Zoeken

Mona's Blog

Voor ouders die hun gevoel volgen

Maand

september 2015

‘Ik wil niet eten!’

Huilen huilen huilen omdat hij aan tafel moest komen om te eten. Huilen aan tafel, tot nadat we allemaal gedaan hadden met eten. 

Dan heb je als mama een arsenaal aan mogelijkheden om te reageren:

  1. Boos worden. Een absolute no go hier. Die weg sla ik zelfs niet in. Maakt het gehuil alleen nog luider, de kloof tussen ons nog gapender en het onbegrip nog groter.
  2. Motiveren. Geprobeerd. Zonder succes. 
  3. Humor. Geprobeerd. Blijkbaar mijn minst grappige periode tot nu toe… Volgend Miro dan toch. 
  4. Hem proberen bereiken. Geprobeerd. Geen succes. Zat vast in zijn verdriet, kon niet uitleggen waarom. 
  5. Dreigen. Geprobeerd. Met succes. Op korte termijn weliswaar. Hij at want anders kreeg hij geen dessert. Maar de dag erna was het drama even groot toen hij aan tafel moest komen. Het druist in tegen alle principes van natuurlijk ouderschap en tegen mijn eigen principes. Maar oké, het had gewerkt, ik wist effe niet wat te doen. Een moeder moet iets, en dat is soms niet de beste oplossing. 

En dan kan je mijn inziens twee wegen uit: optie vijf blijven herhalen tot hij doorheeft dat huilen niet opbrengt om zijn ongenoegen te uiten. Hij zal stoppen met het gedrag stellen, maar je zal nooit weten waarom hij het gedrag stelde en je kind zal effectief leren dat zijn ongenoegen uiten via gehuil niet opbrengt. Nu valt er iets te zeggen over een jongen van (net) vijf die huilt om zijn ongenoegen te uiten. Sommigen zullen vinden dat hij toch ook gewoon kan zèggen wat er scheelt in plaats van te huilen. Dat zou kunnen. Maar dat deed hij niet. En dat is een leerproces. En leerprocessen gaan bij de ene wat sneller dan bij de andere. Anders zou het geen proces zijn.

Of je kan voor optie zes gaan: vragen waarom hij niet aan tafel wil komen en daarvoor op een juist moment wachten. Nadat alles weer rustig is. Een moment waarop hij ruimte heeft in zijn hoofd om te reflecteren en niet vast zit in ‘ik wil niet’. 

Het antwoord luidde: ‘Omdat ik niet weet wat het is van eten en omdat ik niet weet of ik het lekker zal vinden.’ Zo eenvoudig kan het zijn, dat kleuterbrein! 

Dus we maakten een afspraak: ik roep hem tijdens het koken en hij mag in de potten komen kijken om op voorhand te kunnen zien wat ze schaffen. En zo geschiedde. En zo hadden we een kind dat rustig aan tafel kwam, ook al was het zijn lievelingseten niet, en hij at daarbovenop zijn hele bord leeg!

En toen kwam er een varkentje met een lange snuit… En het verhaaltje was uit!

Of toch niet… Want we zijn ook te volgen op Facebook! Waar we (bijna) dagelijks updates posten over kinderen, baby’s, borstvoeding en opvoeding. JOIN US! 

Ps: dit sprookje is niet ontstaan over 1 nacht ijs. Het was een zoektocht en ‘de oplossing’ zal wel voor even werken, maar over x-aantal tijd zal er misschien iets anders ervoor zorgen dat Miro niet wil eten. Dan begint het proces van voren af aan. 

Advertenties

Voedselintolerantiemomster

Ik geef toe, ik ben een overbeschermende Voedselintolerantiemomster (mom + monster). 

  1. Ik check ingrediëntenlabels minstens drie keer: 1 keer in de winkel, 1 keer bij het wegzetten in de kast en 1 keer als ik het aan Loa geef. Minstens. Meestal lees ik in de winkel de etiketten twee keer. Ook als het product wekelijks in mijn winkelkarretje belandt. Het recept zou maar eens veranderd kunnen zijn.
  2. Ik vraag aan de mensen die mijn dochter opvangen wat ze die dag voorzien hebben voor het eten. We overlopen de dag. Ik check de etiketten van die voeding ook nog eens zelf. Bij afhalen overlopen we de dag opnieuw. 
  3. Ik voorzie zelf mijn koekjes of hapjes als ik ergens op bezoek ga. 
  4. Aan de ontbijttafel staan op mijn plaats twee borden en drie messen. Een bord voor mijn boterhammen en die van Loa, het andere bord voor Miro zijn boterhammen. Ze worden gesmeerd met afzonderlijke messen. Er is een reserve mes voor als ik twijfel welk mes ik kan gebruiken voor Loa.
  5. Het eerste wat ik doe is als we ergens binnen komen is de ruimte scannen op mogelijk gevaar. Ik zal kruimels oprapen, vuile potjes wegzetten, eten hoger zetten. Ik heb Loa constant in de gaten. Ik zou maar iets over het hoofd gezien hebben. 
  6. Ik licht anderen in: ‘niet voederen, dit kind, eerst aan mij vragen’. 
  7. Als er hier thuis een feestje is, pas ik de menu aan voor iedereen. Dat is daarom niet minder lekker, wij eten gewoon anders. 
  8. Als we ergens op restaurant gaan, mail ik op voorhand de voedselintoleranties door en bespreek ik met de keuken wat de opties zijn. 
  9. Ik nodig liever uit dan dat ik ergens ga eten. Het is niet makkelijk om te koken met al die intoleranties, dat weet ik uit ervaring. 
  10. Als ik twijfel, zal ik het niet opeten en ook niet aan Loa geven. Zie punt 1.

En dat allemaal omdat Loa anders krampen heeft ’s nachts, spookt in bed, wakker wordt en niet meer kan slapen voor een paar uur, krijst, wakker schiet van de krampen, zure oprispingen heeft, last heeft van haar maag, last heeft van boeren die ervoor zorgen dat ze niet kan plat liggen. 

Ja, ik ben een Voedselintolerantiemomster. Het kan soms lijken alsof ik tegen de sociale omgangsregels inga, dat is niet de bedoeling. Ik wil Loa alleen beschermen tegen onnodige pijn (die had ze als baby al zo vaak) en ik wil een rustige nacht voor mijn kind en voor mezelf. 

Dankjewel aan de etikettenlezende en nieuwe producten en recepten zoekende, begripvolle grootouders, vrienden en familie. I know I’m a Voedselintolerantiemomster 😉😘💛

Volg ons ook op Facebook 💛

Moederschap is …

… Je eigen mama vragen of ze een half uurtje eerder kan komen, zodat je zelf ongestoord en rustig kan douchen. 

(Danku, mama!) 

Win! Een bonnenboekje voor De Bonte Fabriek – editie 7

  
Juij! Ik mag weer een bonnenboekje weggeven ter waarde van 250€ (!) geldig op De Bonte Fabriek. De zevende editie gaat door op zaterdag 10 en zondag 11 oktober 2015, zoals steeds in het Bauhaus te Sint-Niklaas. 

*tromgeroffel* Als je wint, krijg je voor de volgende shops telkens een bon van €25: 

  • Twinky
  • Vintage cowboys
  • Lot of design
  • Made by Ellen
  • Petitie couture
  • Baziel de krokodiel
  • Bordspelwereld
  • Handmade by Kloé
  • Beleef je verbeelding
  • Inhérence 

1 winnaar, 250€ shoptegoed! Wat moet je daarvoor doen?

  1. Vertel in de reacties onder deze blogpost wat jouw ultieme tip is over het moederschap.
  2. Like Mona’s blog op Facebook. Want daar wordt als eerste de winnaar bekend gemaakt.
  3. Hou ons op zondag 4 oktober zeker in de gaten, want dan maken we de winnaar bekend! 

Weekend Blog Awards

Het is weer de tijd van de Weekend Blog Awards. Nomineren doe je als lezer zèlf. In deze drie mamablogs kan ik me helemaal vinden, het zijn mijn favorieten want ze denken out of the box. Van mij worden ze alledrie genomineerd:  

  1. Le coeur à marée basse. Pure, geïllustreerde blogs over het moederschap. Stuk voor stuk pareltjes. Ze raken je moederhart, ze laten je glimlachen, ze zijn enorm herkenbaar. Echt de moeite om te volgen.  
  2. The Gentlemom. Uiteraard! De ubermoms! Mama’s met een missie, mama’s met een hart voor andere mama’s. Ze verdienen alle aandacht en alle lof. Hartjes voor Ellen en Kirsten. 
  3. Opvoeden vanuit verbinding: Karen is pedagoge en geeft onder andere opvoedingstips. Niet de standaard laat-ze-maar-huilen raad. Wel tips die aansluiten bij mijn moedergevoel. Een verademing. 

Nomineren doe je hier tot zondag 27 september 2015, de mamablogs behoren tot de categorie ‘personal’. 

Ons volgen op Facebook doe je hier

blogmona.wordpress.com

10 dingen waarvan ik dacht dat ik ze nooit zou doen als ik kinderen had… 

Tot ik er had.

  1. Ze laten ontbijten voor tv of ze eerst laten eten om daarna rustig zelf te kunnen eten en iets tegen je man te kunnen zeggen aan tafel. 
  2. De vrede bewaren door ‘toe te geven’ – pick your battles. 
  3. Spaghettisaus mixen tot er met een vergrootglas geen millimeter groente meer te bespeuren valt – en zeggen dat de saus voor een groot deel uit ketchup bestaat (de kinderen van mijn nicht denken dat echt en vinden mijn spaghettisaus de beste die er is 😜)
  4. Tranen laten als je hem voor het eerst afzet op kamp – omdat hij zo groot wordt. 
  5. Elkaar mama en papa noemen.
  6. En de kinderen broer en zus (je hebt ze toch voor iets een naam gegeven!)
  7. Shoppen voor jezelf en thuiskomen met twee zakken vol kleren… Één voor zus en één voor broer (doin’ it again!).
  8. Content zijn dat ze in hun bed liggen na een drukke dag.
  9. Overspannen worden van de overload speelgoed in de kast (en op hun kamer, in de berging, op zolder…).
  10. Ze zo graag zien dat er écht geen woorden voor zijn en ze missen alsof je een ledemaat mist. 

Volg ons op Facebook

Dagboek van een vijfjarige – deel 1 

Daar was hij dan. 16 september 21u02. 
‘Hebben jullie al een naam?’

‘Miro’

‘Milo?’ 

– Oh neen! Zal ik dit nu heel zijn leven moeten herhalen? – 

‘Neen, Miro’

‘Ah, Miro’ 

‘Ja… Miro’ 
Het ventje dat van mij een mama maakte. 

Het ventje dat meteen mijn hart had gestolen. 

Het ventje dat van de eerste oogopslag als twee druppels water op z’n papa lijkt.

Het ventje dat me al zoveel heeft geleerd.

Vandaag stond hij onder de douche na een lange dag van feest. Hij geniet van het warme water over zijn lijfje, het ontspant hem. Maar hij wil wel zelf de douchekopbvasthouden. Zelf de controle houden. Hij vraagt met z’n lieve stemmetje: ‘Mama, wil jij eens over mijn rugje water doen? Ik kan er zelf niet aan en mijn rugje heeft nog koud.’ 

En zo doet hij ons elke dag weer smelten, elke dag opnieuw. De rijkdom die je ons bracht is ongelooflijk, onmetelijk en onbeschrijflijk. 

10 dingen aan m’n kinderloze zelf

Overmorgen ben ik vijf jaar mama. Als ik op die tijd terugkijk heb ik enorm veel geleerd, ben ik enorm geëvolueerd want elk van onze kinderen me gedwongen (ja, eigenlijk wel gedwongen) de platgetreden paden te verlaten en op zoek te gaan naar nieuwe opvoedingsmethoden, eetgewoonten, evenwicht in het gezin. 

Wat had ik graag geweten vijf jaar geleden? Het lijken open deuren. 

Lijken… 

Want tussen alle verwachtingen door moet je het hoofd koel houden en mama zijn. Hoe doe je dat in godsnaam? Het is voor ons allemaal de eerste keer en je krijgt geen tweede kansen. Het is de belangrijkste taak in je leven. Doe het maar, zonder ‘groep’ waar we in leven. Met al die info en goeie raad die op ons afkomt en daartussen je eigen moedergevoel dat op en neer springt en ook haar zegje wil doen. 

  1. Het enige wat je moet dan als kersverse moeder is voeden. Al de rest geef je uit handen. Aanvaard aangeboden hulp altijd en wees niet te trots om alles zelf te willen doen. Die tijd komt terug. Nu is het allerbelangrijkste jij en de baby. (Lees ook: mamapact).
  2. Borstvoeding is iets natuurlijk, maar gaat niet steeds vanzelf. Lees je in, kennis is macht. Je bent vele fabeltjes voor door over de juiste kennis te beschikken en je zal je eerstgeborene langer borstvoeding geven en minder onzeker zijn.
  3. Zorg ook voor jezelf. En voor je partner. Elk kind betekent een onevenwicht en dus samen een nieuw evenwicht zoeken in het gezin. Je komt er wel. 
  4. Neem goeie raad ter harte, maar leg alles naast elkaar en bekijk het met een kritische blik. Kies wat goed aanvoelt, wat aansluit bij je eigen visie en bij je eigen hart. Raadpleeg daarbij de (wetenschappelijke) bronnen die goed voelen voor jou als mama. Niet diegene die goed lijken of die algemeen aanvaard zijn. Bovenal: volg je moedergevoel.
  5. Het moederschap is zwaar. Het vergt veel. Het maakt je onzeker. Het zal je doen vechten als een leeuwin. Het zal je veranderen, je vormen en je zal je moeten aanpassen en flexibel zijn. Elke dag opnieuw. Het is een unieke kans om jezelf te leren kennen op een andere manier. 
  6. Geniet. De tijd gaat zo snel. Ze zijn zo rap groot. Het is een enorm cliché, maar elke fase heeft z’n charmes. Geniet. 
  7. Koop een draagdoek. Draag je baby, laat het dutjes doen dicht bij je. Dat alleen in slaap vallen of slapen in een bed komt wel. 
  8. Verwennen met aandacht is onmogelijk. Vijf-minutenregels om baby’s te doen inslapen of doorslapen,  time-outs alleen op de gang. Je zal de kennis die je vergaard hebt als psychologe toepassen en weer afschaffen. Want bij jouw kinderen werkt die gedragsmatige aanpak niet. 
  9. Volg je kind. Gaat het in verzet keer op keer? Vraagt het aandacht op een negatieve manier? Kijk wat er scheelt, pas je aanpak aan, wees niet de keikop. Je mag fout zijn, je mag van visie veranderen, je mag in samenspraak met je kinderen kijken hoe het beter kan. Je kan niet alles weten.
  10. Laat hen evolueren zoals ze evolueren. Probeer niks te forceren. Het loopt zoals het loopt. Aanvaard. Go with the flow. Alles zal rustiger verlopen. Voor de kinderen en voor jezelf. 

We zijn ook te volgen op Facebook

Maak een gratis website of blog op WordPress.com.

Omhoog ↑