Zoeken

Mona's Blog

Voor ouders die hun gevoel volgen

Maand

augustus 2015

Dagboek van een vierjarige – deel 14

We staan in de frituur. Miro maakt bewegingen die ik hem nog nooit heb zien doen, ik vraag hem wat hij aan het doen is? ‘Aan het dansen! Als de mensen die voorbij komen dat zien, dan hebben ze ook zin om te dansen. Dat is toch leuk, he?’ 

Miro – Bringing happiness into the world since 2010 

Advertenties

Dagboek van een vierjarige – deel 13 

Quotes van de dag… 

“Je moet niet bang zijn, zusje. De Dinotrucks zijn al lang uitgestorven.” (Miro en Loa kijken naar het nieuwe dinotrucks op Netflix -dino’s en trucks in één!)

Op de kinderboerderij: “Waarom kunnen eenden zwemmen zonder bandjes en wij niet?”

Loedermoeder of geitenwollensok: steun kan iedereen gebruiken – mamapact II

Dat constant me moeten verdedigen voor elke ‘aparte’ keuze die ik of we maken, dat is er van af. Niet omdat ik zo sterk sta, niet omdat ik het allemaal goed weet uit te leggen. Er zijn mensen die me met hun opmerkingen de mond snoeren, waarvan ik niet weet wat te zeggen.

Ik weet niet hoe het komt. 

Ik doe gewoon verder. Misschien is het dat? Mijn koppigheid en overtuiging? En misschien het resultaat: Intussen is Loa een heel vrolijk, zelfstandige peuter. 

En toch had het leuk geweest dat ik steun had ervaren in mijn ruimere echte omgeving, in plaats van die online te moeten zoeken op tal van Facebookgroepen. Drie borstvoedingsgroepen, de Rapley groep, de intolerantiegroep, draagpraat, natuurlijk opvoeden. Super dat zij er zijn, mooie ondersteuning, maar er gaat niets op tegen steun (onder)vinden in het echt. Ook niet in deze tijden.

Kolven op het werk? Een hele resem tegens, nadelen, risico’s en alternatieven kreeg ik op m’n boterham. Of bewondering dat ik dat zag zitten. ‘Want chapeau, hoor, Nina, zo lang borstvoeding geven!’ Ik hoef daar geen bewondering voor, dat gaat vanzelf. 

Nu wil ik hier niet de kritikaster zijn die op iedereen afgeeft. Want ik krijg en kreeg wel leuke opmerkingen en zaken waar ik steun uithaalde. Ik zeg ook niet dat anderen niet kritisch mogen kijken naar hoe je je kinderen opvoedt. Dat mag allemaal. Dat moet zelfs. Weet je? Het is de manier waarop. In plaats van vanuit interesse te vragen naar het hoe, wat en waarom, worden die stappen overgeslagen en krijg je ongevraagd advies of een hele resem nadelen aan je aanpak voorgeschoteld. Nadelen die dan vaak nog verdwijnen in het niets want ze stoelen op onwetendheid, op vooroordelen of op ‘van horen zeggen’. Waar ik wel iets aan gehad heb, waren en zijn de geïnteresseerde vragen. Soms wist ik zelf het antwoord niet, dat was dan maar zo. Dan zocht ik het op, of dacht ik erover na. Maar daar heb je als jonge moeder echt iets aan. 

Je moet stevig in je schoenen staan om dit alles steeds maar te counteren. Want zo voelt het. Je moet verantwoording afleggen voor je aanpak. En dat is zo vermoeiend! Soms zelfs vermoeiender dan die onderbroken nachten. En dat zal altijd zo zijn. Voor alles. Want in deze tijden is niets goed, voor niemand. Geitenwollensok omdat je dit of dat. Loedermoeder want zus of zo. Met al die oordelen komen we geen stap verder in het grootbrengen van onze kinderen. ‘Het dorp’ waarnaar ik in verschillende Posts heb verwezen is al lang weggevallen. Het werd vervangen door in het wilde weg praten, holle woorden en een mening hebben over de aanpak van een jonge mama. Dit heeft een grote impact op jonge moeders. Dit maakt hen onzeker en zij doen ook maar wat hen het beste lijkt voor hun kind, voor hun situatie, voor hun gezin. Dat is vaak niet de bedoeling van ‘die omgeving’. Want zij zeggen al die zaken uit bezorgdheid, omdat ze zien dat je moe bent en dat het niet altijd makkelijk is. Maar dat is het nooit. Gelijk welke keuze die je maakt. We kregen geen kinderen voor het gemak. Het is vaak worstelen, keuzes maken, onzeker zijn over die keuzes, stilstaan, nadenken en reflecteren. Je voor het hoofd stoten. Lezen. Opnieuw kiezen. 

Ik zie vaak oproepen in die Facebookgroepen van moeders die om een beetje erkenning vragen. Van wildvreemden. In een virtuele groep. Komaan mannekes! Dat kan toch niet de bedoeling zijn? 

Mijn zus zei op ons weekendje weg: ‘ik zie dat niet eens dat Loa bij jou drinkt, dat is zo gewoon, zo natuurlijk, dat dat niet eens nog opvalt.’ Dat was nog eens een mooi compliment 💛

Een dag na de publicatie kwam deze post van Karen van Opvoeden in Verbinding uit. De moeite om ook eens bij stil te staan. Het gevaar van adviezen in Facebookgroepen die voorbij gaan aan de gevoelens van je kind. 

Meer van dit vind je dagelijks op onze Facebookpagina

Mona’s blog – voor mama’s die hun moedergevoel volgen 💛

Moederschap is… 

..:. Een stuk chocolade eten om de avondrush door te komen. 

Dagboek van een vierjarige – deel 12

‘maar mama, als ik dan zo groot ben als jullie, dan ga ik ook alleen gaan wonen en dan ga ik jullie zo missen.’ 

Het moment waarop je al knuffelend probeert uit te leggen dat hij zo lang thuis mag blijven wonen als hij zelf wil en dat hij altijd mag terugkomen. Dat hij mag bellen om te blijven eten. En hij mag altijd op bezoek komen. Natuurlijk mag hij ook blijven logeren. 

En toen zag hij een voordeel: 

‘En dan ga ik wel zelf om frietjes, he. Zelf, he, mama! Om drie pakken frietjes! Met ketchup! En stokjes (chixfingers) zonder koemelk voor jou en zus!’ 

😍 

Miro – 4j / neen, ik moet zeggen: ‘bijna vijf jaar’. 

Zon, zee, strand & een wijze les van de dochter 

Gisteren lag ik op het strand. Loa lag naast me. Ze had mijn houding perfect gekopieerd. Op haar buikje, met haar handjes onder haar kin. Zo lagen we naar de jongens te kijken die over de golven aan het springen waren. We vertelden elkaar wat we zagen. ‘Vogel’, ‘strand’, ‘kindjes’, ‘zee’, ‘papa’, ‘boe-boe’ (broer 💛). 

‘Mama, apen’ (mama, slapen) zei ze, en ze tikte op het hoofdeinde van de handdoek. Ze legde er haar hoofdje neer. Ik moest hetzelfde doen. Ze sloot haar oogjes. Ik deed hetzelfde. 

We lagen samen aan het strand, mijn dochter en ik. Ze deed me eraan denken dat ik ook moest genieten van het moment, de rust en de vakantie. Zij kan dat. Ze kan gaan liggen en het strand knuffelen, stilstaan in het moment. Op pauze duwen. 

Gewoon… genieten. 

Zo kostbaar 💛 
Loa – 22 mnd 

Volg ons op Facebook

Dagboek van een vierjarige – deel 11 

Sven stak Miro vanavond in bed: 
Sven: ‘Slaapwel, jongen, ik zie je graag!’

Miro: ‘Slaapwel papa, maar ik zie jou nog beter!’ 

Mama-papatijd

Doodgraag, zie ik ze, die twee koters van ons. Maar soms hebben we nood aan even tijd voor onszelf. Even geen ge-mama en ge-papa, gewoon terug Nina en Sven. Vandaag was zo een dag van samen batterijen opladen.

Bij thuiskomst waren die twee o-zo-brave engeltjes veranderd in twee kindertjes die elkaar pijn deden, om het hardst om onze aandacht riepen en elkaars speelgoed afpakten. Even ontladen van de hele dag zonder mama en papa, even aangeven dat we er terug zijn, dat we hen zien, ook zonder het wild doen. 

Loa naar bed gebracht en in slaap geborst. Miro net in bed gelegd. De vrede en rust is teruggekeerd. 

Voor iedereen en op alle vlakken. 

En morgen is het gewoon weer Miro-Loa-mama-papatijd. Zoals Miro het zo mooi aangaf vanavond. 💛

Moederschap is…

… loslaten op het juiste moment. 

  
Foto: Sven Rammeloo  / Oostduinkerke / 04082015 

Blog op WordPress.com.

Omhoog ↑