*gastblog* 

Kaat is 29 en een beetje jaar oud, heeft 2 prachtige zonen van 5 en bijna 3. En hopelijk nog een hoop op komst. Ze werkt als coördinator in een Lokaal Dienstencentrum. Daarnaast probeert ze te overleven in de verbouwingen van de gezinswoning, doet alsof ze kan naaien en probeert ze zich te verdiepen in het ouderschap in al zijn vormen.

Ik ben schuldig. Net zoals vele andere mama’s, geloof ik. Maar op die andere mama’s, ga ik me vanaf nu niet meer concentreren. Dat heb ik mezelf beloofd. 

Ik ben schuldig aan oordelen. Ver-oordelen van mama’s die het (op-)voeden van hun kind anders aanpakken dan ik. 

 

Het zit nogal ingebakken in onze maatschappij, vrees ik. Als de buurvrouw met 17 katten samenleeft, praat heel de buurt erover. Als een collega een aparte kledingsstijl heeft, kijken we raar op. Als een moslima een hoofddoek draagt, vinden we dat dat niet kan. Omdat ze zich anders gedragen dan wij. We hebben nogal de neiging om onze eigen gewoontes als norm te stellen. Wie daar van afwijkt, bekijken we raar, praten we slecht over of sluiten we uit. Als we van goede wil zijn, proberen we de andere te overtuigen om net zoals wij te handelen


De kampioenen hierin, zijn toch moeders onder elkaar. 

We hebben het allemaal al meegemaakt: de schoonmoeder die vraagt wanneer we eindelijk stoppen met die borstvoeding. De vriendin die zwaait met een artikel over hoe goed borstvoeding wel is en je op het hart drukt zeker niet te stoppen omdat je terug moet gaan werken. De buurvrouw die zegt dat je de kinderen maar eens een dagje bij haar moet brengen, ze zullen dan wel luisteren. De onthaalmoeder die  zegt dat je zoon of dochter nu echt wel te groot wordt om bij jou in bed te slapen. De verpleegkunde van Kind en Gezin die je een standje geeft omdat je hartendief nog steeds een tutje heeft. Eerlijk, heb jij je al beter gevoeld na zulk (goedbedoeld) advies? Nee? Ik ook niet! Soms voel ik mij nadien een slechte mama en begin ik aan alles te twijfelen, meestal word ik opstandig en boos en sluit ik mij er voor af. 

En toch…toch kan ik het niet laten het bij andere mama’s te doen. 


We staan klaar met commentaar als we een peuter cola zien drinken uit de papfles. We schudden meewarig het hoofd als we een 9-jarige ontmoeten die nog steeds bij de ouders in bed slaapt. We trekken grote ogen als we een mama zien die borstvoeding geeft aan een kleuter. We spreken slecht over de mama die geen borstvoeding wil geven omdat ze vindt dat haar borsten voor haar man gereserveerd zijn. 


Hebben wij daar last van? Nee! En nog eens nee! Toch vinden we het nodig om over die ouders te oordelen, hen te zeggen hoe wij het anders en beter doen. Onder het mom van ‘het is in het belang van het kind’. Maar zelden is dat de echte reden. We willen gewoon graag dat iedereen zich schikt naar onze normen, doen zoals wij het doen, want dat is het enige goede. 


Laat me duidelijk zijn. Advies en tips van andere mama’s zijn zeer waardevol. We zitten allemaal wel eens in de knoop. Praktische tips van ouders die in dezelfde situatie hebben gezeten, kunnen dan een enorme steun zijn. Laat ons dat vooral verder delen. 

Dit is een pleidooi voor gewenst advies, op vraag van de ouders. Een pleidooi voor het stoppen met opdringen van onze eigen normen en waarden aan anderen. Goed bedoeld of niet. 


Ik weet dat dit een moeilijke opgave gaat zijn voor mij. Want ik weet het zoveel beter. Dat denk ik toch telkens. Maar ik ga het toch proberen. Moeten jullie ook doen! (Aah nee…OEPS!)


Meer van dat? Volg ons op Facebook! 

Advertenties