Zoeken

Mona's Blog

Voor ouders die hun gevoel volgen

Categorie

Mamapact

De tien geboden van het mamapact 

  1. Bovenal: Gij zult geen advies geven aan andere moeders 
  2. Gij zult u niet moeien in een ander haar nest 
  3. Gij zult niet strijden voor uw eigen mening omtrent het moederschap 
  4. Gij zult u niet informeren 
  5. Gij zult niet kritisch nadenken
  6. Gij zult niet te rade gaan bij andere moeders 
  7. Gij zult niet overlopen van enthousiasme over uw eigen keuzes
  8. Gij zult uw successen voor uzelf houden of afdoen als puur geluk 
  9. Gij zult uw eigen angsten, tekortkomingen en verdriet veralgemenen en verspreiden onder andere moeders 
  10. Gij zult andere moeders ver- en beoordelen 

Nope, dat is het niet. 

Iets is pas een ding als er een woord voor is, zei een leerkracht ooit. Ik weet het nog steeds. Ik weiger vanaf nu negatieve woorden in de mond te nemen als het over moeders onder elkaar gaat. We zijn meer een wij dan een wij-tegen-zij. Hoe meer we dat laatste benadrukken, hoe meer het er zal zijn. 

  1. Wij zullen verbinden
  2. Wij zullen samen moederen en opvoeden 
  3. Wij zullen elk een eigen mening hebben 
  4. Wij zullen open discussies voeren 
  5. Wij zullen spreken vanuit ons eigen verhaal en mama’s laten kennismaken met de verscheidenheid van het moederschap 
  6. Wij zullen ventileren tegen elkaar
  7. Wij zullen elkaar respecteren
  8. Wij zullen elkaar helpen
  9. Wij zullen ons informeren en anderen informeren 
  10. Wij zullen fier zijn op ons, mama’s. En fier zijn op onze kindjes, onze gezinnen, waar we elke dag hard voor werken. 

En dat lukt hier enorm goed. Op deze blog, in de reacties op Facebook en instagram, in de mailtjes en privé berichtjes die jullie mij sturen. Ik ben fier op ons warm en veilig nest. Bedankt, mama’s!

Kom je erbij? 

Facebook: Mona’s Blog

Instagram: monas_blog 


Foto: Sven Rammeloo

Nina Mouton is klinisch psychologe en start in oktober haar gezinspraktijk o te Gent. 

Advertenties

De tien geboden van het Mamapact

  1. Bovenal: Gij zult geen advies geven aan andere moeders 
  2. Gij zult u niet moeien in een ander haar nest 
  3. Gij zult niet strijden voor uw eigen mening omtrent het moederschap 
  4. Gij zult u niet informeren 
  5. Gij zult niet kritisch nadenken
  6. Gij zult niet te rade gaan bij andere moeders 
  7. Gij zult niet overlopen van enthousiasme over uw eigen keuzes
  8. Gij zult uw successen voor uzelf houden of afdoen als puur geluk 
  9. Gij zult uw eigen angsten, tekortkomingen en verdriet veralgemenen en verspreiden onder andere moeders 
  10. Gij zult andere moeders ver- en beoordelen 

Nope, dat is het niet. 

Iets is pas een ding als er een woord voor is, zei een leerkracht ooit. Ik weet het nog steeds. Ik weiger vanaf nu negatieve woorden in de mond te nemen als het over moeders onder elkaar gaat. We zijn meer een wij dan een wij-tegen-zij. Hoe meer we dat laatste benadrukken, hoe meer het er zal zijn. 

  1. Wij zullen verbinden
  2. Wij zullen samen moederen en opvoeden 
  3. Wij zullen elk een eigen mening hebben 
  4. Wij zullen open discussies voeren 
  5. Wij zullen spreken vanuit ons eigen verhaal en mama’s laten kennismaken met de verscheidenheid van het moederschap 
  6. Wij zullen ventileren tegen elkaar
  7. Wij zullen elkaar respecteren
  8. Wij zullen elkaar helpen
  9. Wij zullen ons informeren en anderen informeren 
  10. Wij zullen fier zijn op ons, mama’s. En fier zijn op onze kindjes, onze gezinnen, waar we elke dag hard voor werken. 

En dat lukt hier enorm goed. Op deze blog, in de reacties op Facebook en instagram, in de mailtjes en privé berichtjes die jullie mij sturen. Ik ben fier op ons warm en veilig nest. Bedankt, mama’s! 

Kom je erbij? 

Facebook: Mona’s blog 

Instagram: monas_blog 


Nina Mouton is klinisch psychologe en start vanaf oktober 2016 haar eigen praktijk in Gent. 

Steun bestaat in allerlei vormen 

Sinds ik weet dat er verschillende soorten steun bestaan, weet ik dat ik van verschillende mensen verschillende zaken kan verwachten. Er zijn personen voor het ene en personen voor het andere. Er zijn personen die beiden combineren. 

Praktische steun

Ik dacht dat ik niet veel had aan mensen die niet luisterden naar wat ik vertelde. Maar als ik nadenk… Ze doen wel praktische zaken voor ons gezin, waarin we ook steun ondervinden. 

Kinderen ophalen van school, naar het containerpark gaan, de was opvouwen of een ovenschotel binnen steken. Praktische steun komt al-tijd van pas. 

Over dingen die me bezig houden, heb ik het gewoon niet. Ik ben dankbaar voor wat ze me wel geven en ga op zoek naar emotionele steun bij anderen.

Emotionele steun

Ik krijg vaak berichtjes via m’n blog van mama’s over hun schreeuw naar emotionele steun en het botsen op een muur van goeie raad en het krijgen van adviezen die haaks staan op hun moedergevoel. Een schreeuw om emotionele steun is vaak een schreeuw om een luisterend oor. 

We willen als luisteraar vaak helpen, dat zit in onze aard. We denken dan vaak dat we helpen door goeie raad te geven of te vertellen over de collega van de moeder van je beste vriendin die hetzelfde heeft meegemaakt en dit of dat heeft gedaan aan haar bijv. huilbaby, slaaptekort…

Je bent niet voor niks de steunfiguur waarop de mama in kwestie rekent. Je staat waarschijnlijk dicht bij haar en jij hebt haar ook graag. Je wil haar beschermen en verzorgen en overladen met goeie raad… Je doet dit met de beste bedoelingen, daar zijn we als mama van overtuigd. 

Wil je écht helpen als een mama bij je komt aankloppen als ze haar verhaal kwijt wil? Als steunfiguur hoef je eigenlijk enkel actief te luisteren, dat is helpend genoeg. Vraagt de mama in kwestie om raad of om advies? Dan kan je het geven. Doet ze dat niet? Doe het dan ook niet. Eens goed je hart luchten als mama tegen een persoon die je vertrouwt, kan al veel helpen. 

Wat bij mij bijvoorbeeld verkeerd overkwam als ik mijn verhaal deed en me dus kwetsbaar opstelde, was ‘De schuldige’ zoeken in de manier waarop ik het moederschap aanpak. Zaken als: ‘uiteraard ben je moe, je geeft nog stééds borstvoeding, is het niet eens tijd om ermee op te houden?’ Of ‘als ze zou doorslapen, zou je toch ook beter slapen? Misschien moet je haar in haar eigen bed op haar eigen kamer leggen en haar laten doen als ze weent?’ Of ‘zou je haar niet gewoon in bed leggen in plaats van haar te dragen? Dat is toch keivermoeiend en ze zal nooit in een bed leren slapen’ brachten me (nog meer) aan het wankelen in mijn zoektocht binnen het kersverse moederschap. Helpend is dat allerminst en wankelen kan je op dat moment missen als kiespijn, believe me! 

Nog een tip: de baby, die zien wij moeders vaak niet als grote schuldige. De buitenwereld soms wel. ‘Breng hem maar een dagje naar mij, dan kan jij eens rusten’. Zijn uitspraken die niet helpend waren toen de baby maar drie weken oud was en ik borstvoeding gaf. Probeer dan te helpen op praktische zaken in het huishouden. Maar mama’s en kleine baby’s, die horen gewoon samen. 

Mona’s blog is te volgen op Facebook, met dagelijkse updates voor ouders die hun gevoel volgen.  

Ps: deze tekst gaat over moeders die nood hebben om te ventileren over het moederschap en hoe je daar als ontvanger op kan reageren. Niet over mama’s die wankelen op het randje van een (postnatale) depressie of erin zitten. Neem contact op met professionele hulp als je dat nodig acht. 

Het belang van ‘kraamkost’ als woord van het jaar – voor elke mama 

Kraamkost is woord van het jaar en verdorie, ik ben daar wreed content om!

Ik heb nooit kraamkost ontvangen, dat bestond nog niet in mijnen tijd 😉 of beter: Mme Zsazsa had het nog geen nieuw leven ingeblazen. Ik heb het wel al gegeven en telkens werd het warm onthaald. Als kersverse mama stond mijn hoofd op ‘verzorg het kind’ en bij nummertje twee op ‘verzorg ook het andere kind’ en dan op ‘rust wanneer je kan’. Die kraamtijd is zo uniek. En als er dan iemand met een ovenschotelke zou zijn afgekomen… Zalig! 

Nu ik erover nadenk, deed mijn mama dat wel. Dat was telkens een last van mijn schouders en meer tijd voor de belangrijke dingen: de kinderen, onze nieuwe telg in het gezin en een evenwicht vinden tussen ons allemaal. Vooral dat laatste. Telkens opnieuw werd de balans uit evenwicht gebracht, moesten we elk van ons op zoek en samen op zoek naar dat nieuwe evenwicht. En wanneer we dachten dat we het gevonden hadden, was er weer wat veranderd. 

Dat is wat kraamkost voor mij betekent: een pasbevallen mama (en haar gezin) helpen in een periode van haar leven waarin ze verschillende ballen jonglerend in de lucht moet houden en daarbij nog moèt genieten van de roze wolk (dit zijn vaak de meest stresserende periodes in iemands leven: die waarin je gelukkig moèt zijn).

Kraamkost is het begin… Het begin van ervoor mogen uitkomen dat een nieuw kind in je familie voor een onevenwicht zorgt. Groot of klein, maakt niet uit. Het begin van mogen toegeven dat je op dat moment in je leven hulp nodig hebt en hulp mag en kan aanvaarden. Al is het maar praktische hulp. Dit is waarom ik het mamapact het leven in heb geroepen. Een baby in huis vergt flexibiliteit, veerkracht en draagkracht. Elke hulp van buitenaf is hierin welkom. En als die hulp van je familie en vrienden komt, is dat hartverwarmend. 

Laat ons wel wezen: papa’s kunnen ook koken. Maar hé, terwijl de verse ovenschotel staat op te warmen, kan je man zoveel andere dingen doen. Deel uitmaken van het gezin, bijvoorbeeld. Ik zeg maar iets. Na twee weken vaderschapsverlof wordt die man alweer op zijn werk verwacht. Elk uur dat uitgespaard wordt met kraamkost is een uur gewonnen. 

Danku, Mme Zsazsa

Mona’s Blog deelt dagelijks interessante links op Facebook

Mme Zsazsa trouwens ook en wel hier

Vriendinnen vinden / mamapact III

‘Mijn huis is één ontplofte boel’, zegt ze als ik in haar opgeruimde, propere gang binnenkom. Boven mij zweeft een fietskar. ‘Handig opgelost’, dacht ik. 

Haar dachten zit op haar rug in de draagzak. Mijn dochter zit op mijn arm, ik houd in mijn handen een verzorgingstas, een handtas en een zak met potje vast, want Loa is pas zindelijk. 

Ik stel haar gerust dat het in mijn huis niet anders is. Ze zwaait de deur open van de leefruimte en eerlijk, het was een ontplofte boel. Een herkenbare, eerlijke, heerlijke ontplofte boel. Ik voelde me meteen thuis. Loa ook. 

We deelden gênante momenten. We babbelden over onze kindjes, over onze mannen, over onze huizen en thuizen, over onze twijfels in het moederschap en gaven onze dochters, die synchroon honger hadden, synchroon borst. 

Je hebt zo van die mensen die je, ook al ken je ze nog niet lang, meteen vertrouwen inboezemen. Zij is er zo eentje… Ik hoop dat ze blijft.

 
Daarna ging ik naar mijn zus, waar ik, ook al is ze nog maar een paar maanden verhuisd, ook thuiskom. We hebben een ijzersterke band. Ik zie aan haar mondhoeken hoe ze zich voelt. Ik begrijp wat ze zegt terwijl ze haar tanden poetst. Zij is diegene die weet wat ze moet zeggen als ik twijfel aan mezelf… Om maar een paar voorbeelden te noemen. We lunchten samen en er was nog een vriendin van mijn zus ook. Zij namen mij op in hun vriendschap en wij namen haar op in onze zussenband. 

Het was een heerlijke dag, met gelijkgestemde mama’s, met dezelfde vragen en twijfels, met dezelfde nood aan stoom aflaten en babbelen, op dezelfde manier – gezellig thuis. 

Dit had en heb ik nodig.

Mama’s spreken me aan over het mamapact en hoe we dit in het echt kunnen verderzetten. Hoe we gelijkgestemden kunnen vinden. Want daar begint het al. We denken aan een Facebookpagina of een forum waar we per provincie mama’s virtueel kunnen samen brengen. Brainstormen jullie mee? 

Mona’s blog op Facebook: hier zo! 

Maak een gratis website of blog op WordPress.com.

Omhoog ↑