Zoeken

Mona's Blog

Voor ouders die hun gevoel volgen

Categorie

Natuurlijk ouderschap

Logeren

Al een paar weken vroeg ze het, en ze hield voet bij stuk:

‘Ik wil ook eens bij moeke gaan logeren. Ik ga dan in het bamboebedje slapen en broer bij mij op de kamer.’ 

Als ze het in haar hoofd heeft, gaat ze ervoor. En dus wij ook. 

Ze deed het fantastisch, haar allereerste keer logeren. We hadden het wel al eens eerder geprobeerd, toen ze 2j en een paar maanden was en ze ook zo vastbesloten leek. Maar toen slaaptijd er aankwam, was haar hartje toch te klein, wees ze naar de deur en riep ze om ‘mama’. We gingen haar halen en ze viel dicht bij mij, nog nasnikkend aan de borst in slaap. 

Anderhalf jaar later niks van dat. Ik nam afscheid en zij had enkel oog voor haar spaghetti die ze in het kamp mocht opeten (hoe zou je zelf zijn?). ‘S avonds ging ze slapen ‘alsof ze dat elke week doet’ zei mijn mama. ‘S nachts is ze twee keer wakker geweest en vroeg ze toch om mij. Maar die fantastische moeke nam haar mee in haar bed, wreef over haar rugje en al snel viel ze terug in slaap. Voor een korte nacht, dat wel want om 5.45 was de nacht voorbij voor Loa. Vanmiddag vroeg ze om haar bedje, ze viel aan de borst in slaap voor een heerlijke middagdut – die ze anders niet meer doet – en stellig is ze opgestaan: ‘ik ga nog bij moeke gaan logeren’. 

Loa – 3j 9mnd – met een fantastische moeke 

Advertenties

Kleuterpraat

Op een bepaald moment nemen ze de taken gewoon van je over. Borstvoeding normaliseren bijvoorbeeld.

Loa had aan oma verteld bij wie je borstje kan drinken: alleen bij meisjes. En dan had ze elke vrouw opgenoemd die ze kent. Ahja, want die hebben allemaal borsten. 

En de cirkel was rond. 

Loa – drie jaar  

Foto: Sven Rammeloo

Facebook: Nina Mouton – gezin relaties ouderschap 

… En toen sliep hij terug bij zijn zus op de kamer 

Na een hele zomervakantie in zijn eigen kamer, naderde de komst van het eerste leerjaar met rasse schreden. Een paar  dagen voor 1 september: ‘mama, ik wil bij iemand liggen, ik wil niet alleen op mijn kamer liggen.’ Dus verhuisde hij opnieuw. 

Slapen en je veilig voelen, gaan hand in hand. Miro is sowieso een denker. Hij heeft soms slechte dromen (daarvoor maakten we samen een dromenvanger, op zijn vraag) en als hij in zijn bed ligt, komen er vaak nog veel verhalen boven. 

Ik probeer dat nu op voorhand op te vangen. Het eerste leerjaar is een hele stap. Ik probeer op de avond een momentje te voorzien om hem te laten vertellen, zodat hij rustig kan gaan slapen. 

We zien wel wat de toekomst brengt. Het slapen zal altijd fluctueren. Maar we zullen altijd proberen om hem zo veilig mogelijk te doen voelen. Wij slapen toch ook graag met onze partner in bed? 

Slaapwel 😘 

5 baby musthaves 

Na twee baby’s weet ik het wel… Ellenlange babylijsten leggen, ik zou dat niet meer doen. Maar waar heb ik heen spijt van? Ik zal het je vertellen… 

  1. De draagdoek – overdag hing Loa op mij. In de draagdoek. Ik weet niet wat ik zonder zou gedaan hebben. Lamme armen hebben ofzo. Alleszins… Musthave, investering waard en heerlijk om je kleintje lekker dicht bij te hebben. Goed voor alles: hechting, nabijheid, veiligheid… Meer info over dragen vind je op de facebookgroep ‘draagpraat’ en bij draagconsulenten verspreid over het land. Voor Antwerpen: check de draag-o-theek, waar je met raad en daad wordt gegidst door draagdoekenland door de lieve Maja. 
  2. Het babyzitje van Tripp Trapp – zo zat ze al snel mee met ons aan tafel (als ze niet in de draagdoek lag te slapen en ik over haar hoofd zat te eten en me daarna afvroeg wat dat bruine vlekje op haar hoofd was? Ow… Chocolade 😉). 
  3. De isofixbasis voor de maxi cosi. Geen gesukkel met gordels. Maxi cosi op de basis zetten, je hoort een ‘piep’ en dan staat-ie juist. Eruit klikken doe je door aan een hendel te trekken. Makkelijk, geen gebroken rug en veilig. 
  4. De wasbare luiers – altijd luiers in huis. Ecologisch, zacht voor de billetjes, weinig afval en je kan ze nog doorverkopen. Op die paar wasjes per week extra komt het niet, met kinderen in huis 😊 voor meer info: Klein Spook geeft regelmatig infosessies over heel Vlaanderen. 
  5. Mijn kolf. Dubbelzijdig, Medela, de queen onder de kolven. Geen seconde spijt gehad van die dure aankoop. Het was een hele investering, maar dat was het zeker waard. Daarbij een kolfBH en ik kon handsfree kolven op het werk 👌🏻 bij Boobs ’n Burps kan je verschillende kolven testen. 

Wat zijn jullie musthaves? Laat het hieronder weten en deel je ervaringen met andere ouders 👇🏻

Volg Mona’s blog ook op Facebook 

Ps: dit is geen gesponsorde post. Dit zijn de producten en de winkels of personen waar ik me goed bij voel. 

Foto: Sven Rammeloo – draagkind – niet ergonomisch 😉

Hobby’s 

Miro – 3,5jaar 

‘Ga maar, ga maar naar de andere kindjes. Ik ga daar boven staan kijken. Zie je? Daar. Ik ben daar direct, ga maar bij de juf. Nee? Zal ik hier nog wat beneden blijven? Ok. Je wil niet meedoen? Je wil dat ik meedoe? Maar mama’s turnen niet mee, mama’s mogen wel kijken. Zullen we samen aan de kant kijken? Ok. Oh kijk! Zie je Mauritz? Ik denk dat hij het leuk vindt. Denk je het ook? Ga je toch meedoen? Ja, ga maar, ik ga boven staan. Ok? Ok!’ 

*ik snel naar boven* 

‘Miro? Waarom huil je nu?’

***’Nu is’t zaak van vol te houden, he…’ 

‘Je gaat er nu toch niet naartoe?’

‘Even doorbijten, straks gaat hij niet meer huilen.’ 

‘Zou je niet beter vertrekken? Hij zal wel ophouden met wenen dan.’ ***

Innerlijke ik: Wat denk je zelf, Nina? Wat heeft hij nodig, nu? 

*ik snel naar beneden* 

*hij snelt in mijn armen* 

‘Heb je geen zin om mee te doen?’

Hij schudt van neen. 

‘Gaan we samen boven kijken naar Mauritz?’

Hij knikt ja. 

Anderhalf jaar later… 

Naar de atletiekles gaan kijken. Wil niet meedoen. Volgende keer. Te grote groep? Niemand die hij kent? Niet leuk? We weten het niet… 

Week erna… Nee, wil toch niet meedoen. 

Goed voor ons, dan maar wat lopen en fietsen met papa? Dat lijkt hem een goed plan. 

Vanmiddag 

Samen met zijn vriend naar de turnles. Alles goed uitgelegd: Duur, bedoeling, wat, hoe, waarom, waar … 

Huppelt de (ongekende) sporthal binnen. 

Loopt de sporthal weer uit, wil buiten wachten op zijn vriend. 

Samen met vriendje snelt hij de sporthal weer in, naar de andere kindjes en de drie juffen, zweet zich een uur te pletter. Jaja, ik mocht vertrekken. ‘Oké, ik kom mee met de andere mama. Tot straks!’ Thuisgekomen: ‘mama! Schrijf mij maar in! Het was leuk!’ 

Alles op z’n tijd en alles op zijn tijd 



Miro – bijna 6 jaar


Mona’s blog vind je ook op Facebook

Langer borstvoeden… 

Onbekend is onbemind. Een ouder kind aan de borst zie je bijna nooit en is daarom cultureel niet aanvaard en moeilijk te begrijpen voor buitenstaanders. 
Toen Loa zondag op het strand vroeg om te mogen drinken, zei ik: ‘straks in ons huisje’. Ze begreep dat onmiddellijk en speelde verder. 

Ik voed mijn bijna driejarige niet in het openbaar, ik voed haar enkel bij mensen waar ik me op m’n gemak bij voel. Ze drinkt op vraag, het is niet enkel ’s morgens en ’s avonds. En eigenlijk is het niet aan anderen om daarover te oordelen. Want zoals in het artikel staat: op geen enkel vlak zijn er nadelen aan verbonden, voor moeder noch kind. Het is de biologische norm om langer te voeden. De culturele strooit hierbij roet in het eten.

Om de mensen gewoon te maken aan langer voeden, had ik haar wel moeten aanleggen op het strand. Maar als mama heb ik ook mijn eigen grenzen en daar ga ik niet over. Langer borstvoeden betekent niet dat er geen afspraken aan kunnen verbonden zijn. Het is niet grenzeloos, je geeft je als moeder niet helemaal over aan je kind, het is geen symbiotische relatie. Dat loskomen doen ze vanzelf. Papa is haar held en haar grootouders ziet ze doodgraag. Ik kan gerust weggaan, ik weet dat ze zich goed voelt bij anderen ook. Ze huppelt naar school. Haar wereld verbreedt vanzelf, op haar eigen tempo. 
Leesvoer: hier 

Mona’s blog op Facebook vind je hier. Wees welkom 💛

… En toen sliep hij opeens in zijn eigen kamer.

Juni 2015:

‘Mama, waarom mag zus eigenlijk bij jou slapen en ik niet?’

Goeie vraag… Als hij dat wilde, mocht hij ook terug komen, na ruim 4 jaar op zijn eigen kamer te liggen. Dus zo gezegd zo gedaan. Hij werd in september 5 jaar. Maar als hij dat nodig had om zich veilig te voelen… Slapen gaat hand in hand met zich veilig voelen. Een kind dat zich niet veilig voelt, zal niet slapen. 

April 2016:

We zijn verhuisd! Er wordt een kinderkamer en een kamer voor ons ingericht. Ik slaap bij de kinderen om de overgang wat makkelijker te maken. Dan kunnen ze toch al in hun eigen kamer blijven liggen en hoef ik met de tijd maar te verhuizen. We hebben nagedacht over een familiebed (maar Sven slaapt al zo slecht en dan nog eens twee koters erbij… Dat kan onze slaap momenteel niet aan). Ik bij Sven en de kinderen samen (maar dat kan mijn slaap momenteel niet aan: opstaan ’s nachts is er echt teveel aan). 

Juni 2016:

Miro krijgt een echt groot bed, zijn peuterbed is te klein. ‘Waar gaan we dat dan zetten?’ Vroeg ik me af. Miro vroeg zich af wat de mogelijkheden waren. De speelkamer, die dan zijn kamer werd, of samen met zus op de kinderkamer. Het werd de speelkamer. Hij was resoluut. Zoals steeds. 

Juli 2016:

Miro slaapt ongeveer een maand op zijn eigen kamer, in zijn eigen bed, zonder enig probleem. 

Al het wenkbrauwengefrons van anderen ten spijt. Het kan: hem zijn eigen gevoel laten volgen, ook – en ik zou zeggen vooral – als het over zijn eigen emotionele veiligheid gaat. Hem zelf laten beslissen wanneer hij er wel klaar voor is om de volgende stap te zetten. En fier dat hij is! 💛

We hebben deze aanpak niet vanaf het begin van Miro’s leven gedaan. Ik was van het principe dat kinderen deze zaken niet hoeven te bepalen en dat ik mee moest met de gedragsmatige stroom van opvoeden die in onze maatschappij heerst. Ook al ging dit tegen mijn gevoel in. Je kan al raden waarom ik deze blog heb opgericht, niet? 😃

We volgen ons gevoel nu. En ja, hier zijn zeker regels. Het is de manier waarop dat die gesteld worden, die anders is. Of dat proberen we toch. Ja, wij zijn ook soms boos op onze kinderen. En ja, ik verlies mijn geduld ook. We zijn ook maar mensen, gebombardeerd tot ouders, die hun weg moeten vinden in het opvoed- en ouderlandschap. Dit gaat niet zonder figuurlijke slag of stoot. Het is een zoektocht voor iedereen. En het zal een zoektocht blijven tot wanneer ze het huis uit zijn. En dan nog… 😉

Mona’s blog vind je hier op Facebook. 

Kolven op het werk… Ervaringsverhalen. 

Met 3500 zijn we sinds kort op Facebook. 3500! Deze blog is al lang niet meer alleen van mij, en dat vind ik super om te zien. Mama’s die elkaar steunen, complimenten geven, info doorspelen. Daar gaat het allemaal om… Dat was het opzet en dat lukt! Dat lukt! Ongelooflijk eigenlijk… 🙂 

Daarom een nieuwe rubriek op de blog: ik zoek ervaringsverhalen! En de eerste gaat over kolven op het werk. Hoe heb jij dit aangepakt? Was het vanzelfsprekend of werd die vraag toch met enige gene onthaald door je coördinator? Wat waren de reacties van je collega’s? Kon je verder kolven na je kolfrecht? Hoe lang heb je gekolfd? Had je een aangepaste ruimte of had je het chauffagehok gezellig ingericht? Verliep het kolven zoals je had verwacht? Enzovoort enzovoort! 

(Mijn antwoorden: gene! ‘Melkkoe’ en ‘je kan toch ook sojamelk geven?’ Ja! Tot ze 16 maanden was. De kamer van de nachtdienst. Ja, een beetje stuntelig in het begin maar oefent baart kunst.) 


Vertel het ons allemaal, liefst in een reactie onder deze blogpost, dan kan elke mama die zoekt op ‘kolven op het werk’ ineens jouw verhaal meelezen. 

Hier lezen jullie alvast mijn kolfverhalen. 

Mona’s blog, join the club op Facebook

Waarom Jamie Oliver wèl een borstvoedingscampagne zou moeten starten 

Wat Jamie zegt, gaat niet om jou, mama die geen borstvoeding heeft gegeven, om welke reden dan ook. 

Wat Jamie zegt, gaat niet om jou, mama die haar borstvoedingsdoel niet heeft gehaald, om welke reden dan ook.

Wat Jamie zegt, gaat niet om mij, mama die haar 2,5jarige nog steeds voedt, om welke reden dan ook. 

Wat Jamie Oliver zegt over borstvoeding, gaat niet over een individueel verhaal. Het gaat om de harde cijfers in Groot-Brittanie. 2% voedt nog na zes weken. 1 op 200 12-maanders krijgt nog de borst. 

Wat Jamie zegt, is voor iemand die zo op de barricaden staat als het op suiker en gezonde voeding aankomt, bijna zijn plicht om te zeggen. Want het zijn de feiten. Evenals zijn gevecht tegen suikerrijke voeding, is een pro-borstvoedingsvisie nodig in deze tijden. Dat de man zich na een storm op Twitter moet verantwoorden voor zijn woorden en meteen komt aanzetten met ‘ik ga geen campagne voeren voor borstvoeding’ is op z’n zachtst gezegd spijtig. Iemand die bekend staat om het zich willen bekommeren over gezonde voeding voor kinderen, zou een goed boegbeeld zijn. Dit is nodig, hij is nodig. 

  
Eens te meer worden woorden over borstvoeding gepolariseerd. Het is onze plicht om dit uit het polariserende te houden, want dat was niet zijn bedoeling. 

Mona’s blog gaat voor geïnformeerde keuzes, eerlijke info voorop. Daar begint het: goeie en betrouwbare info die beschikbaar is voor iedereen. Niet dat ene goeie boek moeten opsnorren of een blog moeten volgen om te weten wat je moet weten voor je een keuze maakt. De verkeerde mensen voelen zich aangesproken tot Jamies woorden. Mama’s die bloed, zweet en tranen hebben vergoten om toch maar te kunnen voeden en de strijd hebben opgegegeven. Of moeders die met hun hand op het hart kunnen zeggen; ik heb meteen voor kunstvoeding gekozen, dat was de beste optie voor ons. Allemaal tonnen respect voor. 

Wie zich moet aangsproken voelen, zijn beleidsmakers en mensen die de taak hebben om de juiste info te verspreiden onder de goegemeente. Om borstvoedingscijfers op te krikken zijn geen schuldgevoelens van een individuele moeder nodig, maar een actief gezondheidsbeleid van bovenaf. 

Dagelijkse updates en eerlijke info over ouderschap vind je op Mona’s blog – de Facebookpagina

Blog op WordPress.com.

Omhoog ↑