Ik geef toe, ik ben een overbeschermende Voedselintolerantiemomster (mom + monster). 

  1. Ik check ingrediëntenlabels minstens drie keer: 1 keer in de winkel, 1 keer bij het wegzetten in de kast en 1 keer als ik het aan Loa geef. Minstens. Meestal lees ik in de winkel de etiketten twee keer. Ook als het product wekelijks in mijn winkelkarretje belandt. Het recept zou maar eens veranderd kunnen zijn.
  2. Ik vraag aan de mensen die mijn dochter opvangen wat ze die dag voorzien hebben voor het eten. We overlopen de dag. Ik check de etiketten van die voeding ook nog eens zelf. Bij afhalen overlopen we de dag opnieuw. 
  3. Ik voorzie zelf mijn koekjes of hapjes als ik ergens op bezoek ga. 
  4. Aan de ontbijttafel staan op mijn plaats twee borden en drie messen. Een bord voor mijn boterhammen en die van Loa, het andere bord voor Miro zijn boterhammen. Ze worden gesmeerd met afzonderlijke messen. Er is een reserve mes voor als ik twijfel welk mes ik kan gebruiken voor Loa.
  5. Het eerste wat ik doe is als we ergens binnen komen is de ruimte scannen op mogelijk gevaar. Ik zal kruimels oprapen, vuile potjes wegzetten, eten hoger zetten. Ik heb Loa constant in de gaten. Ik zou maar iets over het hoofd gezien hebben. 
  6. Ik licht anderen in: ‘niet voederen, dit kind, eerst aan mij vragen’. 
  7. Als er hier thuis een feestje is, pas ik de menu aan voor iedereen. Dat is daarom niet minder lekker, wij eten gewoon anders. 
  8. Als we ergens op restaurant gaan, mail ik op voorhand de voedselintoleranties door en bespreek ik met de keuken wat de opties zijn. 
  9. Ik nodig liever uit dan dat ik ergens ga eten. Het is niet makkelijk om te koken met al die intoleranties, dat weet ik uit ervaring. 
  10. Als ik twijfel, zal ik het niet opeten en ook niet aan Loa geven. Zie punt 1.

En dat allemaal omdat Loa anders krampen heeft ’s nachts, spookt in bed, wakker wordt en niet meer kan slapen voor een paar uur, krijst, wakker schiet van de krampen, zure oprispingen heeft, last heeft van haar maag, last heeft van boeren die ervoor zorgen dat ze niet kan plat liggen. 

Ja, ik ben een Voedselintolerantiemomster. Het kan soms lijken alsof ik tegen de sociale omgangsregels inga, dat is niet de bedoeling. Ik wil Loa alleen beschermen tegen onnodige pijn (die had ze als baby al zo vaak) en ik wil een rustige nacht voor mijn kind en voor mezelf. 

Dankjewel aan de etikettenlezende en nieuwe producten en recepten zoekende, begripvolle grootouders, vrienden en familie. I know I’m a Voedselintolerantiemomster 😉😘💛

Volg ons ook op Facebook 💛

Advertenties