Zoeken

Mona's Blog

Voor ouders die hun gevoel volgen

Maand

juli 2015

Slaap Loa slaap

Intussen is onze schone slaapster 21 maanden en doen we het de laatste weken zo: niet meer slapen overdag. Als ze te moe wordt, dan wel natuurlijk. Maar als ze het volhoudt, blijft ze wakker. Om 13u krijgt ze een dipje en wil ze iets rustigs doen ‘vee kijkuh’ (tv kijken) of boekje lezen of iets anders. Is ze echt moe, dan gaat ze haar bedje in. Rond 17u wordt ze echt moe. Dan mag ze tv kijken terwijl ik kook, eet ze mee, kijkt ze daarna nog kort tv, gaan we naar boven voor badkamer en hup bed in en in slaap aan de borst. Tegen 19u ligt ze in dromenland. 

Slaapt ze wel overdag, dan kunnen we er vanop aan dat we ’s avonds geplakt zitten met een peuter die ons entertaint (kijk eh, mama, kijk eh!) tot 23u. Ware het niet, dat we een Tula Todller hebben sinds kort (halleluja!) en dat dat ding enorm veel sleepy dust bevat. En ik dus, als het in slaap borsten niet lukt, haar terug uit bed pluk en rond 20.30 een wandelingetje doe. Doet me veel deugd, is zalig met dit weer (meestal toch ;)) en ze slaapt binnen de 700 meter 🙂 heerlijk! Dat slapend lijfje tegen me aan. Helemaal goed, voor ons allemaal. Daarna probeer ik haar zachtjes ik bed te leggen en vraagt ze soms nog even borst om verder te slapen. 

Zoals je ziet, blijft er van Pantley niet veel meer over… Het heeft geholpen in het begin, maar nu zit ze op de wip tussen wel en geen dut meer en mag Pantley zeggen wat ze wil, maar ik krijg haar niet in bed om 19u als ze ’s middags nog 2u heeft geslapen. Zelfs als ze maar een half uur heeft geslapen. 

Ik ben er zeker van dat het over een paar weken weer anders is. Maar voor nu is het goed zo. Geen strijd, flexibel zijn als een grassprietje in de wind… En iedereen is content. 

💛 

Advertenties

Mamapact 

Mamapact


/Zelfst. Naamw./

Het mamapact

Meerv.: de mamapact | en 

De overeenkomst tussen mama’s om hulp aan te bieden of te aanvaarden en elkaar emotioneel te steunen om op die manier de draagkracht van bovengenoemde te vergroten, het gevoel van samenhorigheid uit te breiden en die koters van ons samen groot te brengen. 
De mama van Ă©Ă©n van de goeie vriendjes van Miro is pas bevallen. Derde kindje, het vriendje van Miro (4j en 10mdn) is de oudste. Ze schreef op Facebook dat ze haar derde kind doodgraag ziet, maar dat het zwaar was. Ik stak haar een hart onder de riem op Facebook en dacht toen: ‘dit kan niet alles zijn. We have to stick together, ook al kennen we elkaar niet zo goed, ik doe een voorstel om haar te helpen.’ 

Op mijn kousenvoeten schreef ik een privĂ© berichtje om te vragen of ze het zag zitten dat haar oudste zoontje bij Miro kwam spelen. Ik hoopte dat ze het niet verkeerd zou opvatten. We kennen elkaar niet goed, ik wil me niet opdringen en ik wil haar zeker niet het gevoel geven dat ze faalt of whatever omdat het even zwaar is met drie kinderen. Ik vind twee al zwaar. Laat staan drie. 

Maar… Ik kreeg meteen antwoord: ‘oh, Nina, als je dat zou willen doen! Zie je dat echt zitten?’ 

En ik? Ik kreeg tranen in mijn ogen 🙂 gewoon, dat ik iets kon doen voor haar, zoiets klein en ze was zo dankbaar. Ik schreef terug dat we hem zouden ophalen en terugbrengen en ik een schotel kraamkost zou voorzien voor ’s avonds. (Ja, eens ik enthousiast ben, weet ik van geen ophouden ;)). 

Ik heb uit dit onnozele voorstel zoveel geleerd! 

  • Dat je gewoon voorstellen moet doen aan andere mama’s als je ziet dat het wat moeilijker gaat. Of zelfs niet. Ook als het gewoon goed gaat. 
  • Dat we die koters van ons allen samen kunnen grootbrengen. 
  • Dat we voor elkaar moeten zorgen, mama’s onder elkaar. 
  • En vooral: dat hulp aanvaarden zoveel doet voor diegene die je de hulp aanbiedt. Dat dat geen last is voor die persoon, dat die echt wil helpen waar mogelijk. 

Dus, lieverds, pas bevallen mama’s of doorwinterde mama’s: here I come! We sluiten een mamapact: Ik zal voorstellen doen, voel je daardoor niet beledigd of schaam je niet als het even je petje te boven gaat. Ik heb genoeg blogs geschreven waarin ik aangeef dat dat hier ook het geval is. We zijn er voor elkaar. Samen komen we er wel… 

En dat pact geldt voor alle duidelijkheid niet alleen tijdens de kraamperiode. Een gezin gaat door ups and downs, ook al laten we dat niet zien aan de buitenwereld. En dat is voor alle fasen van een gezin zo: van baby’s tot kleuters tot pubers, kleine en grote zorgen. 

Vroeger deden ze het immers ook niet helemaal alleen (of met z’n tweetjes). Neen, dan was er de hele gemeenschap of de hele familie die naar de kinderen omkeek. En nu zitten we allemaal in ons eigen huis achter gesloten deuren en niemand die kan ingrijpen of kan komen helpen als het nodig is. Azo niet hĂ©! 😉 

En aan mijn nicht die morgen op bezoek komt, die haar twee koters meebrengt en mijn petekind nog in haar buik heeft: jouw eerste schotel kraamkost zal ook klaarstaan😘 

Twee weken later….

  • Zijn er twee keer drie schotels lasagnes de deur uitgegaan als kraamkost voor pasbevallen of hoogzwangere ladies.
  • Is het vriendje van Miro twee keer komen spelen. Wat een zaligheid voor mij ook: je hoort die van een hele namiddag niet! Zo goed komen ze overeen en zijn ze op elkaar ingespeeld. En ik heb even mijn handen vrij 🙂
  • Is Miro vandaag een hele dag bij een ander vriendje gaan spelen en heb ik in alle rust valiezen kunnen maken en ons huis voor een groot deel aan de kant kunnen zetten om op vakantie te vertrekken. 

Meer van dit? Dat kan: volg ons op Facebook

kort lontje – deel 2 

Ik zat daarnet aan de voordeur. Luchtje scheppen. De man was gaan mountainbiken ‘ga maar, schat, het lukt hier wel!’ De kinderen zaten terug voor tv. Ze deden wild in bed en dan huilen huilen huilen en ik werd boos. Ik was het na een uur nog altijd. Ik zat af te koelen. Twee oververmoeide kinderen en een vermoeide mama = nog later in bed. 

Sven kwam thuis, deed Miro in bed. Sliep binnen de minuut. 

Ik wilde Loa in de nieuwe Tula steken. Ik pak haar op. Ze zet haar beentjes in kikkerhouding. Ze wil in de draagzak. Maar niet voor ze me eerst een dikke knuffel geeft. Die kleine armpjes stevig rond mijn nek. En dan nog wat steviger. 

Zonder woorden zoveel gezegd. 
Loa – 21 mnd

Miro – 4j 9mnd

Blog op WordPress.com.

Omhoog ↑