Zoeken

Mona's Blog

Voor ouders die hun gevoel volgen

Maand

mei 2015

cocktail 

Drukke week. Stressy week. Vermoeiende week. 

Ideale ingrediënten voor een cocktail van kinderen die het lastig hebben en een ongeduldige mama. 

Resulteert in hoofdpijn, maar ook in hoogoplopende emoties ipv ze te kalmeren. Praten en uitleggen wordt vergeten. Recht op het doel af: de botte boodschap zonder franjes. Soms met luidere stem dan bedoeld of gewild. Kinderen die niet begrijpen wat je wil en waarom je het wil. Instant schuldgevoel erachteraan. 

Emoties die toch bedaren, elkaar troosten. Uitleggen waarom je hebt geroepen. Dat het niet aan hen ligt. Dat het maar snel een nieuwe week is. Met nieuwe moed, minder stress en een goedgelopen sinus-operatie voor de man. 

Om maar te zeggen: het gaat hier niet altijd van een leien dakje. 

Advertenties

Vriendinnengemis

Zondag werd een van mijn beste vriendinnen 30. Reden om te vieren! Een verrassingsfeest op zaterdagavond. En ik was er niet. 

Ik was er niet om zoveel redenen. Maar vooral voor Loa. Omdat ze maar sliep om 21u15 en ze vaak weer wakker wordt om 22u30. Omdat ze dan enkel terug inslaapt met borst. Omdat ik het risico niet wil lopen dat ze dan klaarwakker is omdat ze 40 minuten moet wachten tot ik weer thuis ben. Omdat niemand anders haar de borst kan geven. 

Ik kan me voorstellen dat anderen denken dat ik helemaal opga in het moederschap. Geen tijd heb voor mezelf. Dat misschien wel erg vinden voor mij. Of zielig. Me zoveel goeie raad willen geven, maar niet durven, want ze weten dat ik vierkant mijn zin doe. 

Ik las hier dat responsief ouderschap niet voor watjes is. (Echt lezen, zo mooi!) En zo voelt het ook. Tis verdikke zwaar, het moederschap, en de weg die we hierin bewandelen is niet de makkelijkste, vind ik. Waarmee ik niet wil zeggen dat het anders doen daarom slecht is (dat weten jullie heus wel, elk haar gevoel). Wat ik wel wil zeggen is dat Loa noden heeft waar we aan tegemoet komen die zwaar wegen. Ze wil een tepel in haar mond als ze wakker wordt ’s nachts, geen speen, die zwiert ze de kamer rond. Ze wil dat ik bij haar blijf tot ze slaapt of ze krijst de hele straat bij elkaar. Dat is zwaar, want dat gaat al 19 maanden zo. En ik wil het niet anders, maar dat maakt het niet minder zwaar. Want de noden die zij heeft, die wegen op mijn sociaal leven. En dan denken anderen: ‘maar daar kies je toch zelf voor?’ Ja, daar kies ik zelf voor. Maar dat maakt het nog steeds niet minder zwaar. 

Ik schreef naar mijn vriendin dat het me enorm speet dat ik er niet bij was. Dat is ook zo. Dat ik hoop dat ze het me niet kwalijk neemt. Maar dat ik begrijp als ze het wel zou doen. De tijd dat Loa haar noden veranderen en ze me niet meer nodig heeft ’s avonds en ’s nachts, die zal ooit wel aanbreken. Tot dan zullen mijn vriendinnen me ’s avonds moeten missen. En ik hen. Want dat doe ik ook. Ik mis hen ook. 

Miro schrijft verhaaltjes 

‘Mama? Gaan we verhaaltjes schrijven? Ik zeg ze en jij schrijft ze op!’ 

De olifant en de aap

De olifant ging naar de stad en dan kwam aap en die was heel grappig. Die trok gekke bekken.  En dan kwamen er nog twee olifanten aan en twee apen. 

En dan kwam er nog een papegaai bij en die reed op een step en die ging ook naar de stad en dan zagen die de papegaai. Ze vonden de papegaai heel grappig en ze waren ermee aan het lachen. Zo grappig dat ze zelfs moesten wenen. 

En dan kwam een kikker en die had de kleur van een olifant en vleugels als een zwaan en een bek als een eend. Daar moesten ze nog harder van lachen en wenen. 

En toen kwam er een olifant met een lange snuit en een pet vanvooren en dan was het verhaaltje uit. 


Piraat en de draak

Piraat en de draak gingen naar de slechterikkenboot en ze gingen de kanonnen stelen. Omdat de slechterikken heel gemeen waren. Bij de goeierikken waren er nog meer drakengoeierikken en piratengoeierikken. 

En dan kwamen de slechterikken eraan: 10 en nog eens 10. En dan was er een auto en die heette bliksem en die kwam meehelpen met de goeierikken. En dan heeft hij al vijf slechterikken zo plat gemaakt als een pannenkoek. En dan heeft hij al de andere slechterikken ook zo plat als een pannenkoek gedaan. 

Miro – 4j en 8 mdn 

Please, do not apologize! 

Miro moest vandaag op uitstap met school. Hij keek er naar uit. Tot gisteravond. Kon niet in slaap geraken, had overal pijn, had nog honger… Hij wilde niet meeheehee *snottenslingersnikkenenhuilen*. Het is dan ook druk op school: medisch onderzoek, volgende dag schooluitstap, volgende week grootouderfeest en schoolfeest. Oef! Heel wat stress voor onze gevoelige kleuter. Ik nam hem in het grote bed en hij viel binnen twee minuten in slaap. 

Vanochtend praatte ik met een andere mama hierover. Ze gaf aan dat haar anders droge zoon vannacht geplast had in zijn bed. Misschien had dat ook met de schooluitstap te maken? Vroeg ze zich luidop af. Hij huilde zo erg en ze had hem dan maar in het grote bed gelegd. Want ‘zijn matrasje was ook nat.’ Verontschuldigde ze zich. Ik zei: ‘oh ja, Miro lag vannacht ook in het grote bed, hoor.’ En opgelucht glimlachte ze. 

Dat verontschuldigen of verantwoorden was helemaal niet nodig. Haar zoon lag in het grote bed, omdat hij die veiligheid nodig had. En die gaf ze. Hoe mooi is dat? 

Misschien moeten we deze alledaagse zaken wat meer in de groep gooien? Zodat veiligheid bieden – ook midden in de nacht – genormaliseerd wordt. Zodat je gevoel volgen de normaalste zaak van de wereld wordt. Zodat kinderen verwennen met aandacht een stelling wordt die onthaald wordt met gefronste wenkbrauwen. Zodat we tegemoet kunnen komen aan de noden van onze kindjes, zonder ons hiervoor te moeten schamen, verantwoorden of verontschuldigen. 

💛

De schoonmoeder – het vervolg. 

Ik las deze op de Facebook pagina van Nail queen Elfi en het vat perfect samen hoe het er  nu voor staat:

‘Be selective in your battles. Sometimes peace is better than being right.’ 

Vrede, voor mijn kinderen, nadat ik voor hen heb gevochten. 

💛 

Verwennen met aandacht is onmogelijk 

Voor baby’s was ik daar al een tijdje achter. Ze komen uit je buik, ze hoeven helemaal niet te leren alleen zijn, of zichzelf leren troosten of sussen, in slaap vallen… De voorbeelden zijn eindeloos. ‘Alleen’ en ‘baby’ die woorden horen voor mij niet samen in één zin. Voor wie wat meer achtergrond wil: Ik schreef er al deze blog over en ook deze. En eigenlijk ook deze 🙂 

Nu is onze baby een peuter van 19 maanden en nu begint het… ‘De terrible two’s zijn in aantocht’ en ‘ze zal je beginnen testen hoe ver ze kan gaan’. Je kan veel gedrag onder testgedrag steken. Maar ik geloof hier niet meer zo in. Grenzen vragen, ja. Testen hoever ze kan gaan klinkt alsof ze tegen ons persoonlijk ingaat. En zo voelt het niet. Loa wil niet in haar eigen bedje slapen. Dat kan je gerust catalogiseren onder testgedrag. Ik weet niet wat het is en het waarom weet ik ook niet. Misschien iets met de reflux en de krampen die ze erin meegemaakt heeft? Misschien… Zaak is dat, als ze niet kan slapen er altijd wel een verklaring voor is. Lichamelijk of niet, we komen hieraan tegemoet. Na een dag creche hangt ze soms extra lang aan de borst. ‘Mama-tanken’ noemen we dat. Dat mag ze, dat is aandacht vragen, dat is genegenheid vragen. En dan in slaap vallen aan de borst, met haar armpje rond mijn buik 💛 het werkt op deze manier voor ons. Ze heeft die veiligheid nodig. Ze krijgt die dan ook. Het alleen in een eigen bed slapen, dat komt wel. Als ze er klaar voor is. (Gisteren is ze toevallig wel in haar eigen bedje in slaap gevallen. De allereerste keer! Uiteraard zonder huilen.) 

Twee dagen geleden wilde Loa keer op keer op de cross trainer gaan staan terwijl wij nog aan het eten waren. We haalden haar er telkens af of voorkwamen dat ze er op kon. Vond ze niet leuk. Na drie keer ben ik met haar naar de andere kamer gegaan, wilde ze niet, ze huilde. Ik heb uitgelegd (nog eens) waarom het niet kon, haar gevoel benoemd en heb haar dan afgeleid met haar lievelingsspeelgoed. Ze was de cross trainer snel vergeten en ze was alweer haar vrolijke zelve. Ik heb consequent de grens aangegeven. De manier waarop kan je zien als aandacht geven voor ongewenst gedrag. En dat ongewenste gedrag bekrachtig je hierdoor. Toch heeft ze de voorbije twee dagen niet meer naar de cross trainer gekeken. 

Als Loa niet krijgt wat ze wil, kan ze boos worden. Heel boos. Met huilen en stampvoeten. Met slaan naar haar broer bij. We zetten haar hiervoor niet in de hoek. We proberen het anders op te lossen. Miro kent al een goeie truuk: als loa zijn speelgoedje wil, geeft hij een ander in de plaats. Of omgekeerd. Als zij zijn speelgoed heeft, en hij wil het, voorziet hij eerst een alternatief. Hij maakt het alternatief ook aantrekkelijk, ‘kijk, zus, zo moet je dat doen!’ Of ‘kijk, zus, je lieverlingspop!’. We benoemen haar gevoel, haar gedrag, dat ze best boos mag zijn en dat het niet leuk is om iets niet te krijgen, maar dat broer ermee aan het spelen is en dat ze het straks mag. Dat ze met iets anders kan spelen. Dat ze er samen mee kunnen spelen… Achterliggend idee is dat ze niet weet wat er gebeurt met haar, wat die gevoelens zijn, waarvan ze komen. En dat wij er zijn om haar hierin te begeleiden. 

Elkaar pijn doen is natuurlijk een no go. Dat mag niet. Dat vertellen we haar ook op een kordate manier. We zeggen dat ze het goed kan maken met een aaike, als ze dat wil. Dat ze broer pijn doet, dat dat niet leuk is. ‘Kijk, broer weent.’ En dat alles ook in haar eigen woorden: ‘broer heeft pijn, broer auw.’ 

Sinds we miro (4,5jr) opvoeden zonder straffen, zonder time-outs in de gang (ik mag er niet aan terug denken, die verschrikkelijke tijd), ‘test’ hij ons niet meer. De klik is gekomen bij deze gebeurtenis. Ik probeer uit te leggen hoe het eraan toe gaat. Vroeger kon hij wel eens een strijd maken van het eetmoment. Ik wil dat niet eten of ik wil niet eten of… Nu pakken we het samen aan. Hij mag eens kiezen wat we eten, wij mogen dat ook. Hij voelt zich gehoord. Hij proeft eten waarvan ik vorig jaar dacht ‘dat krijg ik nooit in zijn mond.’ Er zijn natuurlijk wel momenten dat het niet makkelijk gaat. Hij moet ook niet alles. We stellen bijv onze verwachtingen bij na een lange dag school. Soms is hij zo moe, dan komt hij op mijn schoot en eten we samen. Of een goeie portie humor er tegen aan gooien. Of elke groente heeft hier wel een functie. Spinazie maakt je sterk en van wortels kan je goed zien. Hij bepaalt nog steeds zelf hoeveel hij eet. Hij proeft meestal van alles. Sinds de druk er af is, wil hij zelf proeven en verkennen. Hij is intrinsiek gemotiveerd en hij heeft meer zelfvertrouwen. 

We gaan er niet meer van uit dat hij om negatieve aandacht vraagt, dat je kan belonen als hij het moeilijk heeft met zichzelf. We gaan er in mee, we luisteren wat er is, hij kan aangeven wat het is of we gaan samen op zoek. We geven hem krediet. Zo kan Miro snel zijn geduld verliezen als iets niet lukt. Dan vliegt het onding de kamer rond. Deze situatie is zeer snel te keren door te kijken wat er scheelt, wat hij eraan kan doen of wat we er samen aan kunnen doen. Zijn gevoel van boosheid erkennen, maar is dat stuk speelgoed de kamer door gooien, de beste optie in dit geval? 

Ik ben evan overtuigd dat dit te maken heeft met het ouder worden van Miro, maar ook met de andere aanpak. We staan samen in het leven en proberen hem te begeleiden in zijn gevoelens, zijn leermomenten, zijn vragen… 

Het is een constant zoeken en evalueren, voelen wat goed zit, wat er nog anders kan… We houden jullie natuurlijk op de hoogte 💛

Laatste nieuwtjes, interessante artikels en links: volg ons op Facebook

  

Hé, het is oké…

ik deelde dit artikel, gaf zelf een aanvulling op Facebook en deed een oproep om het lijstje aan te vullen… Het resultaat staat hieronder! 

Hé, het is oké…

  • om aan Co-sleeping/bedsharing te doen omdat je te lui bent om ’s nachts op te staan.
  • om borstvoeding ’s nachts superhandig te vinden, want je moet niet naar de microgolf spurten om een fles op te warmen.
  • om ’s morgens te zeggen dat mama nog even moet wakker worden vooraleer je echt kan opstaan om nog met iedereen een gezellig momentje in bed te hebben. 
  • om het grootste voordeel van de Rapley-methode het niet hoeven maken van hapjes te vinden. 
  • om de draagdoek boven te halen zodat je je handen vrij hebt om iets te doen aan je ontplofte huishouden.
  • om niet meer te weten waarvoor een strijkijzer dient, want daar heb je geen tijd meer voor (ik toch niet). 
  • om douchen en alleen naar de supermarkt gaan te verheven tot het me-moment van de dag. 
  • om je dag af te sluiten met een rondje Facebook om je gedachten op nul te kunnen zetten – ook al zou je eigenlijk al moeten slapen. 
  • om je dochter een snoepje te verbieden net voor de maaltijd en zelf stiekem proberen met zo weinig mogelijk geluid dat papiertje van die caramel af te krijgen, je weet wel, zo met je lijf half in de kast zodat het ‘niet’ opvalt.
  • Dat in je kraamtijd een brief posten als het uitje van de week wordt gezien. 
  • om aan het ijsjeskraam te zeggen dat het chocoladeijs op is, omdat die plekken zo moeilijk uit hun kleren gaan.
  • Om 11u een normaal uur vinden om te onbijten, meedansen met studio100 en het leuk vinden (mama’s hebben ook beweging nodig), zelf zo blij zijn als een klein kind als je een cadeautje kiest en koopt voor je kind. 
  • om te zeggen dat de kermis gesloten is als het pijpenstelen regent!
  • De kinderen langer tv te laten kijken dan je pedagogisch verantwoord vindt, omdat het zo lekker rustig is in huis en je even je eigen gedachten kunt horen.
  • Als je dochter van nog net geen 2 met schoolkrijt op de muren en stoelen in de weer is denken, ach, dat krijg ik er toch makkelijk af…
  • om ‘aankomen op het werk’ als een momentje van vakantie te beschouwen na de ochtend-rush met een boze 1-jarige die van alles wil maar nog niet kan, en een boze 3-jarige die kwaad wordt voor alles wat ze niet zelf mag beslissen. 
  • Het speelgoed niet meer te sorteren want het is na 5 minuten toch weer door elkaar. 
  • De afwas te wassen en te laten drogen aan de lucht.
  • als je dan terug moet gaan werken genieten van dat tasje thee in alle rust.
  • om mijn kinderen op elkaar te laten tekenen én schilderen en zo een moment van stilte en rust te creëren voor mezelf. 
  • om de kinderen uren in het bad te laten spelen zodat ik dan even mijn mails kan checken op de iphone naast het bad.
  • Om met beschilderde kinderen op straat te wandelen, zij vinden het geniaal en we toveren een glimlach op het gezicht van iedereen die we tegenkomen. 
  • Om rare kledijcombinaties én kousen in sandalen toe te laten om ‘tantrums’ te vermijden 
  • Om filmpjes op te zetten voor de kindjes en terwijl een dutje te doen op de zetel.
  • Om toe te geven aan je kinderen dat je té moe bent om een verhaaltje te lezen vandaag.

En met stip op 1: de meeste likes gingen naar… 

  • Om extralang met de smartphone op het toilet te zitten en dat als me-time te beschouwen …

Volg ons op Facebook

Rogge-boekweitbrood 

Voor twee kleine broodjes:

  • 500 gr roggemeel
  • 500 gr boekweitmeel
  • 2 theelepels ongeraffineerde suiker
  • 6 eetlepels plantaardige olie 
  • 14 gr droge gist
  • 20 gr zout
  • 620 ml lauwwarm water 
  1. Melen en zout mengen.
  2. Water en gist mengen, daarna suiker bijvoegen.
  3. Watermengsel en olie toevoegen aan melen. Alles goed kneden. 
  4. 1 uur laten rijzen onder een natte doek.
  5. Terug even kneden en 30 minuten laten rijzen in twee bollen.
  6. Oven voorverwarmen op 200gr en bakken in 50 min (hol geluid horen als je op de onderkant van het brood klopt.)

Smakelijk 😃

Dagboek van een vierjarige – deel 9

‘Mama, ik moet voor school dingen vinden met deze letter: c’

‘De c van circus! Of van wceeee.’ 

‘Ja! De c van toilet!’ 
4-jarigenpret 💛

Maak een gratis website of blog op WordPress.com.

Omhoog ↑