Zoeken

Mona's Blog

Voor ouders die hun gevoel volgen

Maand

november 2015

Peuterpraat – deel 4

Loa begint verhaaltjes te maken tijdens het spelen. Tijdens het opruimen vanavond vond ik dit tafereel: 

 
Het leven zoals het is… Co-sleeping, bedsharing en een leeg babybed… Must be my girl 💛

Loa – 2 jaar 

Volg ons op Facebook 😘

Advertenties

Aan de mama van de baby of peuter die aan de borst in slaap valt… 

… En enkel en alleen maar aan de borst in slaap valt. Of al wandelend in de draagdoek of de buggy. Of in de auto. Maar alleen? Neen, niet alleen… 

Aan die mama… Er is hoop! 

Want Loa, 25 maand, ging vanavond zoals gewoonlijk slapen. Bedje in, borst drinken en dan… Dan was er iets vreemd. Ze sliep niet in aan de borst. Ook niet na drie keer wisselen van kant. Ook niet na die laatste snelle paar slokjes. Ze keerde zich om en lag rustig naast me. Ik dacht dat ze sliep. Maar na een paar minuutjes zei ze: ‘mama! Knusselen!’ (Dat woord vond ze zelf uit en betekent knuffel en kus – Ik hoop dat ze dat woord voor altijd blijft gebruiken.) ik gaf haar een knussel. Ze ging weer naast me liggen. En toen gebeurde het… Na een paar minuten viel ze in slaap! Zomaar uit zichzelf. Geen borst. Zeker geen tut (wist je dat een tut iets is om de kamer door te gooien en absoluut te weigeren en ja, zelfs boos om te worden als je mama je een tutje geeft in bed. De real stuff, verdorie! Borsten moeten het zijn! :)). Niks, nada, gewoon zichzelf!

Of en hoe deze trend zich zal voort zetten weet niemand, maar stilaan geraak ik er echt van overtuigd: tot haar achttiende zal het niet duren vooraleer ze zonder borst, gewieg of draagdoek, zonder huilen of tegenpruttelen, zelfstandig in slaap zal vallen. En ik ben er vrij zeker van: die van jou ook niet 😉 

Facebook, daar vind je ons ook! 

Vriendinnen vinden / mamapact III

‘Mijn huis is één ontplofte boel’, zegt ze als ik in haar opgeruimde, propere gang binnenkom. Boven mij zweeft een fietskar. ‘Handig opgelost’, dacht ik. 

Haar dachten zit op haar rug in de draagzak. Mijn dochter zit op mijn arm, ik houd in mijn handen een verzorgingstas, een handtas en een zak met potje vast, want Loa is pas zindelijk. 

Ik stel haar gerust dat het in mijn huis niet anders is. Ze zwaait de deur open van de leefruimte en eerlijk, het was een ontplofte boel. Een herkenbare, eerlijke, heerlijke ontplofte boel. Ik voelde me meteen thuis. Loa ook. 

We deelden gênante momenten. We babbelden over onze kindjes, over onze mannen, over onze huizen en thuizen, over onze twijfels in het moederschap en gaven onze dochters, die synchroon honger hadden, synchroon borst. 

Je hebt zo van die mensen die je, ook al ken je ze nog niet lang, meteen vertrouwen inboezemen. Zij is er zo eentje… Ik hoop dat ze blijft.

 
Daarna ging ik naar mijn zus, waar ik, ook al is ze nog maar een paar maanden verhuisd, ook thuiskom. We hebben een ijzersterke band. Ik zie aan haar mondhoeken hoe ze zich voelt. Ik begrijp wat ze zegt terwijl ze haar tanden poetst. Zij is diegene die weet wat ze moet zeggen als ik twijfel aan mezelf… Om maar een paar voorbeelden te noemen. We lunchten samen en er was nog een vriendin van mijn zus ook. Zij namen mij op in hun vriendschap en wij namen haar op in onze zussenband. 

Het was een heerlijke dag, met gelijkgestemde mama’s, met dezelfde vragen en twijfels, met dezelfde nood aan stoom aflaten en babbelen, op dezelfde manier – gezellig thuis. 

Dit had en heb ik nodig.

Mama’s spreken me aan over het mamapact en hoe we dit in het echt kunnen verderzetten. Hoe we gelijkgestemden kunnen vinden. Want daar begint het al. We denken aan een Facebookpagina of een forum waar we per provincie mama’s virtueel kunnen samen brengen. Brainstormen jullie mee? 

Mona’s blog op Facebook: hier zo! 

Aan de mama met onderbroken nachten… 

Zwaar, he? 

Opstaan en denken: ik zou nog wel een paar uur kunnen blijven liggen en slapen, echt diep slapen.

Of opstaan en denken dat je vanavond maar eens vroeg gaat slapen, want dat je echt moe bent. Maar eens de avond er is en de kindjes slapen, is er verdorie dan weer dit: 

  
Of op je werk als een halve zombie aankomen en weten: ‘ik ga me doorheen deze dag moeten sleuren. En vanavond, als ik thuis kom, moet ik eerst nog een paar uur mijn huishouden runnen en voor de kindjes zorgen, om dan pas alle teugels los te kunnen laten.’ 

En ’s avonds, als je thuis bent, en je hebt een slopende dag gehad op je werk, dan durf je dat wel eens uitwerken op diegenen die het dichtst bij je staan. Want je.bent.zò.moe.

Zo moe, dat je terugdenkt aan die tijd dat je geen kinderen had en dat je dacht dat je toen wist wat moe zijn was. Daar lach je nu mee. Je zou tekenen voor ‘dat soort moe zijn’. Dat was peanuts in vergelijking met nu. 

Wel, lieve mama, ik heb goed nieuws en ik heb slecht nieuws. 

Het goeie nieuws is: dit is, echt waar, een fase. Dit gaat voorbij. Beloofd! 

Het slechte nieuws is: ik kan je niet vertellen wanneer het voorbij gaat. 

‘Ze is nu zes weken, je bent door het zwaarste heen qua nachten, nu zal het wel beteren.’ Dat was niet waar. Ik had een kind met koemelkallergie, tot haar vier maanden wist ik dit niet. Tot haar negen maanden wist ik haar andere intoleranties niet. Ik kan je zeggen dat ik nu weet wat slaapdeprevatie betekent. Ik kan je ook zeggen dat ik een zombie was en achteraf bekeken kan ik je zeggen dat ik bungelde op het randje. De hulp kwam net op tijd. We volgden en volgen een strikt dieet en toen ze negen maanden was, begonnen er een paar uren tussen de voedingen te zitten. Geleidelijk aan werden die uren langer en nu, als ze van niks last heeft, maakt ze soms blokjes van 7uur. Ze is twee jaar, 25 maanden eigenlijk. Mijn lichaam is hierop ingesteld. Maar soms, als er een reeks slechte nachten tussen zitten, want die zijn er ook, ben ik al snel oververmoeid. Dan las ik rust in. Dat deed ik de voorbije week. Ik zegde mijn babbelafspraak met mijn nicht af en ik kreeg alle begrip. Dat was zo heerlijk. ‘Alle begrip, zorg goed voor jezelf, rust goed! We spreken binnenkort wel af, eerst moet je aan jezelf denken.’ – Ook dit is Mamapact. Zoiets klein, maar zoveel betekend. Zonder waardeoordeel dat die 2-jarige van mij nu nog niet doorslaapt. Met heel veel zorg voor mijn persoon. –

Dus neen, doorslapen op zes weken is het niet geworden. En het gaat hier nog steeds met ups and downs. Doorslapen is niet iets statisch, elke nacht is anders. Ook voor ond als volwassenen. Dus zeker voor onze kindjes.

Slaapwel…

Of neen, ik ga eerst nog even netflixen. 

😘
Facebook, daar zijn we ook terug te vinden.  Met, als ik goed geslapen heb, dagelijkse updates. 

Peuterpraat – III

Loa kijkt tijdens het wassen in de spiegel van de badkamer en ontdekt haar tepel. Ze duwt erop en zegt: 
‘Mellek!’ 
We moeten erom lachen. 

En dan doet ze het nog 47 keer.
‘Mellek!’ 
En we lachen nog 47 keer samen om hetzelfde mopje.
💛💛💛
Loa – 2 jaar

Peuterpraat – II 

Opgebeld worden door een (mannelijke) collega omdat je van permanentie bent met een vrolijk drammende peuter op de arm: 

‘Botje inken! Botje inken!’ 
En de collega die zegt: ‘ik ben duidelijk niet alleen met jou aan het telefoneren?!’ 

‘Euh… Neen’ 😊

Loa – 2jaar 

Blog op WordPress.com.

Omhoog ↑