Zoeken

Mona's Blog

Voor ouders die hun gevoel volgen

Categorie

Moederschap is…

Kleuterpraat 

Sprietje

‘Mama, ik heb een hamster. Weet je hoe die heet? Sprietje. Sprietje is nog maar een babyhamstertje. En weet je hoe die praat? Goegoegaga. Zo praten babyhamsters. Sprietje is wel mijn huisdier, he. Sprietje gaat ook zijn tanden poetsen. En nu zit hij in een klein hokje, maar straks in mijn bed mag hij in een groter hokje, om te slapen. Weet je waar zijn hoofdje is? Daar!’ 

Sprietje is een toegevouwen gebruikte bruine pleister. Een goedverzorgde toegevouwen gebruikte bruine pleister, met de meest toegewijde vierjarige verzorgster die je je als toegevouwen pleister maar kan wensen. 

Loa – 4jaar 

Advertenties

Kinderwens 

‘Eigenlijk moet je je afvragen: wil je met twee of drie aan de eettafel zitten?’ 

BAM. Zò herkenbaar. Wij zaten met drie aan tafel, maar dat vierde plaatsje bleef leeg. Twee keer kregen we hoop en twee keer werd de verwachting van ons kindje, dat broertje of zusje, weggerukt. ”t Is niet goed… ’t Is niet goed.’ De woorden en het nee-knikken van de gynaecoloog tijdens de controle-echo zal ik nooit vergeten. Ik krijg er nog koud van als ik eraan terugdenk. 

De gevulde plaatsjes aan tafel bieden troost. Maar die lege plaats zal altijd leeg zijn zolang ze leeg is. 

Aan de mama… 

Aan de mama met de gillende peuter 

Aan de mama die haar geduld verliest 

Aan de mama die roept 

Aan de mama die uren Facebook afschuimt 

Aan de mama die niet weet wat ze moet doen

Aan de mama die onzeker is

Aan de mama die moe is 

Aan de mama die het moe is 

Aan de mama die de verbinding met haar man kwijt is

Aan de mama die haar man mist

Aan de mama die zichzelf mist

Aan de mama die geen tijd heeft voor… *zelf in te vullen*

Aan de mama met het volle hoofd 

Aan de mama met de stijve nek/schouders/rug

Aan de mama die piekert 

Aan de mama met angsten die met haar aan de haal gaan

Aan de mama met een burn out

Aan de mama die teveel voelt

Aan de mama die niks voelt 

Aan de mama die geen woorden heeft voor wat ze voelt 

Aan de mama die het eventjes niet ziet zitten 

Aan de mama die van geen hout pijlen weet maken 

Aan de mama die door de bomen het bos niet meer ziet – of omgekeerd – whatever 

Aan de mama die alles heeft om gelukkig te zijn… Maar het niet is. 

Ook jij hebt het recht op hulp. 
Liever vroeg dan laat. 

Liever laat dan nooit. 

😘 
Nina Mouton is klinisch psycholoog en psychotherapeut io. Ze heeft een praktijk in Gent. 

Meer info: 

Website 

Facebook

Kleuterpraat

Op een bepaald moment nemen ze de taken gewoon van je over. Borstvoeding normaliseren bijvoorbeeld.

Loa had aan oma verteld bij wie je borstje kan drinken: alleen bij meisjes. En dan had ze elke vrouw opgenoemd die ze kent. Ahja, want die hebben allemaal borsten. 

En de cirkel was rond. 

Loa – drie jaar  

Foto: Sven Rammeloo

Facebook: Nina Mouton – gezin relaties ouderschap 

… En toen sliep hij terug bij zijn zus op de kamer 

Na een hele zomervakantie in zijn eigen kamer, naderde de komst van het eerste leerjaar met rasse schreden. Een paar  dagen voor 1 september: ‘mama, ik wil bij iemand liggen, ik wil niet alleen op mijn kamer liggen.’ Dus verhuisde hij opnieuw. 

Slapen en je veilig voelen, gaan hand in hand. Miro is sowieso een denker. Hij heeft soms slechte dromen (daarvoor maakten we samen een dromenvanger, op zijn vraag) en als hij in zijn bed ligt, komen er vaak nog veel verhalen boven. 

Ik probeer dat nu op voorhand op te vangen. Het eerste leerjaar is een hele stap. Ik probeer op de avond een momentje te voorzien om hem te laten vertellen, zodat hij rustig kan gaan slapen. 

We zien wel wat de toekomst brengt. Het slapen zal altijd fluctueren. Maar we zullen altijd proberen om hem zo veilig mogelijk te doen voelen. Wij slapen toch ook graag met onze partner in bed? 

Slaapwel 😘 

Nieuw evenwicht

Elk kind dat in ons leven kwam, bracht in onze relatie een onevenwicht. Elk kind, ook de miskramen. 

De miskramen brachten verdriet en teleurstelling. Elk op ons eiland probeerden we woorden te geven aan onze gevoelens, maar we bleven verbonden. Verbonden in verdriet. 

De kinderen brachten vreugde, tranen van geluk maar ook grote kloven tussen ons. Onoverbrugbaar leken ze soms. Elkaar kwijt. Verdrinken in verwijten die je de ander niet wil maken. Maar je weet niet meer hoe je de ander kan bereiken. Je weet niet hoe je het anders moet zeggen want de frustratie is te hoog en je wil gewoon gehoord worden. Ondertussen word je niet gehoord en hoor je de andere ook niet meer. De kloof is klaar om nog dieper te worden. Als dit door blijft gaan, worden er diepe wonden geslagen die je misschien niet meer kan vergeten of zelfs  niet meer kan vergeven. Het moet stoppen, maar hoe geraak je er terug uit? 

Ik denk, nee, ik ben ervan overtuigd, dat dit een taboe is. Ik heb er niet voor niks al enkele blogs over geschreven en nooit gepubliceerd. Omdat ik niet de juiste toon vond of de manier waarop ik het had verwoord, me niet aanstond. Ik hoor die kloof enkel van mama’s die ik op gesprek krijg of van enkele heel goeie vriendinnen. Het is niet iets waar je mee te koop loopt. Of waarover gepraat wordt tijdens de zwangerschap of onder vriendinnen of familie. Ik geloof niet meer in verhaaltjes op Facebook. Ik geloof in dat van elk huisje en dat kruisje… Je bent niet alleen. Jullie zijn niet alleen. 

Ik verwijt geen enkel kind ook maar iets. Laat dat duidelijk zijn. En wie de blog kent, weet dit ook. Elk kind deed ‘onze’ balans overslaan en zorgde op zijn of haar manier dat we elkaar terug moesten vinden. Maar ook onszelf. We vonden onszelf en elkaar telkens terug. We wilden verder en we werkten hard. Elke dag nog. Met ups and downs. Liefde is een werkwoord, awel: ja! De kinderen zorgden ervoor dat we niks nog zomaar voor lief nemen. Ook onszelf of elkaar niet. Wat een verrijking. 
Dagelijkse updates vind je op Facebook

Nina Mouton is psycholoog en psychotherapeut (i.o.). Ze heeft een praktijk in Gent rond gezin – relaties – ouderschap 

Meer info: ninamouton.wordpress.com 

0479/358799

Ninamouton@gmail.com 

Of stuur een privébericht via Facebook

De tien geboden van het mamapact 

  1. Bovenal: Gij zult geen advies geven aan andere moeders 
  2. Gij zult u niet moeien in een ander haar nest 
  3. Gij zult niet strijden voor uw eigen mening omtrent het moederschap 
  4. Gij zult u niet informeren 
  5. Gij zult niet kritisch nadenken
  6. Gij zult niet te rade gaan bij andere moeders 
  7. Gij zult niet overlopen van enthousiasme over uw eigen keuzes
  8. Gij zult uw successen voor uzelf houden of afdoen als puur geluk 
  9. Gij zult uw eigen angsten, tekortkomingen en verdriet veralgemenen en verspreiden onder andere moeders 
  10. Gij zult andere moeders ver- en beoordelen 

Nope, dat is het niet. 

Iets is pas een ding als er een woord voor is, zei een leerkracht ooit. Ik weet het nog steeds. Ik weiger vanaf nu negatieve woorden in de mond te nemen als het over moeders onder elkaar gaat. We zijn meer een wij dan een wij-tegen-zij. Hoe meer we dat laatste benadrukken, hoe meer het er zal zijn. 

  1. Wij zullen verbinden
  2. Wij zullen samen moederen en opvoeden 
  3. Wij zullen elk een eigen mening hebben 
  4. Wij zullen open discussies voeren 
  5. Wij zullen spreken vanuit ons eigen verhaal en mama’s laten kennismaken met de verscheidenheid van het moederschap 
  6. Wij zullen ventileren tegen elkaar
  7. Wij zullen elkaar respecteren
  8. Wij zullen elkaar helpen
  9. Wij zullen ons informeren en anderen informeren 
  10. Wij zullen fier zijn op ons, mama’s. En fier zijn op onze kindjes, onze gezinnen, waar we elke dag hard voor werken. 

En dat lukt hier enorm goed. Op deze blog, in de reacties op Facebook en instagram, in de mailtjes en privé berichtjes die jullie mij sturen. Ik ben fier op ons warm en veilig nest. Bedankt, mama’s!

Kom je erbij? 

Facebook: Mona’s Blog

Instagram: monas_blog 


Foto: Sven Rammeloo

Nina Mouton is klinisch psychologe en start in oktober haar gezinspraktijk o te Gent. 

Peuterpraat 

Dat ze na een lange werkdag voor mij en een lange speeldag bij oma en opa voor haar in slaap valt aan de borst en gewoon verder knuffelt. 

Nog dat extra beetje mamawarmte nodig… 

Van zoveel geluk smelt ik als een chocoladepostuurke voor de open haard.

Loa – 2j 9mnd 

Worldpeace

Ik zat alleen in de auto en kon effectief horen wat er op de radio werd gezegd. Het ging over ‘je staat bovenop de hoogste berg van de wereld. Iedereen kan je horen. Wat zou je roepen?’ 

Ik dacht meteen aan: ‘stop met ruziemaken en wees lief voor elkaar.’ 

Maar toen dacht ik: nee, het moet dieper gaan. Verder. De wortels aanpakken. 

Ik dacht: ‘koester je kind’. Ja. Dat zou ik roepen. ‘Koester je kind’. 

Mona’s blog – ook op Facebook 

Blog op WordPress.com.

Omhoog ↑