Zoeken

Mona's Blog

Voor ouders die hun gevoel volgen

Categorie

Dagboek van een vijfjarige

Hobby’s 

Miro – 3,5jaar 

‘Ga maar, ga maar naar de andere kindjes. Ik ga daar boven staan kijken. Zie je? Daar. Ik ben daar direct, ga maar bij de juf. Nee? Zal ik hier nog wat beneden blijven? Ok. Je wil niet meedoen? Je wil dat ik meedoe? Maar mama’s turnen niet mee, mama’s mogen wel kijken. Zullen we samen aan de kant kijken? Ok. Oh kijk! Zie je Mauritz? Ik denk dat hij het leuk vindt. Denk je het ook? Ga je toch meedoen? Ja, ga maar, ik ga boven staan. Ok? Ok!’ 

*ik snel naar boven* 

‘Miro? Waarom huil je nu?’

***’Nu is’t zaak van vol te houden, he…’ 

‘Je gaat er nu toch niet naartoe?’

‘Even doorbijten, straks gaat hij niet meer huilen.’ 

‘Zou je niet beter vertrekken? Hij zal wel ophouden met wenen dan.’ ***

Innerlijke ik: Wat denk je zelf, Nina? Wat heeft hij nodig, nu? 

*ik snel naar beneden* 

*hij snelt in mijn armen* 

‘Heb je geen zin om mee te doen?’

Hij schudt van neen. 

‘Gaan we samen boven kijken naar Mauritz?’

Hij knikt ja. 

Anderhalf jaar later… 

Naar de atletiekles gaan kijken. Wil niet meedoen. Volgende keer. Te grote groep? Niemand die hij kent? Niet leuk? We weten het niet… 

Week erna… Nee, wil toch niet meedoen. 

Goed voor ons, dan maar wat lopen en fietsen met papa? Dat lijkt hem een goed plan. 

Vanmiddag 

Samen met zijn vriend naar de turnles. Alles goed uitgelegd: Duur, bedoeling, wat, hoe, waarom, waar … 

Huppelt de (ongekende) sporthal binnen. 

Loopt de sporthal weer uit, wil buiten wachten op zijn vriend. 

Samen met vriendje snelt hij de sporthal weer in, naar de andere kindjes en de drie juffen, zweet zich een uur te pletter. Jaja, ik mocht vertrekken. ‘Oké, ik kom mee met de andere mama. Tot straks!’ Thuisgekomen: ‘mama! Schrijf mij maar in! Het was leuk!’ 

Alles op z’n tijd en alles op zijn tijd 



Miro – bijna 6 jaar


Mona’s blog vind je ook op Facebook

Advertenties

Dagboek van een vijfjarige 

Tranen in de ogen wanneer hij vertelt dat hij ‘ik’ heeft geleerd vandaag. 
Ik weet nog dat mijn mama 25 jaar geleden op dezelfde dag met de tranen in de ogen zat wanneer ik 
‘Els en Tom

Tom en Els’ 
Las. 
Ik weet ook nog dat ik dat gek vond. Zoooo speciaal was dat nu toch ook weer niet? 
Maar… DAT IS HET WEL 💛
Eerste leerjaar gelukjes 💛

Miro – bijna 6 jaar

… En toen sliep hij opeens in zijn eigen kamer.

Juni 2015:

‘Mama, waarom mag zus eigenlijk bij jou slapen en ik niet?’

Goeie vraag… Als hij dat wilde, mocht hij ook terug komen, na ruim 4 jaar op zijn eigen kamer te liggen. Dus zo gezegd zo gedaan. Hij werd in september 5 jaar. Maar als hij dat nodig had om zich veilig te voelen… Slapen gaat hand in hand met zich veilig voelen. Een kind dat zich niet veilig voelt, zal niet slapen. 

April 2016:

We zijn verhuisd! Er wordt een kinderkamer en een kamer voor ons ingericht. Ik slaap bij de kinderen om de overgang wat makkelijker te maken. Dan kunnen ze toch al in hun eigen kamer blijven liggen en hoef ik met de tijd maar te verhuizen. We hebben nagedacht over een familiebed (maar Sven slaapt al zo slecht en dan nog eens twee koters erbij… Dat kan onze slaap momenteel niet aan). Ik bij Sven en de kinderen samen (maar dat kan mijn slaap momenteel niet aan: opstaan ’s nachts is er echt teveel aan). 

Juni 2016:

Miro krijgt een echt groot bed, zijn peuterbed is te klein. ‘Waar gaan we dat dan zetten?’ Vroeg ik me af. Miro vroeg zich af wat de mogelijkheden waren. De speelkamer, die dan zijn kamer werd, of samen met zus op de kinderkamer. Het werd de speelkamer. Hij was resoluut. Zoals steeds. 

Juli 2016:

Miro slaapt ongeveer een maand op zijn eigen kamer, in zijn eigen bed, zonder enig probleem. 

Al het wenkbrauwengefrons van anderen ten spijt. Het kan: hem zijn eigen gevoel laten volgen, ook – en ik zou zeggen vooral – als het over zijn eigen emotionele veiligheid gaat. Hem zelf laten beslissen wanneer hij er wel klaar voor is om de volgende stap te zetten. En fier dat hij is! 💛

We hebben deze aanpak niet vanaf het begin van Miro’s leven gedaan. Ik was van het principe dat kinderen deze zaken niet hoeven te bepalen en dat ik mee moest met de gedragsmatige stroom van opvoeden die in onze maatschappij heerst. Ook al ging dit tegen mijn gevoel in. Je kan al raden waarom ik deze blog heb opgericht, niet? 😃

We volgen ons gevoel nu. En ja, hier zijn zeker regels. Het is de manier waarop dat die gesteld worden, die anders is. Of dat proberen we toch. Ja, wij zijn ook soms boos op onze kinderen. En ja, ik verlies mijn geduld ook. We zijn ook maar mensen, gebombardeerd tot ouders, die hun weg moeten vinden in het opvoed- en ouderlandschap. Dit gaat niet zonder figuurlijke slag of stoot. Het is een zoektocht voor iedereen. En het zal een zoektocht blijven tot wanneer ze het huis uit zijn. En dan nog… 😉

Mona’s blog vind je hier op Facebook. 

Liedjes zingen 

Miro – op het deuntje van jingle bells:

Tinkerbell tinkerbell 

Loa:

Het regent! Het regent! De pannenkoeken worden nat! 

En dan moet je als mama keihard je lach inhouden. 

Miro – 5j 9mnd

Loa – 2j 9mnd 

Dagboek van een vijfjarige – deel ik ben de tel kwijt 

‘Mama? Wie is er de oudste: jij of moeke?’

‘Ik ben 31 en moeke 58 jaar’

‘Dan is moeke ouder, want zij is al meer dan de helft van honderd.’

*Stilte*

‘Maar mama, honderd jaar worden, dat kan wel he?’

Miro en zijn moeke – een onafscheidelijke tandem 

Dagboek van een vijfjarige – deel 10 

‘Mama! Kijk! Ik heb bibberboebels!’ 

(Kippenvel) 

Miro – 5,5j 

Dagboek van een vijfjarige – deel 9

Miro kruipt uit bed, staart een aantal tellen door het open raam en mompelt: ‘De bamboe schudt.’

Hij draait zich om en stapt de dag in.

‘Er is veel wind vandaag.’ 

Miro – 5,5jaar 

Dagboek van een vijfjarige – deel 8 

‘maar WIE weet er waarom jongens een piemel hebben en meisjes een spleetje?’ Vroeg hij tijdens het badkamerritueel. ‘WIE wéét dat, mama?’ 

Oh neen… Hier gaan we… 

 ‘ik, ik weet dat.’ 

‘Wéét jij dat? Waarom is dat dan?’ 

😁

‘Omdat meisjes een eitje in hun buik hebben en jongens zaadjes in hun piemel en zo kunnen er kindjes gemaakt worden.’ 

‘Maar… Hoe…?’

Oh neen, nu gaat hij vragen hoe die zaadjes bij dat ei geraken… 

‘Hoe eten die baby’s in hun mama’s buik?’ 

Oef!!! Makkie! 

‘Zie je hier dat putje in je buik…? Je navel…?’

En zo overviel hij me voor het eerst met de bloemetjes en de bijtjes 😊💛

Miro – 5 jaar 

Je bent mama van een kleuter als… 

  • Stofzuigen zonder zorgen verleden tijd is, omdat je altijd kleine playmobilprulletjes kan mee hebben en je jezelf de grote zoektocht naar de teddybeer van de playmobilbaby wil besparen. 
  • Je diep in je geheugen moet graven als ze historische vragen stelt.
  • Of aardrijkskundige.
  • Of taalkundige. 
  • Je hele living zonder moeite omgetoverd wordt tot een auto, een kamp, een huis… ‘Ja, mama, al die kussens en dekens zijn daarvoor nodig! En dat moet hier staan en dit daar!’ Je zou je eigen living bijna niet meer herkennen. 
  • Hij zijn kleren zèlf willen kiezen, dat ook doet en dan ook per sé diè combinatie wilt aandoen, ook al doen je ogen er van pijn. 
  • Je op je gemak de was kan opvouwen want de kleuter gaat helemaal op in zijn fantasiespel over draken, ridders, dino’s en racebanen (allemaal in 1 verhaal, ja, dan hoeft het niet historisch juist te zijn, hoor ;))
  • De kleuter gênante woorden uitroept maar zelf niet weet wat ze betekenen.
  • Je hem moet corrigeren in het vervoegen van sterke werkwoorden. (Aanvulling van een lezer: taalkundig gezien is dat niet nodig. Ontwikkelingsgewijs ook niet. Zelfs eigenlijk niet aan te raden omdat het een belangrijke fase is waar ze doorheen moeten en verbeteren kan zorgen dat je kindje gaat stotteren omdat hij onzeker wordt. Ha! Dat heb ik dus bijgeleerd, wist ik niet, niet meer doen dus ;)) 
  • Hij zelfuitgevonden mopjes vertelt die je niet begrijpt, maar waar je toch mee lacht omdat je hem graag ziet. 
  • Hij met zijn mama wil trouwen. 
  • Hij zijn papa dé beste superheld van de wereld vindt.   

Zoals steeds: vul gerust aan! Hieronder of op Facebook 😘

Maak een gratis website of blog op WordPress.com.

Omhoog ↑