Zoeken

Mona's Blog

Voor ouders die hun gevoel volgen

Categorie

Mama-zijn

Logeren

Al een paar weken vroeg ze het, en ze hield voet bij stuk:

‘Ik wil ook eens bij moeke gaan logeren. Ik ga dan in het bamboebedje slapen en broer bij mij op de kamer.’ 

Als ze het in haar hoofd heeft, gaat ze ervoor. En dus wij ook. 

Ze deed het fantastisch, haar allereerste keer logeren. We hadden het wel al eens eerder geprobeerd, toen ze 2j en een paar maanden was en ze ook zo vastbesloten leek. Maar toen slaaptijd er aankwam, was haar hartje toch te klein, wees ze naar de deur en riep ze om ‘mama’. We gingen haar halen en ze viel dicht bij mij, nog nasnikkend aan de borst in slaap. 

Anderhalf jaar later niks van dat. Ik nam afscheid en zij had enkel oog voor haar spaghetti die ze in het kamp mocht opeten (hoe zou je zelf zijn?). ‘S avonds ging ze slapen ‘alsof ze dat elke week doet’ zei mijn mama. ‘S nachts is ze twee keer wakker geweest en vroeg ze toch om mij. Maar die fantastische moeke nam haar mee in haar bed, wreef over haar rugje en al snel viel ze terug in slaap. Voor een korte nacht, dat wel want om 5.45 was de nacht voorbij voor Loa. Vanmiddag vroeg ze om haar bedje, ze viel aan de borst in slaap voor een heerlijke middagdut – die ze anders niet meer doet – en stellig is ze opgestaan: ‘ik ga nog bij moeke gaan logeren’. 

Loa – 3j 9mnd – met een fantastische moeke 

Advertenties

Kinderwens 

‘Eigenlijk moet je je afvragen: wil je met twee of drie aan de eettafel zitten?’ 

BAM. Zò herkenbaar. Wij zaten met drie aan tafel, maar dat vierde plaatsje bleef leeg. Twee keer kregen we hoop en twee keer werd de verwachting van ons kindje, dat broertje of zusje, weggerukt. ”t Is niet goed… ’t Is niet goed.’ De woorden en het nee-knikken van de gynaecoloog tijdens de controle-echo zal ik nooit vergeten. Ik krijg er nog koud van als ik eraan terugdenk. 

De gevulde plaatsjes aan tafel bieden troost. Maar die lege plaats zal altijd leeg zijn zolang ze leeg is. 

Just do it …

Diepe zucht, hier komt het: 

Ik 

Kan 

Niet 

Alles 

Tegelijk. 


Werken, praktijk, therapie-opleiding, mama zijn, vrouw zijn, dochter en zus zijn. 

Nee, dat gaat niet. Dat gaat al niet meer na een paar weken. Er zijn mensen die dat wel kunnen. Maar ik niet. En dat is oké. Dus moest ik kiezen. En volg ik mijn hart. Niet de zekerheid. Niet het vast contract. Just do it, Nina, spring! Mijn eigen zaak, mijn eigen praktijk: hetgeen waar ik zoveel energie uit haal en waar ik hard voor wil werken. Voor elke cliënt opnieuw. 

Dus… Vanaf 1/1/2017 sta ik voltijds in mijn praktijk, ben ik elke dag van de week beschikbaar voor afspraken en ga ik voluit voor het uitvoeren van mijn grote droom. 

Ik wil afsluiten met een emo-dingetje… En iedereen bedanken die gelooft in mijn idee en mijn droom. Dat betekent zóveel voor mij. Merci! 😘

Meer weten over die droom? Mijn website vind je hier: ninamouton.wordpress.com

En op Facebook vind je me hier.  

Nieuw evenwicht

Elk kind dat in ons leven kwam, bracht in onze relatie een onevenwicht. Elk kind, ook de miskramen. 

De miskramen brachten verdriet en teleurstelling. Elk op ons eiland probeerden we woorden te geven aan onze gevoelens, maar we bleven verbonden. Verbonden in verdriet. 

De kinderen brachten vreugde, tranen van geluk maar ook grote kloven tussen ons. Onoverbrugbaar leken ze soms. Elkaar kwijt. Verdrinken in verwijten die je de ander niet wil maken. Maar je weet niet meer hoe je de ander kan bereiken. Je weet niet hoe je het anders moet zeggen want de frustratie is te hoog en je wil gewoon gehoord worden. Ondertussen word je niet gehoord en hoor je de andere ook niet meer. De kloof is klaar om nog dieper te worden. Als dit door blijft gaan, worden er diepe wonden geslagen die je misschien niet meer kan vergeten of zelfs  niet meer kan vergeven. Het moet stoppen, maar hoe geraak je er terug uit? 

Ik denk, nee, ik ben ervan overtuigd, dat dit een taboe is. Ik heb er niet voor niks al enkele blogs over geschreven en nooit gepubliceerd. Omdat ik niet de juiste toon vond of de manier waarop ik het had verwoord, me niet aanstond. Ik hoor die kloof enkel van mama’s die ik op gesprek krijg of van enkele heel goeie vriendinnen. Het is niet iets waar je mee te koop loopt. Of waarover gepraat wordt tijdens de zwangerschap of onder vriendinnen of familie. Ik geloof niet meer in verhaaltjes op Facebook. Ik geloof in dat van elk huisje en dat kruisje… Je bent niet alleen. Jullie zijn niet alleen. 

Ik verwijt geen enkel kind ook maar iets. Laat dat duidelijk zijn. En wie de blog kent, weet dit ook. Elk kind deed ‘onze’ balans overslaan en zorgde op zijn of haar manier dat we elkaar terug moesten vinden. Maar ook onszelf. We vonden onszelf en elkaar telkens terug. We wilden verder en we werkten hard. Elke dag nog. Met ups and downs. Liefde is een werkwoord, awel: ja! De kinderen zorgden ervoor dat we niks nog zomaar voor lief nemen. Ook onszelf of elkaar niet. Wat een verrijking. 
Dagelijkse updates vind je op Facebook

Nina Mouton is psycholoog en psychotherapeut (i.o.). Ze heeft een praktijk in Gent rond gezin – relaties – ouderschap 

Meer info: ninamouton.wordpress.com 

0479/358799

Ninamouton@gmail.com 

Of stuur een privébericht via Facebook

5 baby musthaves 

Na twee baby’s weet ik het wel… Ellenlange babylijsten leggen, ik zou dat niet meer doen. Maar waar heb ik heen spijt van? Ik zal het je vertellen… 

  1. De draagdoek – overdag hing Loa op mij. In de draagdoek. Ik weet niet wat ik zonder zou gedaan hebben. Lamme armen hebben ofzo. Alleszins… Musthave, investering waard en heerlijk om je kleintje lekker dicht bij te hebben. Goed voor alles: hechting, nabijheid, veiligheid… Meer info over dragen vind je op de facebookgroep ‘draagpraat’ en bij draagconsulenten verspreid over het land. Voor Antwerpen: check de draag-o-theek, waar je met raad en daad wordt gegidst door draagdoekenland door de lieve Maja. 
  2. Het babyzitje van Tripp Trapp – zo zat ze al snel mee met ons aan tafel (als ze niet in de draagdoek lag te slapen en ik over haar hoofd zat te eten en me daarna afvroeg wat dat bruine vlekje op haar hoofd was? Ow… Chocolade 😉). 
  3. De isofixbasis voor de maxi cosi. Geen gesukkel met gordels. Maxi cosi op de basis zetten, je hoort een ‘piep’ en dan staat-ie juist. Eruit klikken doe je door aan een hendel te trekken. Makkelijk, geen gebroken rug en veilig. 
  4. De wasbare luiers – altijd luiers in huis. Ecologisch, zacht voor de billetjes, weinig afval en je kan ze nog doorverkopen. Op die paar wasjes per week extra komt het niet, met kinderen in huis 😊 voor meer info: Klein Spook geeft regelmatig infosessies over heel Vlaanderen. 
  5. Mijn kolf. Dubbelzijdig, Medela, de queen onder de kolven. Geen seconde spijt gehad van die dure aankoop. Het was een hele investering, maar dat was het zeker waard. Daarbij een kolfBH en ik kon handsfree kolven op het werk 👌🏻 bij Boobs ’n Burps kan je verschillende kolven testen. 

Wat zijn jullie musthaves? Laat het hieronder weten en deel je ervaringen met andere ouders 👇🏻

Volg Mona’s blog ook op Facebook 

Ps: dit is geen gesponsorde post. Dit zijn de producten en de winkels of personen waar ik me goed bij voel. 

Foto: Sven Rammeloo – draagkind – niet ergonomisch 😉

Zuurstof voor gezinnen 

  • Ouder 
  • Partner 
  • Werknemer 
  • Huishouder/rekening betaler/boekhouder /kindertaxichauffeur/vul zelf maar aan… 
  • Dochter/zoon
  • Vriend/vriendin 
  • Zus/broer 

Stuk voor stuk rollen die we dagelijks opnemen. Die we graag opnemen. Die we willen opnemen, of moeten. Maar we doen het wel. 

En soms loopt dat vast. Want we willen het allemaal zo goed doen. Misschien wel perfect. 

De zuurstof geraakt op, de rekker staat op springen, de emmer loopt bijna over. 

Maar we doen door. Want de kinderen verwachten je op de voetbalmatch en de jongste wil ’s avonds de borst, je partner wil met jou naar de cinema, de werkgever geeft je een strakke deadline, familiefeest, vrienden willen uitgaan… 

Allemaal verwachtingen waar je aan wil voldoen. Of misschien niet. 

En de zuurstof geraakt nog meer op, de rekker spant nog harder aan en de emmer heeft nog maar 1 druppel nodig. 

Je kan niet meer aan die verwachtingen voldoen en je laat steken vallen die je anders niet zou laten vallen. Je voelt jezelf falen en dat is niet van je gewoonte. Maar je doet door en door en door. 

Willen maar niet kunnen of kunnen maar eigenlijk niet willen. Wat wil jij? Wie ben jij? Wie was je?

Het is tijd om op de rem te gaan staan, achterover te leunen en de opties te bekijken. 

Ook daarvoor is de praktijk er. Je kan alleen komen of met je partner of een andere persoon waar je steun van krijgt. Samen bekijken we je verhaal en zien we wat er kan voor jou. Want elk verhaal is anders en vraagt een andere weg naar meer zuurstof. 

Contact: 

Gsm: 0479/35.87.99

E-mail: ninamouton@gmail.com 

Stuur een privé bericht via messenger

Nina Mouton is klinisch psychologe en psychotherapeut (i.o.). De praktijk is gelegen in Sint-amandsberg. 

Ninamouton.wordpress.com 

Hobby’s 

Miro – 3,5jaar 

‘Ga maar, ga maar naar de andere kindjes. Ik ga daar boven staan kijken. Zie je? Daar. Ik ben daar direct, ga maar bij de juf. Nee? Zal ik hier nog wat beneden blijven? Ok. Je wil niet meedoen? Je wil dat ik meedoe? Maar mama’s turnen niet mee, mama’s mogen wel kijken. Zullen we samen aan de kant kijken? Ok. Oh kijk! Zie je Mauritz? Ik denk dat hij het leuk vindt. Denk je het ook? Ga je toch meedoen? Ja, ga maar, ik ga boven staan. Ok? Ok!’ 

*ik snel naar boven* 

‘Miro? Waarom huil je nu?’

***’Nu is’t zaak van vol te houden, he…’ 

‘Je gaat er nu toch niet naartoe?’

‘Even doorbijten, straks gaat hij niet meer huilen.’ 

‘Zou je niet beter vertrekken? Hij zal wel ophouden met wenen dan.’ ***

Innerlijke ik: Wat denk je zelf, Nina? Wat heeft hij nodig, nu? 

*ik snel naar beneden* 

*hij snelt in mijn armen* 

‘Heb je geen zin om mee te doen?’

Hij schudt van neen. 

‘Gaan we samen boven kijken naar Mauritz?’

Hij knikt ja. 

Anderhalf jaar later… 

Naar de atletiekles gaan kijken. Wil niet meedoen. Volgende keer. Te grote groep? Niemand die hij kent? Niet leuk? We weten het niet… 

Week erna… Nee, wil toch niet meedoen. 

Goed voor ons, dan maar wat lopen en fietsen met papa? Dat lijkt hem een goed plan. 

Vanmiddag 

Samen met zijn vriend naar de turnles. Alles goed uitgelegd: Duur, bedoeling, wat, hoe, waarom, waar … 

Huppelt de (ongekende) sporthal binnen. 

Loopt de sporthal weer uit, wil buiten wachten op zijn vriend. 

Samen met vriendje snelt hij de sporthal weer in, naar de andere kindjes en de drie juffen, zweet zich een uur te pletter. Jaja, ik mocht vertrekken. ‘Oké, ik kom mee met de andere mama. Tot straks!’ Thuisgekomen: ‘mama! Schrijf mij maar in! Het was leuk!’ 

Alles op z’n tijd en alles op zijn tijd 



Miro – bijna 6 jaar


Mona’s blog vind je ook op Facebook

Dagboek van een vijfjarige 

Tranen in de ogen wanneer hij vertelt dat hij ‘ik’ heeft geleerd vandaag. 
Ik weet nog dat mijn mama 25 jaar geleden op dezelfde dag met de tranen in de ogen zat wanneer ik 
‘Els en Tom

Tom en Els’ 
Las. 
Ik weet ook nog dat ik dat gek vond. Zoooo speciaal was dat nu toch ook weer niet? 
Maar… DAT IS HET WEL 💛
Eerste leerjaar gelukjes 💛

Miro – bijna 6 jaar

Peuterpraat 

Loa bekijkt onze trouwuitnodiging. Dat doet ze wel vaker, de tekening hangt in het groot in onze gang. Ze beschrijft wat ze ziet: ‘mama, jij bent op de taart en papa rijdt met de moto naar jou en Moke komt ook!’ Telkens opnieuw zegt ze dat. ‘Ik was er nog niet, he mama?’ ‘Neen, muizeke, jij was er nog niet.’ ‘Ik was toen nog een baby’tje?’ ‘Neen, je was nog geen baby’tje en je was ook nog niet in mijn buik.’ ‘Das een beetje gek, he mama?’ 
Ja, das een beetje gek, ik zou me geen leven meer kunnen voorstellen zonder jou… 
Loa – bijna 3 jaar. 

Blog op WordPress.com.

Omhoog ↑