… En enkel en alleen maar aan de borst in slaap valt. Of al wandelend in de draagdoek of de buggy. Of in de auto. Maar alleen? Neen, niet alleen… 

Aan die mama… Er is hoop! 

Want Loa, 25 maand, ging vanavond zoals gewoonlijk slapen. Bedje in, borst drinken en dan… Dan was er iets vreemd. Ze sliep niet in aan de borst. Ook niet na drie keer wisselen van kant. Ook niet na die laatste snelle paar slokjes. Ze keerde zich om en lag rustig naast me. Ik dacht dat ze sliep. Maar na een paar minuutjes zei ze: ‘mama! Knusselen!’ (Dat woord vond ze zelf uit en betekent knuffel en kus – Ik hoop dat ze dat woord voor altijd blijft gebruiken.) ik gaf haar een knussel. Ze ging weer naast me liggen. En toen gebeurde het… Na een paar minuten viel ze in slaap! Zomaar uit zichzelf. Geen borst. Zeker geen tut (wist je dat een tut iets is om de kamer door te gooien en absoluut te weigeren en ja, zelfs boos om te worden als je mama je een tutje geeft in bed. De real stuff, verdorie! Borsten moeten het zijn! :)). Niks, nada, gewoon zichzelf!

Of en hoe deze trend zich zal voort zetten weet niemand, maar stilaan geraak ik er echt van overtuigd: tot haar achttiende zal het niet duren vooraleer ze zonder borst, gewieg of draagdoek, zonder huilen of tegenpruttelen, zelfstandig in slaap zal vallen. En ik ben er vrij zeker van: die van jou ook niet 😉 

Facebook, daar vind je ons ook! 

Advertenties