Zoeken

Mona's Blog

Voor ouders die hun gevoel volgen

Maand

juni 2015

Kunstvoeding of borstvoeding – I don’t care! 

Als ik iets deel over borstvoeding, krijg ik soms verontwaardigde reacties van mama’s die kunstvoeding geven. En… Dat raakt me. Want dat is niet de bedoeling. Ik wil komaf maken met het idee dat mama’s die kunstvoeding geven worden aangevallen door info te geven over borstvoeding. 

Wat de bedoeling is van deze blog, is dat er eerlijke info wordt gedeeld over baby’s, kinderen, borstvoeding en opvoeding, info waar ik veel aan heb of heb gehad, info die ik belangrijk genoeg vind om te delen met lotgenoten: mama’s. We zijn allemaal mama. Dat is wat ons bindt. We leven niet meer in stamverband of samen in grote families. We moeten elders steun zoeken. We moeten actief op zoek naar kennis want die wordt niet meer (of toch minder) van generatie op generatie doorgegeven. Met deze blog willen we stukjes kennis delen. En dan doet elke mama ermee wat ze wil. Lezen of niet, er iets mee doen of niet. Een geïnformeerde keuze kunnen maken, elkaar steunen en je moedergevoel kunnen volgen: dat is de bedoeling. 

Die Mommy wars, waar zijn die eigenlijk ontstaan? Je leest het hier. (Een echte must read!) 

Ook welkom op Facebook

Advertenties

Kort lontje

ik wil hier al lang eens over bloggen. Maar weet niet welke toon ik moet gebruiken of hoe ik het moet zeggen. Dus ik ga gewoon schrijven en zien hoe het eruit komt. En hopen dat het voor iemand herkenbaar is. 

Vanavond: 

– ik vraag aan Miro om even de onderleggers voor de pannen op tafel te zetten. Hij zwiert ze op de grond en gaat lopen: ‘neen! Ik ga dat toch niet doen!’

– Miro nam zoveel aardappelen dat de helft van zijn bord gevuld was met aardappelen. Ik zeg dat dat er teveel zijn en neem de helft op mijn bord (ik had er nog geen). = groot drama.

– ik geef Miro vlees. ‘Neen! Dat ga ik niet eten want het is nog rood!’ Heb je juist alle moeite van de wereld gedaan om een biefstuk te bakken die juist goed is van bakwijze en toch nog een beetje sappig is. Nope. Drama. 

– Miro wil nog wat water op de badkamer. Ik doe te weinig in zijn beker. Guess what?! Uhu… Drama.

Ik weet heel goed dat hij drama maakt omdat hij moe is, einde schooljaar, tijd voor vakantie. Maar kijk, ik ben ook moe, heb ook dagen dat het me tot hier zit en ben dan mee de drama queen. Ik vlieg uit. Want ik verlies mijn geduld. Natuurlijk lost dat niks op. Maar het gebeurt. En uiteraard wil ik niet roepen en mijn geduld verliezen, maar het is sterker dan mezelf. Anders zou ik uitleggen waarom hij geen half bord aardappelen mag nemen (we zijn met vier in dit gezin, samen delen, als je ze nog even in de pan laat blijven ze warm, je kan er nog krijgen straks, er zijn ook nog groenten en vlees om te eten…) en dan zou hij best wel zien dat hij wat overenthousiast was en ermee kunnen lachen dat ik zijn patatjes neem. 

En dan denk ik… Uiteraard mag ik best eens mijn geduld verliezen en mag hij zien dat ik ook maar mens ben en gevoelens heb en een drukke dag achter de rug heb en en en… Maar leuk vind ik het niet. 

Dat het maar snel vakantie is. Batterijen opladen aan zee, wij allemaal. En dan met frisse moed en een nieuwe portie geduld opvoeden en grootbrengen. 

Stikmachine 

ik haalde mijn stikmachine nog eens boven! Ik was al aan het breien, maar stikken doe ik eigenlijk nog liever. Niet dat ik zo’n pro ben, verre van, maar toen wij klein waren had mijn mama een stoffenwinkel en naaide zij veel van onze kleren zelf. We mochten altijd helpen in de winkel en dat vonden mijn zus en ik super tijdverdrijf 🙂 

Nu heb ik dus terug genaaid vandaag. Ik kan niet zeggen wat… Want het is voor een specialleke! Ik word meter van het kindje van mijn nicht. En mijn nicht leest hier mee. Maahaar… Ze heeft geen instagram-account dus daar kan je zien waar ik me vandaag mee bezig hield 🙂 (instagram: monas_blog). 

Ik heb de naaimicrobe alleszins opnieuw te pakken. Eindelijk weer wat me-time 🎉 

Prettige zondagavond, lieve mama’s! 

Pantley – twee maanden later 

twee maanden geleden las ik Pantley’s boek ‘The no cry sleep solution’ omwille van het moeilijk in slaap geraken van Loa. Overdag viel ze in slaap aan de borst. ‘S avonds niet meer en dat ging gepaard met een kind dat de living nog vrolijk overhoop haalde om 22u. Daar moest verandering in komen, want tijd voor onszelf of om te ontspannen was daardoor nihil. En dat hebben we echt ff nodig aan het einde van de dag. Batterijen opladen. 

We begonnen met een ritueel en dat moet volgens Pantley vast staan. Maar bij ons is het al een vijftal keer veranderd op die tijd 🙂 het probleem bij Loa was dat ze zich niet rustig kon krijgen na de borst. Ze woelde en woelde en maakte zichzelf alleen maar wakkerder. En dit heb ik ontdekt dankzij Pantley. Ik had het probleem daarvoor niet goed door. We pakten het aan met eerst een tiental minuten draagdoek voor borst en bed. Na een tweetal weken gaf ze aan dit niet meer te willen en deden we borst en bed. Nog een verandering is dat Miro sinds een week of twee in ons bed slaapt. Ze genieten er beiden van. Lekker dicht bij mama. Hoe lang we dit gaan doen, weten we niet. Hij heeft er blijkbaar nood aan. 

Loa’s dutjesgedrag is na twee maanden ook veranderd. Ze sliep eerst makkelijk 3u in de namiddag. De laatste tijd maar 1,5u. Het evolueert constant en we gaan gewoon mee. Ze gaat wel elke dag rond hetzelfde uur slapen en rond hetzelfde uur staan we op. 

En nu? Ze gaat veel vlotter slapen. Ze slaapt vanzelf in, ook zonder borst. Ik ben er maximum nog een uur mee bezig. De ene avond gaat het zeer vlot. De andere wat minder. Maar met maximum een uur kan ik me wel verzoenen. Tegen 20.30 ben ik ten laatste beneden. Geen kind meer beneden tot wij gaan slapen. Dat is eerlijk gezegd een verademing. 

Wat deden we om dit resultaat te bereiken? 

– sluit alle fysieke ongemakken uit. Oorpijn, tandpijn, ziekte, voedselintoleranties (bij Loa zeer prominent aanwezig!)… 

– zorg ervoor dat ze goed gegeten en gedronken hebben overdag. (Dit is natuurlijk leeftijdsafhankelijk). 

–  een half uur (Pantley spreekt van een uur) voor slaaptijd doen we de gordijnen dichten de living. Tv kijken. Rustige activiteit. Ook de kleuter aanmanen tot rust en kalmte.

– dan badkamer, boekje, borst op bed en slapen. Soms meerdere keren borst of meerdere borsten. 

Het is zoeken en proberen en vinden waar het probleem ligt. Sommige tips zijn niet bruikbaar voor ons, maar misschien wel voor jullie situatie. Het boek is ook zo ingedeeld dat je niet alles hoeft te lezen. Het heeft hier alleszins geholpen. En voor alle duidelijkheid: echt zonder huilen! 💛

Links: 

Pantley, het boek, gratis Engelstalige download: http://www.familias-madeira.com/Elizabeth.Pantley.The.No.Cry.Sleep.Solution-1.pdf

Vorige Pantley Posts op deze blog: 

pantley’s no cry sleep solution 

dagen 1-10 

Mona’s blog is ook te volen op Facebook! JOIN US 💛 

sandalen kopen voor gevorderden 

Vanochtend vroeg opgestaan en dus hup gaan tanken en om sandalen voor Loa. Dat tanken ging vlot. die sandalen… – Lopende en joelende kinderen in de schoenenwinkel: die van mij. 

– peuter op de grond, kleuter trekt haar voort bij 1 arm onder luid schaterlachen van de peuter: die van mij.

– peuter geeft de winkelinrichting een heropfrissing: die van mij.

– ‘mama, mag ik boven op het speeltuig gaan staan en er dan afspringen?’ (Gelukkig vroeg hij het eerst zodat ik dat idee uit zijn hoofd kon praten): die van mij.

– peuter krijst de boel bij elkaar omdat je haar sandalen wil passen (allee, moeder! Daarvoor zijn we hier toch niet?! Ik wil spélen!): jep, die van mij.

– peuter loopt nog een rondje door de hele winkel als we naar huis gaan: die van mij.

– kleuter die daarop luid roept: ‘mama! Ik houd zus wel tegen!’ En een spurtje trekt door de winkel om zijn zus te blokkeren. Waarop de peuter luid begint te protesteren: die van mij. 

– kleuter staat bovenop het speeltuig en roept luid: ‘mama! Kijk eens!’: die van een ander (oef). 

– winkelmevrouw zegt tot twee keer toe: ‘en nog een prettige dag, he mevrouw!’: tegen mijn verveeld en verontschuldigend en vermoeide hoofd.
Toppunt: de sandalen pasten niet, maar in de winkel van de stad verderop hadden ze dat paar wèl in een maatje groter. Dus vanmiddag gingen we naar die winkel. Miro de opzweper bij papa gelaten. Loa vastgeketend in de buggy. Zonder schoenen aan zodat ik haar de sandalen meteen kon passen. En op vijf minuten waren we binnen en buiten 👌 zo moeilijk is dat toch niet, sandalen gaan kopen? 😜😉

Dagboek van een vierjarige – deel 10

Ligt al een week met niet 1 maar 2 kinderen in bed. 
‘Mama, mag ik nog eens in je bedje slapen vannacht?’ 

‘Hoe? Ik dacht dat je nog 1 keer bij mij ging slapen en dan in je eigen bedje ging slapen?’

‘Nee! Ik wil nog duizend keer in jouw bed slapen.’ 

‘Dan ben je acht jaar!’ 

‘Neenee! Oneindig!’ 

‘Dat zou mama wel willen, jongen, maar tegen die tijd lig jij al lang met het meisje van je dromen in je eigen bed.’ 
Maar voor nu. Voor nu ben ik nog even het meisje dat zijn nachtmerries mag temperen en hem de veiligheid kan bieden in de donkere nacht. 
Miro – 4,5jr

Maak een gratis website of blog op WordPress.com.

Omhoog ↑