Zoeken

Mona's Blog

Voor ouders die hun gevoel volgen

Maand

januari 2016

Ommezwaai

‘…maar de papa’s ook, hoor!’ Lees ik de laatste tijd vaak onder m’n blogposten of in persoonlijke berichtjes op Facebook. Dus… Zwieren we de papa’s er nu officieel ook helemaal bij. Want, já, er zijn ook papa’s die hun gevoel volgen als het op vaderen aankomt. 

Ik begon deze blog omdat ik zoveel tegenstrijdige adviezen kreeg op vlak van mijn kinderen, ik die in eerste instantie allemaal probeerde op te volgen en mijn moedergevoel helemaal naar de achtergrond geduwd werd. Moedergevoel dus… Dit is een persoonlijke blog, vanuit mijn ervaringen als mama en vanuit mijn gesprekken met andere mama’s. Vadergevoel, dat heb ik uiteraard niet, ik ga ook niet pretenderen hier iets over te weten, maar ik zal wel schrijven vanuit een ‘oudergevoel’. Als mama. Dat wel. 😊

Kortom: welkom papa’s! En volg ons op Facebook of instagram (Monas_blog) of allebei 😉 

Advertenties

Dagboek van een vijfjarige – deel 8 

‘maar WIE weet er waarom jongens een piemel hebben en meisjes een spleetje?’ Vroeg hij tijdens het badkamerritueel. ‘WIE wéét dat, mama?’ 

Oh neen… Hier gaan we… 

 ‘ik, ik weet dat.’ 

‘Wéét jij dat? Waarom is dat dan?’ 

😁

‘Omdat meisjes een eitje in hun buik hebben en jongens zaadjes in hun piemel en zo kunnen er kindjes gemaakt worden.’ 

‘Maar… Hoe…?’

Oh neen, nu gaat hij vragen hoe die zaadjes bij dat ei geraken… 

‘Hoe eten die baby’s in hun mama’s buik?’ 

Oef!!! Makkie! 

‘Zie je hier dat putje in je buik…? Je navel…?’

En zo overviel hij me voor het eerst met de bloemetjes en de bijtjes 😊💛

Miro – 5 jaar 

Dagboek van een vijfjarige – deel 7

‘Mama? Borsten, dat is eigenlijk een stukje van je blootje, he?’ ‘Ja. Waarom vraag je dat?’ 

‘Omdat ik het niet zeker wist.’ 

Of hoe voeden in ons huis de normaalste zaak van de wereld geworden is. 
Miro – 5 jaar

Een dag uit het leven van een borstgevoede peuter 

Aangezien mijn man de volgende conversatie had: 

– mijn vrouw geeft nog borstvoeding aan onze dochter van twee. 

– en wat eet jullie dochter dan als je vrouw aan het werk is?

– eeum… gewoon, eten. 

Schrijf ik even wat langvoeden inhoudt, bij ons. Ik had er ook geen idee van vooraleer ik een peuter aan de borst had… Maar stond er niet bij stil tot mijn man dit vertelde 🙂
Een pasgeboren baby, die leg je best aan bij elke kik dat die geeft. Slapen/voeden/slapen/voeden en af en toe een vuile luier. Dat zijn zowat de dagen van een pasgeborene. Het vele aanleggen verzekert niet alleen je productie op lange termijn, het is ook goed voor de suikerspiegel van je kleintje en de zich ontwikkelende hersentjes. 

Dat evolueert. Na een paar weken zijn ze ‘wakkerder’: een blik naar de buitenwereld. En langer wakker ook. Soms langere dutjes ook. Wakker zijn betekent niet altijd direct honger of willen drinken. Dat is wat zoeken. Bij twijfel was mijn antwoord altijd eerst: ‘borst’. 

Na zes maanden begonnen we met vaste voeding. Een broodkorstje, groenten en later fruit via de Kleintjesmethode. Maar voor elke maaltijd gaf ik eerst de borst. Want melk blijft de hoofdvoeding tot 1 jaar. Dus er waren nog zeker voor iedere ‘maaltijd’ een borstmoment en daartussen ook nog. Als ze er om vroeg. Op haar zes maanden begon ik ook te werken. Ze kreeg in de opvang afgekolfde melk, drie flesjes van 90cc op een opvangdag van 8uur. Dat zakte rond negen maanden naar twee, rond een jaar naar één en op zestien maanden had ze geen melk meer nodig, dus stopte ik ook met kolven op het werk. Ik kolfde eerst drie keer op het werk, op negen maanden was dat nog 1 keer, en dat tot haar zestien maanden. 

Na een jaar werden de maaltijden meer maaltijden en at ze meer groenten en fruit.

Als ik thuis ben, krijgt ze tot op de dag van vandaag op verzoek borst. Dat is soms twee keer, soms drie keer per dag. Rond 10u, 13u, 17u. Al zijn die uren er moeilijk op te plakken. De voedingen duren ook niet lang, het is een knuffelmoment, een rustmoment, even bijtanken. Letterlijk en figuurlijk. Voor zowel moeder als dochter 🙂 
Mona’s blog, die vind je ook op Facebook! 

Je bent mama van een kleuter als… 

  • Stofzuigen zonder zorgen verleden tijd is, omdat je altijd kleine playmobilprulletjes kan mee hebben en je jezelf de grote zoektocht naar de teddybeer van de playmobilbaby wil besparen. 
  • Je diep in je geheugen moet graven als ze historische vragen stelt.
  • Of aardrijkskundige.
  • Of taalkundige. 
  • Je hele living zonder moeite omgetoverd wordt tot een auto, een kamp, een huis… ‘Ja, mama, al die kussens en dekens zijn daarvoor nodig! En dat moet hier staan en dit daar!’ Je zou je eigen living bijna niet meer herkennen. 
  • Hij zijn kleren zèlf willen kiezen, dat ook doet en dan ook per sé diè combinatie wilt aandoen, ook al doen je ogen er van pijn. 
  • Je op je gemak de was kan opvouwen want de kleuter gaat helemaal op in zijn fantasiespel over draken, ridders, dino’s en racebanen (allemaal in 1 verhaal, ja, dan hoeft het niet historisch juist te zijn, hoor ;))
  • De kleuter gênante woorden uitroept maar zelf niet weet wat ze betekenen.
  • Je hem moet corrigeren in het vervoegen van sterke werkwoorden. (Aanvulling van een lezer: taalkundig gezien is dat niet nodig. Ontwikkelingsgewijs ook niet. Zelfs eigenlijk niet aan te raden omdat het een belangrijke fase is waar ze doorheen moeten en verbeteren kan zorgen dat je kindje gaat stotteren omdat hij onzeker wordt. Ha! Dat heb ik dus bijgeleerd, wist ik niet, niet meer doen dus ;)) 
  • Hij zelfuitgevonden mopjes vertelt die je niet begrijpt, maar waar je toch mee lacht omdat je hem graag ziet. 
  • Hij met zijn mama wil trouwen. 
  • Hij zijn papa dé beste superheld van de wereld vindt.   

Zoals steeds: vul gerust aan! Hieronder of op Facebook 😘

Aan diegenen die het gek vinden dat ik onze dochter nog borstvoeding geef… 

… Ik ben zelf niet heiliger dan de paus. Verre van. 

Toen ik me inlas (de juiste bronnen, deze keer) was Miro 2,5j. Ik las op Facebookgroepen over langvoeden. Over kinderen die 2jaar en langer borstvoeding kregen. Ik keek van de tekst naar onze zoon en dacht: ‘neen, dat zou al te raar zijn dat ik hem nù nog borstvoeding zou geven.’ Ons borstvoedingsverhaal stopte op zes maanden. Kijkend naar mijn zoon 2 jaar later, vond ik hem te groot voor borstvoeding. Ik vond het een raar idee dat ik hem zou aanleggen. Dat hoorde niet bij deze leeftijd, bij ‘ons’. Borstvoeding was een afgesloten hoofdstuk bij Miro. Een te vroeg afgesloten hoofdstuk, dat wel. 

Loa is vandaag 2jaar en 3maanden geworden. Niet gek ver weg van die 2jaar 6maanden. En ik kan me niet voorstellen dat ze over drie maanden niet meer aan de borst zou drinken. Minder, misschien. Maar dat zien we dan wel weer.

Het ding is: ik had niet opeens een 2-jarige aan de borst. Dat is zo gegroeid. Zij is gegroeid. Van een hulpeloos baby’tje naar een vrolijke, zelfstandige meid van 2jaar en 3 maanden die borstvoeding krijgt en ja, die er zelf om vraagt. Dat kan je wel gek vinden, voor ons is het de normaalste zaak van de wereld. 

Wat mij, buiten de ervaring zelf, heeft geholpen om het langvoeden te normaliseren, zijn een aantal feiten op een rijtje:

  • De natuurlijke speenleeftijd van kinderen ligt tussen 2 en 7 jaar. Vroeger beslissen kinderen amper zelf dat ze genoeg borstvoeding hebben gehad. 
  • Borstvoedingsmelk past zich aan aan gedurende de borstvoedingsperiode. Het voldoet daarmee aan de behoeften van je groter wordende baby/peuter/kind. 
  • De Wereldgezondheidsorganisatie  raadt zes maanden exclusief borstvoeding aan. Daarna combineren met vaste voeding, door rustig te introduceren (zie bovenstaande punt). Borstvoeding geef je best tot 2 jaar en daarna tot wanneer moeder en/of kind beslissen dat het genoeg is geweest. Deze richtlijn geldt niet enkel voor ontwikkelingslanden, ook voor Westerse landen is deze van tel. 
  • Je hebt recht om te kolven op het werk tot je baby 9 maanden is. Daarna kan je het op een akkoordje proberen gooien met je werkgever. 

Ik hoop dat langvoeden met deze uitleg ook een beetje gewoner of normaler is geworden voor jou. 

Niet? Stel gerust vragen..  

Ook op Facebook is Mona’s blog zeer actief, come and join us! 

Happy newyear! 

  
Delen mag, maar vermeld de bron, dank je! 

Aan de mama van de pasgeboren baby

Hé, het is oké dat… 

  1. Je de hele dag in de weer bent voor je baby. Voeden, verzorgen, knuffelen… En repeat. 
  2. Rusten de enige andere bezigheid is die je wil doen. 
  3. Je geen tijd en/of fut hebt voor het huishouden.
  4. Je geen tijd en/of fut hebt om volledige dagen babybezoek te ontvangen. 
  5. Je op je gemak wil voeden, zonder pottenkijkers. 
  6. Je worstelt met je nieuwe rol als mama.
  7. Je je fysiek en op ‘bepaalde plaatsen’  van je lichaam niet helemaal toppie voelt (het komt goed!). 
  8. Je geen zin hebt in seks (ook dat komt goed!). 
  9. Je de bevalling ook psychisch moet verwerken. 
  10. Je leven helemaal draait om de baby.
  11. Je je baby de mooiste op aarde vindt.
  12. Je fier bent op alles wat met de baby te maken heeft (zèlfs op volle luiers met inhoud van de juiste kleur.)
  13. Je het zwanger zijn mist. 
  14. Je wil cocoonen thuis. 
  15. Je je gsm afzet of niet opneemt. Rust. 
  16. Je onzeker voelt over je postpartum lichaam (‘takebackpostpartum’ op Instagram is een aanrader om te volgen). 

Mona’s blog is te volgen op Facebook

Ps: dit is een lijst gebaseerd op eigen ervaring en verhalen van andere mama’s. Niet iedere mama zal zich herkennen in elk van bovenstaande punt. 

Ps2: aanvullingen? Geef gerust een gil hieronder 👇🏻 

  
Loa – een paar dagen oud.

Gebruik mijn afbeeldingen niet zonder mijn toestemming. 

Blog op WordPress.com.

Omhoog ↑