Zoeken

Mona's Blog

Voor ouders die hun gevoel volgen

Zoekresultaten

"Rapley"

Rapley methode

De zes maanden exclusief melk-regel kwam ik pas te weten na me in te lezen in borstvoeding en nadat ik de facebookgroepjes van la leche league en zes maand+ borstvoeding had ontdekt. Maar Rapley kende ik al van bij ons eerste kind. Heb het toen niet aangedurfd, maar nu wel. Tweede kind, dus een beetje zelfzekerder? Ik weet het niet. Alleszins: het bevalt ons prima!

De omgeving stond wat twijfelachtig tegenover deze methode. Dezelfde twijfels als ik had bij onze zoon. ‘Oei oei, is dat niet gevaarlijk?’ ‘Gaat hij niet stikken?’ ‘Kunnen ze dat wel al op die leeftijd?’

Kleintjes zegt op borstvoeding.com dat je je omgeving niet moet overtuigen. Neen, laat dat maar over aan je Rapleyende kind. En dat blijkt echt te werken. Loa heeft een onberispelijke pincetgreep, kon na een paar maanden ‘heel proper’ eten (voor sommigen blijkt dit een breekpunt, hier is dat het nooit geweest.) en ze geniet er enorm van om zelf te eten. Als je op haar eerste verjaardag te horen krijgt ‘dat ze toch wel al heel flink zelf kan eten, om nog maar 1 jaar te zijn’ blink je van fierheid, natuurlijk 🙂

De -voor ons- belangrijkste voordelen op een rijtje:
– ze verkennen zelf het eten, de texturen, de smaken en dat helemaal op hun eigen tempo.
– ze kunnen vaak mee-eten van de pot. Geen extra maal koken en prakjes pletten. De ultieme luie-mama-tactiek als het op eten aankomt 🙂
– ze overeten zich niet makkelijk omdat ze zelf bepalen hoeveel ze eten. Er worden geen ‘extra lepeltjes’ opgestampt. De natuurlijke maaginhoud wordt gerespecteerd en het maagje wordt niet uitgerokken.
– een (voor ons) heel belangrijke: babys voelen intuitief aan wat ze goed kunnen verteren of waar ze intolerant aan zijn. Als ze kunnen kiezen, zullen ze gaan voor voeding die ze goed verdragen.
– als je een kind laat doen, verkennen, experimenteren met eten, zal je later minder strijd krijgen. Ze mogen zelf beslissen hoeveel en wat ze eten.
– borstvoeding blijft de hoofdvoeding onder 1 jaar. Pas je de ‘Kleintjesmethode’ toe, dan bouw je de borstvoeding zodanig af dat het niet abrupt gebeurt. Zo voorkom je borstontstekingen en productiedips. Dit doe je door eerst de borst aan te bieden en dan pas vaste voeding. Vaste voeding heet niet voor niks bij-voeding onder het jaar.

Aan Rapley begin je niet zomaar. Lees je in! Het is bijv. Belangrijk dat je kind zelfstandig kan zitten, zodat het de kans krijgt om te kokhalzen. Het is ook belangrijk dat hij zelf eten naar zijn mond kan brengen.

Leestips:
– een korte introductie over bijvoeden na zes maanden (ook bij kunstvoeding): http://www.borstvoeding.com/voedselintroductie/blw/nederlands.html
– voedselintroductieschema: welk voedsel geef je vanaf welke leeftijd? http://www.borstvoeding.com/voedselintroductie/schema/nederlands.html
– ‘eten voor de Kleintjes’ van Stefan Kleintjes (boek)
http://shop.boobs-n-burps.be/boeken/nederlands/eten-voor-de-kleintjes-nieuwe-editie
– en er is natuurlijk een facebookgroep waar je al je vragen kan stellen aan ervaren mama’s en leuke Rapley fotos en filmpjes kan bekijken 🙂 de moeite!
https://www.facebook.com/groups/rapley/?ref=ts&fref=ts

IMG_7577.JPG

Ondertussen, op 15,5 maand, eet ze vlot met vork en/of lepel

2015/01/img_6184.jpg

5 baby no no’s 

Omdat 5 baby musthaves zo’n succes waren… Hier de overbodige baby-uitzetspullen. Dit is natuurlijk heel persoonlijk, dus voel je vrij om aan te vullen! 


Ons ‘moederkloekske’ Loa 😍 

  1. De babycook. Mijn nicht gaat mij verwensen als ze dit leest 😂 maar ik vond dit een duur accesoire voor hetgeen het maar is. Met een kookpot, stoommandje en mixer kom je al een heel eind. En als je de Rapley methode toepast, kan je de mixer al laten voor wat-ie is. In uitbreiding eigenlijk alles wat je ook in de gewone winkel kan vinden, zonder dat er ‘baby’ opstaat. Denk: plastic bewaarpotjes etc. 
  2. De babyschommelstoel. Mijn kinderen krijsten er zich een ongeluk in. Ook al stonden de muziekjes aan en hing de schommel te schommelen.. Ze wilden liever the real thing. Uhu: de draagdoek.
  3. De buggy’s: ik had er twee. Twee! 🙄Een inklapbare en dan nog een grote met grote wielen waar de maxi cosi en de draagmand ook op konden. Duur! Onhandig! Laat je hormonen niet de overhand nemen: 1 buggy is meer dan genoeg 😉 of investeer in een mooie draagdoek/zak.
  4. Het park én de wieg: het park is om in te spelen en de wieg om in te slapen. 😂😂😂 ten eerste lag Loa nooit plat om te slapen (reflux/koemelkallergie). Ten tweede maken kleine babies daar geen onderscheid in. Ten derde nemen die twee dingen teveel plaats in de living. Ten vierde is knuffelen met de baby veel te leuk (ok ok, je mag ook wel eens je handen vrij hebben, maar het gaat al zo snel voorbij! Geniet!) Again: an act of too many hormones.
  5. De bumbo Seat. Duur, lelijk (dat is persoonlijk, maar ik vind dat lelijk), te gebruiken wanneer je kindje nog niet kan zitten (=te vroeg), onveilig want mijn kinderen maakten van zichzelf een plank en wipten er dan zo uit 🙄 en neemt alweer veel onnodige plaats in. Hoe het liever bij een goeie, gemakkelijke (voor de baby!) wipper. 

Wat zijn jullie no no’s? Laat het ons weten in een reactie 👇🏻

Mona’s blog, ook op Facebook

Loedermoeder of geitenwollensok: steun kan iedereen gebruiken – mamapact II

Dat constant me moeten verdedigen voor elke ‘aparte’ keuze die ik of we maken, dat is er van af. Niet omdat ik zo sterk sta, niet omdat ik het allemaal goed weet uit te leggen. Er zijn mensen die me met hun opmerkingen de mond snoeren, waarvan ik niet weet wat te zeggen.

Ik weet niet hoe het komt. 

Ik doe gewoon verder. Misschien is het dat? Mijn koppigheid en overtuiging? En misschien het resultaat: Intussen is Loa een heel vrolijk, zelfstandige peuter. 

En toch had het leuk geweest dat ik steun had ervaren in mijn ruimere echte omgeving, in plaats van die online te moeten zoeken op tal van Facebookgroepen. Drie borstvoedingsgroepen, de Rapley groep, de intolerantiegroep, draagpraat, natuurlijk opvoeden. Super dat zij er zijn, mooie ondersteuning, maar er gaat niets op tegen steun (onder)vinden in het echt. Ook niet in deze tijden.

Kolven op het werk? Een hele resem tegens, nadelen, risico’s en alternatieven kreeg ik op m’n boterham. Of bewondering dat ik dat zag zitten. ‘Want chapeau, hoor, Nina, zo lang borstvoeding geven!’ Ik hoef daar geen bewondering voor, dat gaat vanzelf. 

Nu wil ik hier niet de kritikaster zijn die op iedereen afgeeft. Want ik krijg en kreeg wel leuke opmerkingen en zaken waar ik steun uithaalde. Ik zeg ook niet dat anderen niet kritisch mogen kijken naar hoe je je kinderen opvoedt. Dat mag allemaal. Dat moet zelfs. Weet je? Het is de manier waarop. In plaats van vanuit interesse te vragen naar het hoe, wat en waarom, worden die stappen overgeslagen en krijg je ongevraagd advies of een hele resem nadelen aan je aanpak voorgeschoteld. Nadelen die dan vaak nog verdwijnen in het niets want ze stoelen op onwetendheid, op vooroordelen of op ‘van horen zeggen’. Waar ik wel iets aan gehad heb, waren en zijn de geïnteresseerde vragen. Soms wist ik zelf het antwoord niet, dat was dan maar zo. Dan zocht ik het op, of dacht ik erover na. Maar daar heb je als jonge moeder echt iets aan. 

Je moet stevig in je schoenen staan om dit alles steeds maar te counteren. Want zo voelt het. Je moet verantwoording afleggen voor je aanpak. En dat is zo vermoeiend! Soms zelfs vermoeiender dan die onderbroken nachten. En dat zal altijd zo zijn. Voor alles. Want in deze tijden is niets goed, voor niemand. Geitenwollensok omdat je dit of dat. Loedermoeder want zus of zo. Met al die oordelen komen we geen stap verder in het grootbrengen van onze kinderen. ‘Het dorp’ waarnaar ik in verschillende Posts heb verwezen is al lang weggevallen. Het werd vervangen door in het wilde weg praten, holle woorden en een mening hebben over de aanpak van een jonge mama. Dit heeft een grote impact op jonge moeders. Dit maakt hen onzeker en zij doen ook maar wat hen het beste lijkt voor hun kind, voor hun situatie, voor hun gezin. Dat is vaak niet de bedoeling van ‘die omgeving’. Want zij zeggen al die zaken uit bezorgdheid, omdat ze zien dat je moe bent en dat het niet altijd makkelijk is. Maar dat is het nooit. Gelijk welke keuze die je maakt. We kregen geen kinderen voor het gemak. Het is vaak worstelen, keuzes maken, onzeker zijn over die keuzes, stilstaan, nadenken en reflecteren. Je voor het hoofd stoten. Lezen. Opnieuw kiezen. 

Ik zie vaak oproepen in die Facebookgroepen van moeders die om een beetje erkenning vragen. Van wildvreemden. In een virtuele groep. Komaan mannekes! Dat kan toch niet de bedoeling zijn? 

Mijn zus zei op ons weekendje weg: ‘ik zie dat niet eens dat Loa bij jou drinkt, dat is zo gewoon, zo natuurlijk, dat dat niet eens nog opvalt.’ Dat was nog eens een mooi compliment 💛

Een dag na de publicatie kwam deze post van Karen van Opvoeden in Verbinding uit. De moeite om ook eens bij stil te staan. Het gevaar van adviezen in Facebookgroepen die voorbij gaan aan de gevoelens van je kind. 

Meer van dit vind je dagelijks op onze Facebookpagina

Mona’s blog – voor mama’s die hun moedergevoel volgen 💛

Hé, het is oké…

ik deelde dit artikel, gaf zelf een aanvulling op Facebook en deed een oproep om het lijstje aan te vullen… Het resultaat staat hieronder! 

Hé, het is oké…

  • om aan Co-sleeping/bedsharing te doen omdat je te lui bent om ’s nachts op te staan.
  • om borstvoeding ’s nachts superhandig te vinden, want je moet niet naar de microgolf spurten om een fles op te warmen.
  • om ’s morgens te zeggen dat mama nog even moet wakker worden vooraleer je echt kan opstaan om nog met iedereen een gezellig momentje in bed te hebben. 
  • om het grootste voordeel van de Rapley-methode het niet hoeven maken van hapjes te vinden. 
  • om de draagdoek boven te halen zodat je je handen vrij hebt om iets te doen aan je ontplofte huishouden.
  • om niet meer te weten waarvoor een strijkijzer dient, want daar heb je geen tijd meer voor (ik toch niet). 
  • om douchen en alleen naar de supermarkt gaan te verheven tot het me-moment van de dag. 
  • om je dag af te sluiten met een rondje Facebook om je gedachten op nul te kunnen zetten – ook al zou je eigenlijk al moeten slapen. 
  • om je dochter een snoepje te verbieden net voor de maaltijd en zelf stiekem proberen met zo weinig mogelijk geluid dat papiertje van die caramel af te krijgen, je weet wel, zo met je lijf half in de kast zodat het ‘niet’ opvalt.
  • Dat in je kraamtijd een brief posten als het uitje van de week wordt gezien. 
  • om aan het ijsjeskraam te zeggen dat het chocoladeijs op is, omdat die plekken zo moeilijk uit hun kleren gaan.
  • Om 11u een normaal uur vinden om te onbijten, meedansen met studio100 en het leuk vinden (mama’s hebben ook beweging nodig), zelf zo blij zijn als een klein kind als je een cadeautje kiest en koopt voor je kind. 
  • om te zeggen dat de kermis gesloten is als het pijpenstelen regent!
  • De kinderen langer tv te laten kijken dan je pedagogisch verantwoord vindt, omdat het zo lekker rustig is in huis en je even je eigen gedachten kunt horen.
  • Als je dochter van nog net geen 2 met schoolkrijt op de muren en stoelen in de weer is denken, ach, dat krijg ik er toch makkelijk af…
  • om ‘aankomen op het werk’ als een momentje van vakantie te beschouwen na de ochtend-rush met een boze 1-jarige die van alles wil maar nog niet kan, en een boze 3-jarige die kwaad wordt voor alles wat ze niet zelf mag beslissen. 
  • Het speelgoed niet meer te sorteren want het is na 5 minuten toch weer door elkaar. 
  • De afwas te wassen en te laten drogen aan de lucht.
  • als je dan terug moet gaan werken genieten van dat tasje thee in alle rust.
  • om mijn kinderen op elkaar te laten tekenen én schilderen en zo een moment van stilte en rust te creëren voor mezelf. 
  • om de kinderen uren in het bad te laten spelen zodat ik dan even mijn mails kan checken op de iphone naast het bad.
  • Om met beschilderde kinderen op straat te wandelen, zij vinden het geniaal en we toveren een glimlach op het gezicht van iedereen die we tegenkomen. 
  • Om rare kledijcombinaties én kousen in sandalen toe te laten om ‘tantrums’ te vermijden 
  • Om filmpjes op te zetten voor de kindjes en terwijl een dutje te doen op de zetel.
  • Om toe te geven aan je kinderen dat je té moe bent om een verhaaltje te lezen vandaag.

En met stip op 1: de meeste likes gingen naar… 

  • Om extralang met de smartphone op het toilet te zitten en dat als me-time te beschouwen …

Volg ons op Facebook

Eerste hulp bij goedbedoeld advies – eindejaarsspecial

Ik had dit voor kerst moeten schrijven, maar spijt… Ja, te laat dus. Maar er komt nog oudjaar en nieuwjaar. En nieuwjaarsrecepties op het werk en drinks en feestjes en…

Goedbedoelde advies, anderen staan er bol van, mijn ervaring is dat die vaak tegen je moedergevoel ingaan. Gewapend met de juiste info is het zoveel makkelijker om weerwoord te bieden. Je staat stevig in je schoenen en kan uitleggen waarom je doet wat je doet. Niet om je kind te verwennen -wat niet kan, niet met aandacht, zie mijn blogpost hierover, maar omdat je je gevoel volgt en dat gevoel gewoon juist zit. Komt daarbij dat dat gevoel ook door de wetenschap keihard wordt ondersteund. Mooi meegenomen als je advies krijgt van tantes die vinden dat je baby best alleen in zijn wiegje op zijn eigen kamer slaapt. Of dat voeden om de vier uur best genoeg is, maar in een adem benoemen dat op vier maanden hun borsten ‘op’ waren en ze op kunstvoeding Moesten overgaan. Ahja, de basis van een goeie productie is aanleggen. Minstens 8 keer per 24u de eerste zes maanden. Liefst twaalf keer en meer mag ook. Maar dan vallen er ogen uit kassen want ‘dan doe je toch niks anders dan voeden?’ Is er dan een andere taak belangrijker als kersverse moeder? Uhu, de was kan wel even wachten. Eerst de kinderen.

Maar ik loop al voorop. Hieronder een lijstje met veelgestelde vragen en de antwoorden die je moedergevoel staven. Kom maar op, mensen met goeie raad!

1. Borstvoeding

– het aantal voedingen, daar sprak ik net over. Na zes maanden blijft borstvoeding tot 1 jaar de hoofdvoeding. Al de rest is bijvoeding.
– hoe lang ga je dat nog volhouden, die borstvoeding? Hier is geen juist antwoord op, het enige juiste antwoord is: ‘zolang we er ons beiden goed bij voelen.’ de WHO-norm is twee jaar voeden. Ook in westerse landen. Neen, kunstvoeding is niet ‘even goed’, het is de derde optie, na donormelk.
– wanneer krijgt ze echte voeding? Echte voeding?? Een baby heeft (moeder)melk nodig, liefst exclusief, tot zes maanden. Langer kan ook. Dit voor de darmrijping. Niemand kan het beter verwoorden dan de groene vrouw. Haar uitleg vind je hier:
http://www.groenevrouw.nl/die-zes-maanden/
Ook om allergieën te voorkomen is het beter om vaste voeding te introduceren na zes maanden, de WHO houdt hieraan vast, ondanks onderzoeken die opduiken dat het juist meer kans geeft op allergieën door langer te wachten.

2. Rapley

– gaat ze niet stikken in de grote stukken? Mensen verslikken zich vooral in vloeibare voeding, niet in stukken. De kokhalsreflex van je kindje zorgt ervoor dat ze niet zal stikken.
– krijgt ze wel genoeg eten binnen? Food under one is just for fun. Laat haar genieten van het eten. Dat betekent ook: smeren en kliederen. Over een paar maanden staan ze versteld van de pincetgreep van je kind, over hoe zelfstandig ze kan eten en drinken en vertellen ze dit fier aan iedereen die het horen wil. Deze vergt dus even geduld tot het volgende familiefeest 😉
Nog wat voordelen op een rijtje: https://blogmona.wordpress.com/?s=Rapley&submit=Zoeken

3. Slapen

– nachtvoedingen: peuters tot 18 maanden, en ik heb al gelezen tot twee jaar, kunnen fysieke nood hebben aan nachtvoedingen. Nachtvoedingen zorgen ervoor dat baby’s constante aanvoer hebben van voedingsstoffen die de hersenontwikkeling ten goede komt. Het zorgt ervoor dat er geen suikerdips ontstaan. Heel gezond dus. En als je zelf wakker wordt snachts met dorst, neem je dan geen slokje water?
– samen slapen: een heel belangrijke hierbij vind ik de protectieve factor tegen wiegendood. Je baby komt niet in een te diepe slaap. Dat was voor mij, na de miskramen, een hele belangrijke. Ook borstvoedingsbevorderend: je legt makkelijker aan en aanleggen is goed voor de productie. Plus: het maakt van mij een aangenamer mens. Niet wetenschappelijk bewezen maar wel te bevestigen door de omgeving: ondanks alle nachtvoedingen ben ik nog steeds aangenaam om mee om te gaan 😉 :p
Neen, we gaan niet op onze baby’s liggen. Het is niet onveilig als je bepaalde veiligheidsvoorschriften in acht neemt. Het is heel natuurlijk, geen enkele mama in de dierenwereld laat haar jong een paar meter verder in haar eigen nestje liggen. Mama’s liggen bij hun jong, klaar om te voeden en te beschermen, te troosten en warmte te geven.
Meer weten? https://blogmona.wordpress.com/2014/08/26/samen-slapen/

4. Verwennen / laten huilen

– een baby met aandacht verwennen, dat willen ze ons laten geloven. Spijtig genoeg ben ik in deze goeie raad getrapt bij Miro. No way, nu niet meer. Ik schreef er een blogje over. Het gaat over veilige hechting, weten dat er iemand voor je is als je je niet goed voelt, als je iemand nodig hebt om je te troosten.
https://blogmona.wordpress.com/2014/08/21/moedergevoel/
– Je verwent niet door borstvoeding te geven. Borstvoeding is ook troost, niet enkel eten/drinken.
– Laten huilen: vaak gehoord advies. Baby’s weten niet dat je er nog bent als je hen alleen laat. Ze zullen uiteindelijk stoppen met huilen maar niet omdat hun ongemak opgehouden is, maar omdat het huilen niet opbrengt en ze het opgeven met aan de alarmbel te trekken. Onderzoek wees uit dat baby’s die je laat huilen na drie dagen niet meer huilen. Ze zijn niet van hun ongemak af en ook niet van hun stress, ze hebben het opgegeven, er komt toch niemand. Onderzoek heeft ook aangetoond dat het stressniveau van huilende baby’s lager is als ze worden gedragen of als ze bij iemand zijn, dan als ze alleen in hun wieg liggen. Ook al blijven ze hullen als ze bij jou zijn. Hun stress is lager. De redenering: ‘hij stopt toch niet met huilen, als ik hem nu pak of niet, het maakt geen verschil.’ Gaat dus niet op. Uiterlijk maakt het misschien geen verschil, van binnen wel.
– een baby huilt echt niet voor niets. Krampen, ongemak, vuile luier, honger of dorst, hard geluid gehoord, gekke man gezien, bij jou willen zijn… Willen opgepakt worden is ook niet ‘niets’. Ze willen nabijheid, zich veilig en beschermd voelen. Dat is alles wat ze kennen na negen maanden in een beschermde omgeving, dicht bij mama. In mama. Waarom zou een baby niet mogen huilen om je aandacht te trekken en waarom zou die baby niet mogen stoppen met huilen als hij dicht bij je is? Hij is dan heus niet verwend, hij is veilig.

Waar je altijd goeie info vindt is op borstvoeding.com en op de facebookgroep van la Lech league Vlaanderen onder documenten. Je kan er ook steeds een vraag stellen en dan krijg je antwoord van een la leche league leidster en/of medemama’s.

Hebben jullie zelf interessante links? Post ze hieronder in een comment.

Voedselintoleranties – de lijdensweg doorbroken – een ervaringsverhaal

‘Je moet daar toch eens iets over schrijven, je kan daar toch andere mama’s mee helpen?’ Dus… Here we go!

Onze dochter had als baby reflux, constipatie en eczeem. Ok, op naar de dokter en de osteopaat. Niks hielp echt. De osteopaat deed de suggestie om koemelk te schrappen. Ik hoorde bij de huisarts en zij vond koemelkallergie geen optie, ze komt te goed bij. De week erna moest ik terug en had ik een andere huisarts. Ik was ondertussen al een week gestopt met koemelkproducten en zij zei ‘probeer het gewoon, na een paar weken moet je verschil zien. Je kan dit ook enkel op deze manier testen bij baby’s, bloedtesten zijn op deze leeftijd nog niet betrouwbaar.’ Ok, eindelijk iemand die me geloofde. En dus deden we door. Onze dochter werd rustiger. Ze werd daarvoor precies ‘van binnen uit’ gekriebeld. Zat nooit stil, had altijd een soort onbehagen. Ondertussen was ze vier maanden. Veel gehuil, onrustige nachten, reflux, krampen verder. Relatie met mijn, overgevoelig-voor-geluid (en dus gehuil), man onder druk. Machteloosheid van onze beide kanten. Geen makkelijke tijd. Al snel krijg je adviezen: ‘stop met de bv, ze zal wel beter slapen.’ ‘Begin met groentehapjes’ en ga zo maar door. Ik wilde 6 maanden exclusief bv geven en wilde lang borstvoeding geven, dus ik deed door. Tegen de goedbedoelde adviezen in. Op de duur sta je zowat alleen. Dat was toch mijn gevoel. Ik had erover gelezen, wist wat ik deed, probeerde dit uit te leggen aan de omgeving, maar steeds was de bv de boosdoener. Met Rapley kreeg ze niet genoeg calorieën binnen. Ondertussen verminderden de klachten. Koemelk werd volledig geschrapt. Ook de verborgen koemelk zoals in brood. Toch bleef ze onrustig. Snachts rond vier uur bleef ze krampen hebben en dat tot het tijd was op te staan. Zonder probiotica was het nog erger.
In juni, intussen was ze 8 maanden, heb ik een week thuis gezeten van het werk. Oververmoeid. Ik kon niet meer. Er moest iets gebeuren. Nu heb ik nooit ruzie met mijn moeder, maar toen hebben we dat wel gehad. Dat er iets moest gebeuren, dat ze flessen moest krijgen als laatste voeding. Dat ik niks te bewijzen met de bv. Ik weet, dit is allemaal goedbedoeld advies. Maar stoppen, afbouwen, kunstvoeding geven, was geen optie omdat ik wist: het ligt niet aan de bv. Er moet nog iets zijn waar we over kijken. Kunstvoeding gaat niks veranderen en eens je daaraan begint, bouw je toch af (had ik mijn vorige bv-periode meegemaakt en wilde ik nu vermijden).

En dan uit het niets, kwam een kennis aandraven met EAV. Een test waarin voedselintoleranties werden bekeken, ook bij baby’s. Haar dochter was even oud en de test had wonderen gedaan. Ik kon gelukkig al snel terecht bij Herbatheek Gent. Ondertussen was ze negen maanden. Mijn man had het zowat gehad met het huilen van de dochter. De machteloosheid was ondraaglijk. Je kind zien afzien en er niks tegen kunnen doen. Je vrouw die oververmoeid is. Hij trok meerdere malen aan de alarmbel.
Dus de EAV test, daar stelden we al onze hoop op. Nu ben ik iemand met de voetjes op de grond, wetenschappelijk geschoold en geen geitenwollensok. Maar als een test met een koperen staaf uitsluitsel kan geven en je kind de nodige rust kan geven, waarom niet? Er kwamen nog zes andere voedingsmiddelen uit waar de dochter intolerant bleek aan te zijn: witte geraffineerde suiker, tarwe, soja, amandelen, banaan, appelsien en natuurlijk koemelk. Dit had ik nooit zelf kunnen vinden door eliminatie.
Op de terugweg naar huis heb ik gehuild als een klein kind. Eindelijk duidelijkheid en erkenning. Van een wildvreemde dan nog, die Loa aansprak na een gesprek over borstvoeding en Rapley met ‘je hebt geluk met zo’n mama, die alles zo goed uitpluist voor jou.’
Thuisgekomen meteen gestart met ons dieet en de kuur voor haar darmen. We zijn nu 10 weken verder en mijn man zei: ‘het is toch echt veel beter met Loa, hè? Je moet daar iets over schrijven, je kan daar andere mama’s mee helpen.’

De rust is wedergekeerd. Onze dochter eet grotere hoeveelheden vaste voeding en geniet ervan omdat haar maag en darmen rustig zijn. Geen reflux meer, geen constipatie meer, geen onrustigheid meer. Een baby die slaapt, uit zichzelf. Een papa die zijn dochter gelukkig ziet. Een mama die haar gevoel heeft gevolgd en gelijk heeft gekregen. Iedereen gelukkig.

Links:
Herbatheek Gent:

LOV’D

Facebookgroep rond koemelkallergie:
Lactose intolerantie – koemelkallergie

Maak een gratis website of blog op WordPress.com.

Omhoog ↑