Zoeken

Mona's Blog

Voor ouders die hun gevoel volgen

Maand

oktober 2015

Peuterpraat 

‘Olie-vat’
‘Olievat?’
‘Olie-vat!’
‘Olievat… Olievat… Olifant!’
‘Jaaaaa! Olie-vat!’ 
😃
Loa – 2 jaar 

Advertenties

Dagboek van een vijfjarige – deel 6 

‘Maar mama, wat als jij doodgaat?’ 

‘Ja, maar ooit ga je toch dood, he.’

‘Hoe? Je bent er dan nog en je kan me nog zien? Kan je dan zien door de grond en werken je ogen nog wel?’ 

‘Als een spook dan? Daar ben ik bang van!’ 

‘Ahja, zo, in mijn hartje ben je dan. Maar mama, zwijg maar al over jij die dood bent. Ik begin bijna te wenen. En mama ik zie al tranen bij jou ook!’ 

‘Er zijn mensen die zo oud worden, dat ze oma en opa zijn, he! Dat is oud, he!? 

‘Dus de mamie en de papie zijn nog ouder dan mijn oma en opa?’ (Mamie en papie zijn mijn grootouders). 

‘En moeke! Mijn moeke! Wat als mijn moeke doodgaat? Dan heb jij geen mama meer en ik geen moeke.’

‘Dat is wel erg, he mama.’ 

*Knuffelt mij voor de zoveelste keer*

‘Kom, mama, gaan we nu slapen?’ 
Miro en de levensvragen – of hoe hij tranen in mijn ogen doet springen – vijf jaar 

Dagboek van een vijfjarige – deel 5

Al twee drukke weekends op rij. Vandaag de kindjes niet veel gezien, gisteren gekuist en vriendinnen ontvangen. Dat is eigenlijk wel druk voor mijn twee kotertjes.
Vanavond tijdens het badkamerritueel zei Miro: ‘mama, waarom zien wij zo rood?’ 

Ik leg uit wat blozen is. 

‘Zal ik mijzelf eens heel rood maken? Tot aan mijn voorhoofd?’ 

Hij blies zijn kaken bol en hield zijn adem in, blies hem uit tussen zijn lippen en werd ondertussen knalrood. We proestten het uit van het lachen. Een kwartier lang omdat hij het telkens opnieuw deed, ik meedeed en het op de duur niet mee lukte door het lachen waardoor we nog harder moesten lachen.
Manneke, dat deed deugd, samen de slappe lach! 😃 even weer connectie maken en op een andere manier dan het te zeggen, laten zien dat we elkaar graag zien. 💛 
Prettige zondagavond 😘

Eva’s gedacht 

Voor wie het nog niet wist… Ik ben de zus van Eva Mouton. En soms verschijnen wij in haar wekelijkse column die ze schrijft/tekent voor De Standaard. 

Die van deze week past hier zo goed, dat ik hem ook maar even hier post. Ik smeet hem al op de Facebookpage en instagram. Maar dat is zo vluchtig…  

Komt-ie: 

(Copyright: Eva Mouton)   
 

Gewoon gewoon 

In het hele debat rond hoe zwaar het moederschap is, zie je een aantal zaken gebeuren. Ik ga ze niet allemaal opnoemen, dan ben ik morgen nog bezig. Even die opnoemen die er voor mij uitspringen. 

Er wordt gepolariseerd. Zwart-wit. Of beter gezegd: zwarte wolken vs roze wolken. Gelukkig is er tegengewicht. Zacht tegengewicht. Tegengewicht dat niet roept of keelt. Gewoon even zeggen dat er ook andere wolken dan de roze of de donderwolken bestaan. Just sayin’. 

Er worden een aantal zaken aan de kaak gesteld. Zo is er een noodkreet naar steun: emotionele en praktische steun. Die noodkreet is naar mijn aanvoelen enorm want die had ik ook, vooral bij de geboorte van m’n tweede kind waarin slaaptekort zijn tol eiste. 

Er worden ook zaken vergeten. Één van de groepen die in het debat wordt vergeten, zijn de toekomstige mama’s. Ik kreeg een paar berichtjes als: ‘perfecte anticonceptie, al die berichten in de media!’ Dat is volgens mij ook een noodkreet, één naar optimisme. 

Noodkreten hebben één ding gemeen: dat we dreigen over te slaan naar -wederom- uitersten.  ‘Het is allemaal zo erg niet, tis zaaaaa-lig, mama zijn!’ En dan is de cirkel rond. Ga terug naar ‘polariseren’, ga niet langs start… 

Dit zijn open deuren, maar het moet toch nog eens van mijn hart. Het is een oproep naar realiteitszin voor de moeders die na ons komen. Als we nu weer gewoon gewoon zouden doen. Zonder in extremen te vervallen. En het moederschap bekijken op een continuüm. Met moeilijke dagen, makkelijke dagen, tussenindagen. Met ups en downs, maar vooral ook veel daartussen. Met ieder haar eigen verhaal, vanuit het ik. Zonder te veralgemenen. Zonder te praten in naam van een ander. Elk in haar waarde. En dan krijgt elke toekomstige mama zoveel verhalen als er mama’s en kinderen zijn. En pas dan kan ze zich een beetje een beeld beginnen vormen van het moederschap.

Mona’s blog… Ook op Facebook

  
ODK – augustus 2015 

Mamapact… Ik doe mee! 

Hey mede-mama’s! 

Ik doe mee met het mamapact.   

Want eerlijk… We worden ermee rond onze oren geslagen: het moederschap, ’t is zwaar. We zitten allemaal in hetzelfde schuitje en vroeger… Vroeger werden kinderen sàmen opgevoed. Nu zitten we elk in ons huis achter gesloten gordijnen en doen we maar wat. Elk op haar eiland, elk met haar twijfels en zelfs schuldgevoelens, maar ook elk met haar kwaliteiten en kennis. Samen staan we zoveel sterker. We zijn allemaal vrouwen, allemaal mama, allemaal staan we voor dezelfde, groots(t)e taak van ons leven: onze koters op een zo goed mogelijke manier groot brengen. 

Dus… Heb je hulp nodig? Wat kan ik voor je doen? 

  • Zullen we eens afspreken en de pannen van het dak tetteren terwijl onze kindjes samen spelen?
  • Of gaan we samen wellnessen en laten we de kindjes thuis bij de papa’s? (Maar praten we stiekem toch de hele tijd over hen. Hoe we het beleven, hoe jij het doet en hoe ik het doe. Samen vertellen over onze ervaringen). 
  • Hoe gaat het eigenlijk echt met je? 
  • Steek de kindjes maar binnen als je naar de supermarkt gaat. Kan jij op je gemak winkelen. 
  • Kom, we gaan samen de was opvouwen.
  • Komt jouw zoontje deze vakantie een dagje met de mijne spelen, zodat je even alle aandacht kan geven aan je jongste? 
  • Ik maakte een grote pot spaghettisaus, wil je een portie mee naar huis? (Zie ook: Kraamkost van Mme Zsazsa. Maar eigenlijk kan iedereen – pas bevallen of niet – wel een portie spaghettisaus gebruiken in het vriesvak). 
  • Ik hoop dat je het niet erg vindt dat ik je bestook met sms’jes en kort telefoneer om te horen hoe het met je gaat. Ik wil even checken of het goed met je gaat.
  • Gaan we samen lunchen/taart eten/koffie drinken? 
  • Breng ik je dochtertje mee van school, zodat jij je niet hoeft te haasten? 
  • Ik heb een nieuwe blog ontdekt en hé, ken je dat boek al? Heb ik veel aan gehad! 
  • Babysit ik een paar uurtjes zodat jij kan gaan mountainbiken met je man (gebeurt hier echt! :)) 
  • Hoe deed jij dit (insert iets opvoedingsgerelateerd hier) als je kinderen deze leeftijd hadden? 
  • Vertel maar op, ik zal één ding zeggen: ‘herkenbaar’! En samen relativeren we de boel door eens goed te lachen en kunnen we er weer tegen. 
  • Vraag ook maar op. Waarschijnlijk heb ik met een van mijn kinderen hetzelfde of iets soortgelijks meegemaakt. Misschien komen we er samen wel uit? 
  • … 

Één voor allen… Allen voor één! 

Doen jullie mee? 

Deel deze blogpost via de social media en laat andere mama’s weten dat je er voor hen bent. 

Of zet in een reactie onder deze post wat je hebt gedaan of zult doen voor een andere mama of wat voor hulp jij nodig hebt en ik verzamel eind november alle ideeën in een mooie blogpost. Sinterklaaskadootje van mij voor jullie allemaal 😃😘 

Volg ons op de voet via Facebook.

Gerelateerde blogposts:

Mamapact

Loedermoeder of geitenwollensok. Steun heeft iedereen nodig. 

Dagboek van een vijfjarige – deel 4

‘Mama, ik vind het eigenlijk wel eng als ik ergens voor de eerste keer ga logeren. Want bij meti ben ik nog nooit gaan logeren, he? En ik ga jou zo missen.’

‘Meti is mijn zusje, he. Meti is even lief als ik.’ 

‘Maar ik vind jou toch liever. Want ik vind jou en papa en zus de liefste van de wereld.’
*insert gesmolten moederhart hier* 😍
….
‘En meti gaat jou de hele tijd verwennen! Weet je wat dat is? Dat is allemaal dingen doen die je anders bijna nooit doet. Zoals laat opblijven en je lievelingseten eten en de hele tijd spelen met meti en nonkel Bert.’
‘Ja, want meti is nooit boos. Jij bent bozer dan meti, he mama?’ 
#okedan #voetjesopdegrond 

Miro – 5 jaar

Kiind in de Kiosk… Crowdfund je mee? 

Crowdfunding… Het is niet alleen hip en trendy, maar vaak ook gewoon nodig. Tegenwoordig kom je er niet met alleen een goed idee. Centen alleen zijn ook niet alles. Een goed idee en centen samen, dat is een mooie start. 

Maar dan moet je kiezen… Want als je wil, kan je veel ideeën steunen. Ik steunde dit idee. En wel hierom… 

  1. Omdat dit idee nodig is. Een onafhankelijk ouderblad over àndere thema’s, vanuit frisse perspectieven, die nauw aansluiten bij mijn gevoel. Want daar draait het toch om op deze blog… 
  2. Omdat de artikels op een heerlijk heldere manier zijn geschreven en daardoor toegankelijk en laagdrempelig zijn. 
  3. Omdat ik zelf al zoveel geleerd heb van Kiind. Omdat ik de artikels deel op de Facebookpagina van m’n blog en dan zoveel herkennende respons krijg van jullie, de volgers. 
  4. Omdat ik die papieren versie wil zien blinken op mijn salontafel, wil kunnen doorgeven, wil kunnen aangrijpen als gespreksonderwerp, in de wachthal van mijn eigen praktijk wil leggen (want die komt er, ooit). 
  5. Omdat ik wel eens de opmerking krijg dat mijn slagzin zou moeten zijn: ‘voor ouders die hun oudergevoel volgen.’ Heerlijk dat ik ook papa’s heb onder de volgers! Maar ik schrijf vanuit het mama-oogpunt en daarom werd het ‘voor mama’s die hun moedergevoel volgen’. Kiind wil zich daarin onderscheiden. Het wordt een ouderblad. Ook voor papa’s! 

Crowdfunden jullie mee? Dat kan al vanaf €20! Meer info vind je hier

Kiind magazine vind je hier

En Mona’s Blog op Facebook vind je hier

  

Een tweejarige aan de borst, wat moet ik me daarbij voorstellen? 

Uiteraard is geen enkel kind hetzelfde, is elke mama anders en loopt elk borstvoedingsverhaal verschillend. Toch wil ik even schetsen hoe het er hier bij ons aan toegaat. Velen weten niet hoe het is om een tweejarige aan de borst te hebben. Ik wist het ook niet, tot eergisteren. Want Loa is twee jaar! 

Twee jaar borstvoeding… Dat is dan nog een voeding ’s morgens en eentje ’s avonds? 

Das heel juist! Met daartussen nog nachtvoedingen en overdag, als ik thuis ben, een voeding of twee 😃

Vraagt ze er dan zelf naar?

Ja! En wel met de woorden: ‘Botje inken?!’ 

En als ze dan mag drinken – wat meestal zo is – roept ze: ‘botje inken! Botje inken! Botje inken!’ Tot we in de zetel zitten en ze kan drinken. Ze trekt het zich niet aan of papa aan het vergaderen is in de keuken met iemand van zijn werk. Haar vreugde moet gedeeld worden 🙂 

Vraagt ze ernaar als jullie ergens anders zijn? 

Eigenlijk gebeurt dat zelden of nooit. Ze heeft dan zoveel afleiding dat ze niet denkt aan borst drinken. 

Voed je haar waar anderen bij zijn?

Als ik me er zelf op mijn gemak bij voel, wel. Anders niet. Dan ga ik elders zitten of zoek ik een rustige plaats op.

Heb je zelf afgebouwd? 

Eigenlijk niet. Als ik thuis ben, was en is er onbeperkte toegang tot de borst. Ze maakt er een keer of twee per dag gebruik van. ’s Nachts is er altijd toegang tot de borst. Ik werk 2,5 dag per week, overdag krijgt ze geen melk meer. Tot haar 16 maanden kreeg ze afgekolfde melk als ik er niet was. Het gebeurt dat ik thuiskom en dat ik niet snel genoeg kan aanleggen. Het gebeurt dat ze er niet naar vraagt en ze dan pas bij het slapen gaan nog eens drinkt. Ze regelt het zelf en ik volg haar behoefte. 

Heb je nog genoeg melk?
Ja hoor! Door te investeren in de eerste maanden en bij elke kik aan te leggen, leg je een basis voor een stabiele melkproductie. Enkel als mijn maandstonden doorkomen, hapert de boel een beetje. Dat voel ik doordat Loa meer voedingen vraagt of langer drinkt ’s nachts, zo probeert ze de productie op te krikken. 

Hoe staat je gezin hier tegenover? 

Zus, mama en borst. Die drie zaken horen samen. Het is niet anders geweest en het is nog altijd zo. ‘Ik denk dat zusje borstje wil drinken’ zegt Miro al eens als Loa aan het huilen is. Sven net hetzelfde: ‘geef haar borst, het zal dan wel beter zijn.’ Als volwassenen zijn we hierin gegroeid. We hebben ons nog afgevraagd hoelang dit zou blijven duren. Nu doen we dat al lang niet meer. Ik heb de volledige steun van mijn man, die in de bres springt indien nodig. Hij is hierin enorm gegroeid en ziet de vele voordelen van langvoeden. 

Hoe gaat het nu verder? 

Het voeden is een gewoonte geworden, daar denken we niet meer bij na, het is ons momentje. Ik hoop dat het zo kan blijven. Ze mag zelf beslissen wanneer het genoeg is. Ik heb al een hele tijd het gevoel dat deze keuze niet meer alleen een keuze is van mij (zoals je dat wel kan beslissen met een baby van een paar maanden). Maar van ons samen. En dat voelt niet als een beperking, maar als een verrijking. 

Ook te volgen op Facebook

Blog op WordPress.com.

Omhoog ↑