke tijden (ik-ben-zo-moe), kunnen praten met lotgenoten (neen, die van mij slaapt ook nog niet door) of bijzondere momenten delen (juij! 18 maanden borstvoeding!). 

Deze Facebookgroepen zijn enorm belangrijk voor mij:

la leche League Vlaanderen 

natuurlijk borstvoeding 

Probeer je man te betrekken in wat je doet, waarom je het doet, deel je kennis en je wijsheid. Probeer met twee sterk te staan en het belang ervan te zien. Hij zal je dan beter kunnen steunen in moeilijke momenten. 

2. Kennis is macht 

Weet waarom je het doet. Het is zwaar, dus opgeven zal misschien wel in je hoofd opkomen. Maar omdat ik wist dat het in het belang was van het emotioneel, lichamelijk en psychisch welbevinden van mijn baby en mezelf, bleef ik doorgaan. 

Laat kritiek niet aan je vel vreten. Zoals alles in opvoeden is borstvoeden altijd een punt waar kritiek op te geven valt. En het is een makkelijke om onzekere, oververmoeide mama’s uit hun lood mee te slaan. Want vragen als ‘heb je wel nog genoeg voeding?’ ‘Is je melk nog voedzaam genoeg?’ En stellingen als ‘ze slaapt nog niet door omwille van de borstvoeding, zou je niet overschakelen op flesjes?’ Zijn veelgehoorde commentaren en zijn hier allemaal de revue gepasseerd. Maar het kan nog een stapje verder. Bij een paar dagen borstweigeren van Loa op vijf maanden, kreeg ik te horen: ‘een kind geeft zelf aan wanneer ze wil stoppen, ook als de mama daar nog niet klaar voor is.’ Gelukkig wist ik dat baby’s van vijf maanden nog niet spenen en dat er iets aan de hand zou zijn, wat ook zo was. Ze was verkouden en een productiedip en smaakverandering van de melk door mijn eerste maandstonden gaven samen een paar dagen borstweigeren. Een consult met de laktatiekundige en wat peptalk (het komt goed!) later, was ze alweer aan de borst. 

Weet waarom je het doet. Want het is niet altijd makkelijk, zeker die eerste weken niet (zie punt drie). En dan heb je nog spruw (geen ervaring mee), kloven (enkel bij Miro gehad. En ook hier: moedermelk doet wonderen: smeren en aan de lucht laten drogen. Geen dure zalfjes nodig!), borstontstekingen, vermoeidheid… 

Mijn nicht is zwanger van haar derde kind. Twee kinderen aan de borst gehad en twijfels bij het derde. ‘Want het is zo zwaar en ik heb geen zin in weer een borstontsteking.’ Ze had al snel door dat ze zou voeden. Baby geboren en die reflex zal er zijn: aanleggen. Dus niet voeden was niet de oplossing. Lezen, dat wel. Ik gaf haar mijn boek van Kleintjes, ze las het in een ruk uit en zei: ‘Nina! Hoe die mens praat over borstvoeding, no nonsens, rechttoe rechtaan, een heel hoofdstuk over mogelijke problemen en hoe ze te voorkomen. Ik zie het helemaal zitten!’ Of hoe het nooit te laat is om bij te leren.

Allemaal voorbeelden van kennis is macht. 

3. Aanvaarden! 

Een pasgeboren baby vraagt vaak om voeding. En dat kan soms allesoverheersend zijn. Maar een nieuwe baby in het gezin is allesoverheersend en je huishouden steekt er bij in. De moment dat ik dat losliet, begon ik te genieten. Het lag (en ligt) hier niet altijd gelekt en gestreken, maar dat is dan maar zo. Kijk niet op de klok, leg aan, als in een eerste reflex, op elke kik was mijn antwoord: aanleggen. Was dat vervelend? Neen. Ik had niks anders te doen dan te zorgen voor mijn kinderen. Mijn mama stond die eerste weken constant paraat. Onze hond was bij de schoonouders. We mochten gaan eten bij mijn papa…

4. … Maar zoek hulp….

Wanneer je denkt dat iets niet klopt. Schakel een laktatiekundige in, bel naar la leche League, sluit je aan bij hun facebookgroep en lees mee. 

5. En bovenal: Volg je gevoel! 

Had ik de goeie raad gevolgd van anderen, Loa stond al meer dan een jaar op kunstvoeding. Want ze had last en ze was daarom lastig, en dus zou dat wel eens aan de borstvoeding kunnen liggen. En het lag daar ook aan, dat wist ik, er waren dingen die ik verkeerd at, ik wist alleen niet de welke en ook niet hoe ik daar achter zou moeten komen. Wat ik wel wist, was dat overschakelen op kunstvoeding het probleem alleen erger zou maken. En dat zou zo geweest zijn, met een intolerantie aan koemelk én soja. Ik ben nog altijd heel blij dat ik aan die overtuiging koppig heb vastgehouden. Want het was juist. En dat voelde ik gewoon.

En nu? 

Nu krijgt ze overdag nog borst op vraag als we samen thuis zijn. Dat is meestal eens in de voormiddag, voor haar middagdut en in de namiddag. Soms nog eens in de vooravond. S avonds voor het slapengaan en snachts ook op vraag. Ze vraagt er zelf om en ze krijgt. Maar ze kan ook wachten, begrijpt als het even niet kan. 

Niemand durft er nog echt naar vragen. Het is een gewoonte, iedereen is mee, geen veroordelen, niemand die zegt dat het moet stoppen. ZA-LIG! 

Hoelang we nog doorgaan? 

Tot een van beiden er genoeg van heeft. Ik denk dat zij zal beslissen wanneer het zover zal zijn. Still going strong! 

We zijn ook te volgen op Facebook! Kom erbij! 

Suikervrije tips

Naar aanleiding van het interview in De Standaard over hoe we proberen Miro en Loa groot te brengen zonder geraffineerde suikers, kreeg ik heel wat vragen naar tips. Dus: hier komt-ie!

Wij eten zonder geraffineerde suikers. Dat wil zeggen: geen suiker, maar ook geen dextrose, sacharose en andere vermommingsnamen die slimme fabrikanten aan suiker geven.
Een lijst vind je hier . Overigens een interessante site om eens op rond te neuzen.

Etiketten lezen, dus! En veel zelf maken. Alles wat in de lijst staat, eten we niet meer.

Wat dan wel?
Ontbijt:
We eten zelfgemaakte havermoutkoek die gezoet is met honing. (Recept: Daarbij fruit (bosbessen!) of dadels of rozijnen en noten. Lees er de verpakking van je ontbijtgranen of meusli op na: de toegevoegde suikers zijn torenhoog 😦
Boterhammen met suikervrije confituur, een stukje chocolade gezoet met kokosbloesemsuiker, notenpasta of honing.

Middag:
Ik eet vaak zelfgemaakte linzensoep (let op: ook in bouillonblokjes zit vaak suiker! Ik vervang deze door tuinkruiden en verse knoflook, peper en zout…) met quinoa door. Of een restje avondeten van de dag ervoor.
Of brood met beleg. Ik moet waarschijnlijk niet vertellen dat er in beleg ook vaak suikers worden toegevoegd. Ook deze zijn geschrapt bij ons. We eten vaak gerookte hesp, hummus, (geiten)kaas. En daarbij salade met zelfgemaakte mayo/dressing want ook daar: vaak toegevoegde suiker!

Tussendoor:
Zelf bakken! Gelukkig doe ik dat graag 🙂 inspiratie vind je in overvloed op voedzo.nl . De brownie is overheerlijk en gezoet met dadels. Er komt geen suiker aan te pas.

Verder maak ik wekelijks cake die ik zoet met palm- of kokosbloesemsuiker (biowinkel) of ongeraffineerde rietsuiker (supermarkt). De eerste twee hebben de voorkeur omdat deze niet alleen ongeraffineerd zijn, maar ook niet zo’n hoge invloed hebben op de suikerspiegel. De ruwe rietsuiker eten we vooral in chocolade of zaken die we niet zelf maken. Want hey, een stukje chocolade bij de koffie, dat smaakt toch. 🙂 ik koop 72% of 78% chocolade, liefst met ruwe rietsuiker, maar dat kan ook met gewone suiker.

Ik maak ook wel eens verse pannenkoeken (zonder suiker in het beslag) die ik bestrijk met honing of agavestroop, speltstroop, ahornsiroop.

Verder eten we veel fruit tussendoor. Daar zitten natuurlijke suikers in. Dat schrappen we niet.

Ook noten, dadels, rozijnen, notenrepen eten we als snelle hap.

Avondeten:
We eten back to basic:
– aardappelen, (spelt/rogge)pasta, quinoa, quinori, rijst, spelt couscous, (rijst/boekweit)noedels.
– vlees, vis of een eitje
– groenten

Vandaag aten we spaghetti. Spaghettisaus vind ik bij Albert Heijn. Daar zit tomatensaus, look en ajuin in. Ik voeg dan zelf nog verse groentjes toe. Ook gehakt vind ik bij de AH (ik gebruik ongeveer 250gram voor vier personen, voor de smaak. Maar minder vlees eten, das een ander punt :)). Spaghettislingers vind je in de biowinkel.

Gisteren aten we broccoli met zalm en aardappelen.

Morgen eten we gekookte aardappelen met gestoofde prei en een zachtgekookt ei.

Overmorgen eten we scampi met courgette en paprika, look in een amandelroomsaus met quinoa (en daar gomasio bij: mmmm!).

Op zondag eten we al eens frietjes van de frituur met zelfgemaakte mayonaise of mayo van huismerk Delhaize: die is zonder suiker.

(Nu moet ik wel zeggen, met al die intoleranties hier in huis, zijn de mogelijkheden niet uitgebreid. Maar binnenkort laten we loa hertesten en zijn er hopelijk weer wat meer zaken die kunnen. Het hele verhaal lees je hier en hier.)

Voor den tv:
Eten we wel eens bio paprika chips of Lays zoute ribbel chips. Ik bekeek gisteren de oven baked variant, die claimt minder vet te hebben, maar je raadt het al: ze smijten er dan wel suiker doorheen!

Rauwe wortels als snackje of wat we tussendoor eten. Of gewoon niks, dat jullie nu niet denken dat we ons savonds vol eten met ongezonde dingen 😉

Drinken:
Water, thee, koffie. Klinkt saai, maar dat is voor mij niet anders dan voor het suikervrije leven. Dus daarop heb ik persoonlijk niks ingeleverd. Voor Sven koop ik fruitsappen zonder toegevoegde suikers.

Er kan dus heel wat, maar het is zoeken en etiketten lezen. Eens je je producten gevonden hebt, winkel je even snel als vroeger. En zelfs sneller. Ik sla hele rekken over in de winkel: snoepgang, koekengang, hele zuivelafdeling (wegens koemelkintolerantie), dranken.

Wat is het effect?
Dat het gezonder is, zonder geraffineerde suiker leven, dat behoeft geen pleidooi. Ik probeer ook niemand te overtuigen, zoals ik al zei in het interview. Maar ik vind het effect wel spectaculair. Ik eet ruim zeven maanden geen geraffineerde suiker en…

– ik heb geen last meer van sinusitis.
– ik ben, afgezien van de onvermijdelijke griep die in huis zat, niet meer ziek geweest. Geen verkoudheden, ook al brengen de kinderen die mee van de crèche of van school.
– ik voel me veel fitter.
– ik heb geen suikerdips of -cravings meer.
– ik ben al een paar kilo kwijt 🙂

Tips
– voedzo.nl is een site boordevol heerlijke recepten.

– ze hebben ook een webshop waar je boeken kan vinden met recepten en weekmenu’s: voedzo-shop.nl

– maar… Het beste moet nog komen: ze organiseren ook een suikervrije cursus die helemaal gratis is! Duurt twaalf dagen en je krijgt heel wat info en recepten. De volgende cursus start 1 maart. Wie durft? Hier kan je inschrijven: http://ikeetsuikervrij.nl/leven-zonder-suiker/de-ik-eet-suikervrij-cursus/

– etiketten lezen wordt makkelijker naarmate je het meer doet. Ik lees ze als een sneltrein, zonder info over te slaan. Let wel: kijk naar de ingrediëntenlijst en niet naar de voedingswaardetabel. Suiker zit bijna overal in, toegevoegde suiker niet. In een voedingstabel zie je niet de ingrediënten maar wel het aantal vetten, vezels, suikers… Deze moet je dus niet hebben.

– voor mezelf is het belangrijk geweest om dit een tijdje vol te houden. Ik heb vier maanden suikervrij doorgebracht en nu eet ik enkel eens in een stuk chocolade gewone suiker. Ik zag reclame voor oreo’s overgoten met witte chocolade en ik dacht: ‘man! Dat zit er lekker uit!’ Tot ik dacht aan hoe zoet witte chocolade smaakt. Ik denk niet dat ik het nog lekker zou vinden.

– zie wat werkt voor jezelf. Ik ben cold turkey afgekickt en dat is een dag lastig geweest. Beven, hoofdpijn, aan het einde van de dag was ik kapot. Ik had de stok achter de deur dat Loa er beter van werd en dat het echt niet mocht. Dat werkt voor mij. Uitzonderingen werken niet voor mij, dan overdrijf ik weer. Ik ken geen maat. Ik eet de hele pak koeken op of eet boterhammen met choco tot mijn buik overvol zit. Maar misschien is het voor jou wel beter om bijv. te snoeien in drank en enkel drinken te nemen dat niet gezoet is. Of je tussendoortjes aan te passen of etiketten te lezen. De geleidelijke aanpak, dus.

– durf proberen en denk niet a priori dat je het niet zal lusten. Smaken veranderen naargelang je anders begint te eten. Ik lustra vroeger geen donkere chocolade en nu is het mijn guilty pleasure.

Ik denk dat dit één van mijn langste posts ooit is 🙂 als er nog vragen zijn: shoot! En anders: succes!

IMG_6725

Loa proeft het deeg van de suikervrije brownie van voedzo.nl. Een toppertje hier in huis.

Kom je er ook bij op Facebook?
https://www.facebook.com/pages/Monas-Blog/306678659485195

Een jaar zonder koemelk

Een jaar geleden schrapte ik alle koemelk uit mijn dieet omdat we vermoedden dat Loa daarop reageerde.

Onze Piet Huysentruyt zou vragen: wat heb je daar uit geleerd? Awel, het volgende:

1. Dat spaghetti zonder kaas ook lekker is.

2. Dat er meer hartig broodbeleg bestaat dan kaas alleen. Met stip op 1: humus! (Nog goed voor de productie ook!).

3. Dat mijn Nutella-verslaving zwaar overroepen was. Natuurlijk kan ik zonder! Never say never, maar ik voel me veel beter zonder.

4. Dat het een zoektocht is van etiketten leren lezen en veel teleurstellingen (oh, dat mag ook niet :() maar dat het het waard was en is. Veeeeel goeie raad gekregen om over te stappen op kunstvoeding, maar ik zag dat niet zitten owv verschillende redenen. De grootste was natuurlijk dat ik nog niet wilde stoppen met voeden (loa was vier maanden). Maar de zoektocht naar een voeding die ze wel zou verdragen, zag ik ook niet zitten. Later bleek dat ze soja ook niet kan verdragen. De controlefreak in mij wil zelf de touwtjes in handen hebben. Ik ben nog steeds blij van mijn rotsvaste overtuiging en mijn koppigheid op dat moment 🙂

5. Dat ik, buiten de griep, geen enkele keer ziek ben geweest. Geen snotneus, geen sinusitis, wat vroeger toch wel mijn zwakke punt was.

6. Dat het leven zonder koemelk een aanpassing is, maar zeker niet onoverkomelijk . Er zijn genoeg andere lekkere dingen in de wereld. We hebben veel geleerd over gezonde voeding, over koemelkvervangers, over anders eten. Het is soms een uitdaging, maar ik kan ook veel zelf bakken en dat doe ik enorm graag. Win!

Interessante Facebookgroepen:
– koemelkallergie
– borstvoeding aan een baby met voedselintoleranties

Info rond voedselintoleranties:
– Herbatheek Gent: http://www.herbatheekgent.be

Interessante receptensites:
– voedzo.nl
– urbansuperchefs.nl
http://www.easypeasykids.nl

IMG_6363

Volg ons:
Facebook:
https://www.facebook.com/pages/Monas-Blog/306678659485195

Instagram:
Mona’s Blog

Maak een gratis website of blog op WordPress.com.

Omhoog ↑