Zoeken

Mona's Blog

Voor ouders die hun gevoel volgen

Maand

augustus 2016

Helpende handjes 

‘Mama, spijtig dat er niet overal helpende handjes zijn, he?’

‘Wat zijn dat, helpende handjes?’

‘Wel, die zitten in de grond en als je ze roept, dan komen ze tevoorschijn en ze helpen je met àlles! Ook met je werk, he!’ 

‘En gaan die dan mee, heeft iedereen zijn eigen helpend handje?’

‘Nee, die zitten gewoon overal, overal op de wereld zijn er helpende handjes voor iedereen.’

‘En wat kan je daar dan aan vragen?’

‘Alles! En ze helpen je altijd!’ 

Ons ventje van bijna zes die in zijn eigen woorden zegt dat een ondersteunend netwerk zoveel kan betekenen. 

Ik schreef een blog over hoe steun in verschillende vormen kan komen. Emotionele steun, praktische steun… 

Er zijn ook verschillende manieren om je problemen of die van een ander op te lossen. 

Vandaag belde ik naar één van mijn helpende handjes. Mijn probleem, waar ik al een paar weken mee rondliep, was op een paar seconden opgelost. Ik huilde van opluchting. Ik wist niet dat ik er zo mee had in mijn maag gezeten. Zonder dat helpend handje, had het niet in een vingerknip opgelost geweest. 

Daarom: Merci aan al onze helpende handjes, iedereen op zijn of haar manier, helpend waar ze kunnen. Zó belangrijk voor een gezin in deze tijd  😘 


Foto: Sven Rammeloo 

Mona’s blog, ook op Facebook

Advertenties

De tien geboden van het Mamapact

  1. Bovenal: Gij zult geen advies geven aan andere moeders 
  2. Gij zult u niet moeien in een ander haar nest 
  3. Gij zult niet strijden voor uw eigen mening omtrent het moederschap 
  4. Gij zult u niet informeren 
  5. Gij zult niet kritisch nadenken
  6. Gij zult niet te rade gaan bij andere moeders 
  7. Gij zult niet overlopen van enthousiasme over uw eigen keuzes
  8. Gij zult uw successen voor uzelf houden of afdoen als puur geluk 
  9. Gij zult uw eigen angsten, tekortkomingen en verdriet veralgemenen en verspreiden onder andere moeders 
  10. Gij zult andere moeders ver- en beoordelen 

Nope, dat is het niet. 

Iets is pas een ding als er een woord voor is, zei een leerkracht ooit. Ik weet het nog steeds. Ik weiger vanaf nu negatieve woorden in de mond te nemen als het over moeders onder elkaar gaat. We zijn meer een wij dan een wij-tegen-zij. Hoe meer we dat laatste benadrukken, hoe meer het er zal zijn. 

  1. Wij zullen verbinden
  2. Wij zullen samen moederen en opvoeden 
  3. Wij zullen elk een eigen mening hebben 
  4. Wij zullen open discussies voeren 
  5. Wij zullen spreken vanuit ons eigen verhaal en mama’s laten kennismaken met de verscheidenheid van het moederschap 
  6. Wij zullen ventileren tegen elkaar
  7. Wij zullen elkaar respecteren
  8. Wij zullen elkaar helpen
  9. Wij zullen ons informeren en anderen informeren 
  10. Wij zullen fier zijn op ons, mama’s. En fier zijn op onze kindjes, onze gezinnen, waar we elke dag hard voor werken. 

En dat lukt hier enorm goed. Op deze blog, in de reacties op Facebook en instagram, in de mailtjes en privé berichtjes die jullie mij sturen. Ik ben fier op ons warm en veilig nest. Bedankt, mama’s! 

Kom je erbij? 

Facebook: Mona’s blog 

Instagram: monas_blog 


Nina Mouton is klinisch psychologe en start vanaf oktober 2016 haar eigen praktijk in Gent. 

Peuterpraat 

Na vijf minuten van proberen in slaap vallen:

‘Mamaaaaaa?’

‘Jaaa?’

‘Ik ga opstaan, eh!’

‘Nee, he, muisje, je hebt nog niet geslapen. Eerst een beetje slapen, dan opstaan.’

Vijf minuten en even lang ‘ik heb de zon zien zakken in de zee’ zingen later:

‘Mamaaaa? Nuuuuu opstaaaan?’ 

😄

Loa – 2j 10mdn 

Foto: Sven Rammeloo 

Vooruit! 

Langs de dijk en de duinweggetjes. Van tegenwind niet veel last. Op het strand niet.vooruit.geraken. 

Rechtsomkeer. 

Dan maar meewind. 

Peeling van de kuiten: check!

En maar lopen. Met de wind meegevoerd. De zee, het kraken van de schelpen, de wind en mijn ademhaling. 

Meer mag dat niet zijn.

Lopen naar nieuwe dingen. Niet weg van oude dingen. Het oude is ook goed. Het nieuwe zal nog beter zijn. Vooruit vooruit altijd maar vooruit.

Tot die rivier, die echt te breed was om over te steken. 

Rechtsomkeer. 

Dan maar tegenwind terug.

Peeling van de schenen: check.

Mij houden ze niet tegen. Vooruit. Ook tegenwind. Ook door de kleine zeeën. 

Voetbad met echt fris zeewater: check.

Terug aan het appartement staat de supportersclub klaar. Ze hebben de beste plaatsen: balkon op’t zesde verdiep. En maar juichen en klappen. 

Schattiger wordt het niet.

Waar is Nina? (Ja! Ik sta op de foto :)) (foto: Sven Rammeloo) 

Mona’s blog loopt ook op Facebook

Langer borstvoeden… 

Onbekend is onbemind. Een ouder kind aan de borst zie je bijna nooit en is daarom cultureel niet aanvaard en moeilijk te begrijpen voor buitenstaanders. 
Toen Loa zondag op het strand vroeg om te mogen drinken, zei ik: ‘straks in ons huisje’. Ze begreep dat onmiddellijk en speelde verder. 

Ik voed mijn bijna driejarige niet in het openbaar, ik voed haar enkel bij mensen waar ik me op m’n gemak bij voel. Ze drinkt op vraag, het is niet enkel ’s morgens en ’s avonds. En eigenlijk is het niet aan anderen om daarover te oordelen. Want zoals in het artikel staat: op geen enkel vlak zijn er nadelen aan verbonden, voor moeder noch kind. Het is de biologische norm om langer te voeden. De culturele strooit hierbij roet in het eten.

Om de mensen gewoon te maken aan langer voeden, had ik haar wel moeten aanleggen op het strand. Maar als mama heb ik ook mijn eigen grenzen en daar ga ik niet over. Langer borstvoeden betekent niet dat er geen afspraken aan kunnen verbonden zijn. Het is niet grenzeloos, je geeft je als moeder niet helemaal over aan je kind, het is geen symbiotische relatie. Dat loskomen doen ze vanzelf. Papa is haar held en haar grootouders ziet ze doodgraag. Ik kan gerust weggaan, ik weet dat ze zich goed voelt bij anderen ook. Ze huppelt naar school. Haar wereld verbreedt vanzelf, op haar eigen tempo. 
Leesvoer: hier 

Mona’s blog op Facebook vind je hier. Wees welkom 💛

Maak een gratis website of blog op WordPress.com.

Omhoog ↑