Huilen huilen huilen omdat hij aan tafel moest komen om te eten. Huilen aan tafel, tot nadat we allemaal gedaan hadden met eten. 

Dan heb je als mama een arsenaal aan mogelijkheden om te reageren:

  1. Boos worden. Een absolute no go hier. Die weg sla ik zelfs niet in. Maakt het gehuil alleen nog luider, de kloof tussen ons nog gapender en het onbegrip nog groter.
  2. Motiveren. Geprobeerd. Zonder succes. 
  3. Humor. Geprobeerd. Blijkbaar mijn minst grappige periode tot nu toe… Volgend Miro dan toch. 
  4. Hem proberen bereiken. Geprobeerd. Geen succes. Zat vast in zijn verdriet, kon niet uitleggen waarom. 
  5. Dreigen. Geprobeerd. Met succes. Op korte termijn weliswaar. Hij at want anders kreeg hij geen dessert. Maar de dag erna was het drama even groot toen hij aan tafel moest komen. Het druist in tegen alle principes van natuurlijk ouderschap en tegen mijn eigen principes. Maar oké, het had gewerkt, ik wist effe niet wat te doen. Een moeder moet iets, en dat is soms niet de beste oplossing. 

En dan kan je mijn inziens twee wegen uit: optie vijf blijven herhalen tot hij doorheeft dat huilen niet opbrengt om zijn ongenoegen te uiten. Hij zal stoppen met het gedrag stellen, maar je zal nooit weten waarom hij het gedrag stelde en je kind zal effectief leren dat zijn ongenoegen uiten via gehuil niet opbrengt. Nu valt er iets te zeggen over een jongen van (net) vijf die huilt om zijn ongenoegen te uiten. Sommigen zullen vinden dat hij toch ook gewoon kan zèggen wat er scheelt in plaats van te huilen. Dat zou kunnen. Maar dat deed hij niet. En dat is een leerproces. En leerprocessen gaan bij de ene wat sneller dan bij de andere. Anders zou het geen proces zijn.

Of je kan voor optie zes gaan: vragen waarom hij niet aan tafel wil komen en daarvoor op een juist moment wachten. Nadat alles weer rustig is. Een moment waarop hij ruimte heeft in zijn hoofd om te reflecteren en niet vast zit in ‘ik wil niet’. 

Het antwoord luidde: ‘Omdat ik niet weet wat het is van eten en omdat ik niet weet of ik het lekker zal vinden.’ Zo eenvoudig kan het zijn, dat kleuterbrein! 

Dus we maakten een afspraak: ik roep hem tijdens het koken en hij mag in de potten komen kijken om op voorhand te kunnen zien wat ze schaffen. En zo geschiedde. En zo hadden we een kind dat rustig aan tafel kwam, ook al was het zijn lievelingseten niet, en hij at daarbovenop zijn hele bord leeg!

En toen kwam er een varkentje met een lange snuit… En het verhaaltje was uit!

Of toch niet… Want we zijn ook te volgen op Facebook! Waar we (bijna) dagelijks updates posten over kinderen, baby’s, borstvoeding en opvoeding. JOIN US! 

Ps: dit sprookje is niet ontstaan over 1 nacht ijs. Het was een zoektocht en ‘de oplossing’ zal wel voor even werken, maar over x-aantal tijd zal er misschien iets anders ervoor zorgen dat Miro niet wil eten. Dan begint het proces van voren af aan. 

Advertenties