Zoeken

Mona's Blog

Voor ouders die hun gevoel volgen

Categorie

Moedergevoel

Logeren

Al een paar weken vroeg ze het, en ze hield voet bij stuk:

‘Ik wil ook eens bij moeke gaan logeren. Ik ga dan in het bamboebedje slapen en broer bij mij op de kamer.’ 

Als ze het in haar hoofd heeft, gaat ze ervoor. En dus wij ook. 

Ze deed het fantastisch, haar allereerste keer logeren. We hadden het wel al eens eerder geprobeerd, toen ze 2j en een paar maanden was en ze ook zo vastbesloten leek. Maar toen slaaptijd er aankwam, was haar hartje toch te klein, wees ze naar de deur en riep ze om ‘mama’. We gingen haar halen en ze viel dicht bij mij, nog nasnikkend aan de borst in slaap. 

Anderhalf jaar later niks van dat. Ik nam afscheid en zij had enkel oog voor haar spaghetti die ze in het kamp mocht opeten (hoe zou je zelf zijn?). ‘S avonds ging ze slapen ‘alsof ze dat elke week doet’ zei mijn mama. ‘S nachts is ze twee keer wakker geweest en vroeg ze toch om mij. Maar die fantastische moeke nam haar mee in haar bed, wreef over haar rugje en al snel viel ze terug in slaap. Voor een korte nacht, dat wel want om 5.45 was de nacht voorbij voor Loa. Vanmiddag vroeg ze om haar bedje, ze viel aan de borst in slaap voor een heerlijke middagdut – die ze anders niet meer doet – en stellig is ze opgestaan: ‘ik ga nog bij moeke gaan logeren’. 

Loa – 3j 9mnd – met een fantastische moeke 

Advertenties

Kinderwens 

‘Eigenlijk moet je je afvragen: wil je met twee of drie aan de eettafel zitten?’ 

BAM. Zò herkenbaar. Wij zaten met drie aan tafel, maar dat vierde plaatsje bleef leeg. Twee keer kregen we hoop en twee keer werd de verwachting van ons kindje, dat broertje of zusje, weggerukt. ”t Is niet goed… ’t Is niet goed.’ De woorden en het nee-knikken van de gynaecoloog tijdens de controle-echo zal ik nooit vergeten. Ik krijg er nog koud van als ik eraan terugdenk. 

De gevulde plaatsjes aan tafel bieden troost. Maar die lege plaats zal altijd leeg zijn zolang ze leeg is. 

Aan de mama… 

Aan de mama met de gillende peuter 

Aan de mama die haar geduld verliest 

Aan de mama die roept 

Aan de mama die uren Facebook afschuimt 

Aan de mama die niet weet wat ze moet doen

Aan de mama die onzeker is

Aan de mama die moe is 

Aan de mama die het moe is 

Aan de mama die de verbinding met haar man kwijt is

Aan de mama die haar man mist

Aan de mama die zichzelf mist

Aan de mama die geen tijd heeft voor… *zelf in te vullen*

Aan de mama met het volle hoofd 

Aan de mama met de stijve nek/schouders/rug

Aan de mama die piekert 

Aan de mama met angsten die met haar aan de haal gaan

Aan de mama met een burn out

Aan de mama die teveel voelt

Aan de mama die niks voelt 

Aan de mama die geen woorden heeft voor wat ze voelt 

Aan de mama die het eventjes niet ziet zitten 

Aan de mama die van geen hout pijlen weet maken 

Aan de mama die door de bomen het bos niet meer ziet – of omgekeerd – whatever 

Aan de mama die alles heeft om gelukkig te zijn… Maar het niet is. 

Ook jij hebt het recht op hulp. 
Liever vroeg dan laat. 

Liever laat dan nooit. 

😘 
Nina Mouton is klinisch psycholoog en psychotherapeut io. Ze heeft een praktijk in Gent. 

Meer info: 

Website 

Facebook

De tien geboden van het mamapact 

  1. Bovenal: Gij zult geen advies geven aan andere moeders 
  2. Gij zult u niet moeien in een ander haar nest 
  3. Gij zult niet strijden voor uw eigen mening omtrent het moederschap 
  4. Gij zult u niet informeren 
  5. Gij zult niet kritisch nadenken
  6. Gij zult niet te rade gaan bij andere moeders 
  7. Gij zult niet overlopen van enthousiasme over uw eigen keuzes
  8. Gij zult uw successen voor uzelf houden of afdoen als puur geluk 
  9. Gij zult uw eigen angsten, tekortkomingen en verdriet veralgemenen en verspreiden onder andere moeders 
  10. Gij zult andere moeders ver- en beoordelen 

Nope, dat is het niet. 

Iets is pas een ding als er een woord voor is, zei een leerkracht ooit. Ik weet het nog steeds. Ik weiger vanaf nu negatieve woorden in de mond te nemen als het over moeders onder elkaar gaat. We zijn meer een wij dan een wij-tegen-zij. Hoe meer we dat laatste benadrukken, hoe meer het er zal zijn. 

  1. Wij zullen verbinden
  2. Wij zullen samen moederen en opvoeden 
  3. Wij zullen elk een eigen mening hebben 
  4. Wij zullen open discussies voeren 
  5. Wij zullen spreken vanuit ons eigen verhaal en mama’s laten kennismaken met de verscheidenheid van het moederschap 
  6. Wij zullen ventileren tegen elkaar
  7. Wij zullen elkaar respecteren
  8. Wij zullen elkaar helpen
  9. Wij zullen ons informeren en anderen informeren 
  10. Wij zullen fier zijn op ons, mama’s. En fier zijn op onze kindjes, onze gezinnen, waar we elke dag hard voor werken. 

En dat lukt hier enorm goed. Op deze blog, in de reacties op Facebook en instagram, in de mailtjes en privé berichtjes die jullie mij sturen. Ik ben fier op ons warm en veilig nest. Bedankt, mama’s!

Kom je erbij? 

Facebook: Mona’s Blog

Instagram: monas_blog 


Foto: Sven Rammeloo

Nina Mouton is klinisch psychologe en start in oktober haar gezinspraktijk o te Gent. 

De tien geboden van het Mamapact

  1. Bovenal: Gij zult geen advies geven aan andere moeders 
  2. Gij zult u niet moeien in een ander haar nest 
  3. Gij zult niet strijden voor uw eigen mening omtrent het moederschap 
  4. Gij zult u niet informeren 
  5. Gij zult niet kritisch nadenken
  6. Gij zult niet te rade gaan bij andere moeders 
  7. Gij zult niet overlopen van enthousiasme over uw eigen keuzes
  8. Gij zult uw successen voor uzelf houden of afdoen als puur geluk 
  9. Gij zult uw eigen angsten, tekortkomingen en verdriet veralgemenen en verspreiden onder andere moeders 
  10. Gij zult andere moeders ver- en beoordelen 

Nope, dat is het niet. 

Iets is pas een ding als er een woord voor is, zei een leerkracht ooit. Ik weet het nog steeds. Ik weiger vanaf nu negatieve woorden in de mond te nemen als het over moeders onder elkaar gaat. We zijn meer een wij dan een wij-tegen-zij. Hoe meer we dat laatste benadrukken, hoe meer het er zal zijn. 

  1. Wij zullen verbinden
  2. Wij zullen samen moederen en opvoeden 
  3. Wij zullen elk een eigen mening hebben 
  4. Wij zullen open discussies voeren 
  5. Wij zullen spreken vanuit ons eigen verhaal en mama’s laten kennismaken met de verscheidenheid van het moederschap 
  6. Wij zullen ventileren tegen elkaar
  7. Wij zullen elkaar respecteren
  8. Wij zullen elkaar helpen
  9. Wij zullen ons informeren en anderen informeren 
  10. Wij zullen fier zijn op ons, mama’s. En fier zijn op onze kindjes, onze gezinnen, waar we elke dag hard voor werken. 

En dat lukt hier enorm goed. Op deze blog, in de reacties op Facebook en instagram, in de mailtjes en privé berichtjes die jullie mij sturen. Ik ben fier op ons warm en veilig nest. Bedankt, mama’s! 

Kom je erbij? 

Facebook: Mona’s blog 

Instagram: monas_blog 


Nina Mouton is klinisch psychologe en start vanaf oktober 2016 haar eigen praktijk in Gent. 

Langer borstvoeden… 

Onbekend is onbemind. Een ouder kind aan de borst zie je bijna nooit en is daarom cultureel niet aanvaard en moeilijk te begrijpen voor buitenstaanders. 
Toen Loa zondag op het strand vroeg om te mogen drinken, zei ik: ‘straks in ons huisje’. Ze begreep dat onmiddellijk en speelde verder. 

Ik voed mijn bijna driejarige niet in het openbaar, ik voed haar enkel bij mensen waar ik me op m’n gemak bij voel. Ze drinkt op vraag, het is niet enkel ’s morgens en ’s avonds. En eigenlijk is het niet aan anderen om daarover te oordelen. Want zoals in het artikel staat: op geen enkel vlak zijn er nadelen aan verbonden, voor moeder noch kind. Het is de biologische norm om langer te voeden. De culturele strooit hierbij roet in het eten.

Om de mensen gewoon te maken aan langer voeden, had ik haar wel moeten aanleggen op het strand. Maar als mama heb ik ook mijn eigen grenzen en daar ga ik niet over. Langer borstvoeden betekent niet dat er geen afspraken aan kunnen verbonden zijn. Het is niet grenzeloos, je geeft je als moeder niet helemaal over aan je kind, het is geen symbiotische relatie. Dat loskomen doen ze vanzelf. Papa is haar held en haar grootouders ziet ze doodgraag. Ik kan gerust weggaan, ik weet dat ze zich goed voelt bij anderen ook. Ze huppelt naar school. Haar wereld verbreedt vanzelf, op haar eigen tempo. 
Leesvoer: hier 

Mona’s blog op Facebook vind je hier. Wees welkom 💛

… En toen sliep hij opeens in zijn eigen kamer.

Juni 2015:

‘Mama, waarom mag zus eigenlijk bij jou slapen en ik niet?’

Goeie vraag… Als hij dat wilde, mocht hij ook terug komen, na ruim 4 jaar op zijn eigen kamer te liggen. Dus zo gezegd zo gedaan. Hij werd in september 5 jaar. Maar als hij dat nodig had om zich veilig te voelen… Slapen gaat hand in hand met zich veilig voelen. Een kind dat zich niet veilig voelt, zal niet slapen. 

April 2016:

We zijn verhuisd! Er wordt een kinderkamer en een kamer voor ons ingericht. Ik slaap bij de kinderen om de overgang wat makkelijker te maken. Dan kunnen ze toch al in hun eigen kamer blijven liggen en hoef ik met de tijd maar te verhuizen. We hebben nagedacht over een familiebed (maar Sven slaapt al zo slecht en dan nog eens twee koters erbij… Dat kan onze slaap momenteel niet aan). Ik bij Sven en de kinderen samen (maar dat kan mijn slaap momenteel niet aan: opstaan ’s nachts is er echt teveel aan). 

Juni 2016:

Miro krijgt een echt groot bed, zijn peuterbed is te klein. ‘Waar gaan we dat dan zetten?’ Vroeg ik me af. Miro vroeg zich af wat de mogelijkheden waren. De speelkamer, die dan zijn kamer werd, of samen met zus op de kinderkamer. Het werd de speelkamer. Hij was resoluut. Zoals steeds. 

Juli 2016:

Miro slaapt ongeveer een maand op zijn eigen kamer, in zijn eigen bed, zonder enig probleem. 

Al het wenkbrauwengefrons van anderen ten spijt. Het kan: hem zijn eigen gevoel laten volgen, ook – en ik zou zeggen vooral – als het over zijn eigen emotionele veiligheid gaat. Hem zelf laten beslissen wanneer hij er wel klaar voor is om de volgende stap te zetten. En fier dat hij is! 💛

We hebben deze aanpak niet vanaf het begin van Miro’s leven gedaan. Ik was van het principe dat kinderen deze zaken niet hoeven te bepalen en dat ik mee moest met de gedragsmatige stroom van opvoeden die in onze maatschappij heerst. Ook al ging dit tegen mijn gevoel in. Je kan al raden waarom ik deze blog heb opgericht, niet? 😃

We volgen ons gevoel nu. En ja, hier zijn zeker regels. Het is de manier waarop dat die gesteld worden, die anders is. Of dat proberen we toch. Ja, wij zijn ook soms boos op onze kinderen. En ja, ik verlies mijn geduld ook. We zijn ook maar mensen, gebombardeerd tot ouders, die hun weg moeten vinden in het opvoed- en ouderlandschap. Dit gaat niet zonder figuurlijke slag of stoot. Het is een zoektocht voor iedereen. En het zal een zoektocht blijven tot wanneer ze het huis uit zijn. En dan nog… 😉

Mona’s blog vind je hier op Facebook. 

Worldpeace

Ik zat alleen in de auto en kon effectief horen wat er op de radio werd gezegd. Het ging over ‘je staat bovenop de hoogste berg van de wereld. Iedereen kan je horen. Wat zou je roepen?’ 

Ik dacht meteen aan: ‘stop met ruziemaken en wees lief voor elkaar.’ 

Maar toen dacht ik: nee, het moet dieper gaan. Verder. De wortels aanpakken. 

Ik dacht: ‘koester je kind’. Ja. Dat zou ik roepen. ‘Koester je kind’. 

Mona’s blog – ook op Facebook 

Start to… Take care of myself 

‘Jaja, ik neem de kinderen wel alletwee mee naar de supermarkt, dat gaat wel! Ik heb niet veel nodig…’ Zei ik tegen Sven. 

Een half uur later waren we terug, was ik boos en keek hij me aan met een: ‘zie je wel!? Blik’. 

We zijn pas verhuisd en we gingen naar een supermarkt waar ik mijn weg niet kende, waar ik geen karretje had genomen om Loa in te zetten of als ‘baken’, als rustpunt om naar terug te keren. Nope, twee losgeslagen varkens zonder oren: jaja, die twee hoorden bij mij. Gek werd ik. En ik ben anders niet van het ‘ga thuis maar naar je kamer’, maar ik zag geen andere uitweg. 

Ik voelde die spiraal. Ik voelde dat het heel makkelijk was om hierin verzeild te geraken en steeds dieper in mee te gaan. Iets zeggen – niet luisteren en verder doen – terug reageren / hen scheiden – gewoon verder doen – ik die mijn geduld verlies. Ik werd gek. Elke mens heeft dingen waar hij niet tegen kan, ik kan niet tegen kinderen die keer op keer negeren wat ik zeg. Nu komt ik dat niet vaak tegen en kan ik meestal wel buiten komen met die varkentjes van me… Maar die zaterdag… Pfoeh! 

Dus we waren thuis, Loa sprak zelfs over ‘mama boos’ en Miro stuurde ik naar boven en hij mocht terug komen als hij zou luisteren. We praatten, ik legde mijn bezorgdheden uit en we gingen verder. Maar er moest iets veranderen want ik liep op de toppen van mijn tenen. Nee, dan vind ik mezelf geen goeie moeder. En ja, ik heb excuses: nieuwe job, pas verhuisd, Loa die naar school gaat en ik kan nog wel zaken bedenken die me stress geven. Maar dan is het tijd dat er iets gebeurt. Dus ik ging zondag lopen. Start to run met ons Evy. Met de volle steun van mijn man, en met de woorden ‘ik ben fier op u!’ Toen ik terug thuis strompelde, zijn we vertrokken om ook voor mezelf te zorgen. Zelfzorg, tis toch zo belangrijk! 

Week van de opvoeding 2016 staat in teken van stilstaan en ademhalen, te zijn in plaats van te doen… Zelfzorg… Het schiet er bij vele ouders, ook bij mij, zoals jullie kunnen zien, bij in. Het is nochtans een stokpaardje bij ons op het werk; ouders sensibiliseren voor hun eigen noden en hun eigen grenzen leren aanvoelen, samen zoeken naar wat hun ontspant, waar ze energie uithalen. 

En nu ga ik slapen, want morgen… Les 2! Op naar de vijf kilometer, op naar een ontspannen mama! 

Check ook de Facebookpagina van The Gentlemom: ze roepen op om je zelfzorgmoment te delen met de hashtag #gentlemomademtinademtuit. Bij deze, Gentlemoms… 👊🏻

Wees ook welkom op Mona’s blog, de Facebookpagina 💛

Maak een gratis website of blog op WordPress.com.

Omhoog ↑