Zoeken

Mona's Blog

Voor ouders die hun gevoel volgen

Maand

maart 2015

Doorslapen

Dit is een berichtje aan iedereen die me vroeg of zei: 

– slaapt ze nu nog niet door? Hoe hou je dat vol? Ik zou gek worden. 

– heeft ze echt wel honger snachts? Kan je haar niet troosten met een tutje? Moet ze dan echt de borst? En een flesje met water? Of thee? 

– en als je haar nu een grote fles geeft savonds? Zal ze dan niet langer slapen? Dan heeft ze toch geen nachtvoeding meer nodig? 

moet ze niet in haar eigen bedje? Jullie houden elkaar toch wakker!? Zo leert ze toch niet alleen te slapen? Hoe ga je dat later doen? Ze moet toch echt wel in haar eigen bed. 

ik ben zo blij dat ons kind zo een goeie flinke slaper is. Het is echt een flink kind. 

– kan je de tijd tussen de voedingen niet rekken? Ze zou toch echt wel blokjes moeten kunnen maken van langer dan twee of drie uren. Je zou toch moeten proberen van haar geen borst te geven en tijd te rekken. 

Aan iedereen die me dit vroeg, die me verzekerde dat het niet normaal is: 

Ze is bijna 18 maanden en ze slaapt sinds een week 5-6 en vannacht zelfs 7 uur aan een stuk. Ben ik daar blij om? Ja! Maar nog meer omdat ze het zelf doet, niet omdat ze daarin getraind of gedrild werd. Ze geeft zelf aan er klaar voor te zijn en ze doet het gewoon. Het kan volgende week weer anders zijn, maar deze week deed ze het. 

En de eerlijke antwoorden op de vragen, die vind je hier:

Door samen te slapen. Door haar te voeden wanneer ze er om vraagt want dat is de kortste weg naar rust en terug allemaal slapen. Door te denken dat dit een fase is en ze op haar 18de wel zonder borst in slaap zal komen. 

Als de borstvoeding kortste weg is naar slapen, begrijp ik niet dat hier iets aan moet veranderd worden. We hebben de perfecte manier gevonden om terug tot rust te komen en verder te slapen. 

Grote flessen rekken de maag onnatuurlijk uit. Ze vervangen een voeding waar mijn productie onder kan gaan lijden en als ze langer doorslaapt, vervangen ze niet 1 maar meerdere voedingen. Nachtvoedingen zijn goed voor de hersenontwikkeling, voor je productie en voor het veiligheidsgevoel van je kind. 

Ik wil mijn kind niet laten huilen of borst ontzeggen als ze daar om vraagt. Borstvoeding is zoveel meer dan voeding. Het is inderdaad melk en het vult de maag, maar het is ook warmte geven, het is verzekeren dat ze niet alleen is, dat ze weer tot rust kan komen dicht bij mij.

Doorslapen is voor ons niet het hoogste goed. Ok, het is vermoeiend, maar rondlopen met een krijsend kind dat je haar noden ontzegt, lijkt me ook moeilijk. Ik ben te lui om uit mijn bed te komen snachts, ik wil rust. En voor ons werkt het om samen te slapen, borst te geven en dan weer verder te slapen. Ooit zal ze wel in haar eigen bedje slapen, als ze daar klaar voor is. Dan gaan we samen een bedje halen, wordt ze een grote meid en mag ze bij broer op de kamer. Maar dat is nu niet aan de orde. 

Moet jouw kindje nooit een extra fles? Of een tutje? Of even de zekerheid dat je er nog bent, midden in de nacht? Die van mij ook. 

Facebook: https://www.facebook.com/pages/Monas-Blog/306678659485195


Advertenties

Moedergevoel II

Ze is bijna 18 maanden. En nog steeds heeft ze geen vijf minuten gehuild in haar bedje. Ze heeft me nodig om in slaap te komen. Overdag, voor haar middagdut, valt ze in slaap aan de borst. Makkelijk, snel, effectief. In de crèche valt ze zonder een kik in slaap in haar bedje. Bij de oma’s slaapt ze in de zetel. 

‘S avonds valt ze zeer zelden nog aan de borst in slaap. Ze drinkt, neemt haar tutje en kroelt tegen me aan. Ze slaapt binnen 10 minuten, dan verleg ik haar in haar eigen bedje. Soms, als ze de slaap niet kan vatten, denk ik: ‘en nu is het genoeg! Nu is ze ermee aan het spelen, ze wìl gewoon niet slapen, ik zet haar in haar bed en ga weg. Ze moet het toch eens leren? Dat zelf in slaap vallen? Ook als ik thuis ben!’ Ik doe het dan niet, want telkens is er wel iets. Een boer die verkeerd zit, een te lange middagdut waardoor ze nog niet moe is, tandpijn, honger of gewoon een lange werkdag voor mij en ze wil nog even knuffelen, borst, samen zijn. Ook dat is een behoefte die evenveel erkenning vraagt als de lichamelijke ongemakken. We komen daar gewoon aan tegemoet. We laten haar niet alleen op dat moment, ze mag dan gerust nog even bij ons zijn. Geen strijd, niemand heeft iets te verliezen. 

Is dat verwennen? Voor sommigen wel, voor ons niet. Het voelt goed zo. Het werkt voor ons. 

Is dat de gemakkelijkste weg? Ik denk het niet, want op het einde van de dag wil ik ook graag even op mijn gemak in de zetel zitten. Of even rustig iets vertellen tegen mijn man, ongestoord. Of even mijn hoofd leeg maken. Of even bloggen. Of ik zou ook graag eens een avondje weg gaan, zonder me zorgen te moeten maken of ze wel in slaap geraakt (wat ze niet doet, ze wacht rustig op mij). 

Is ze te afhankelijk? Misschien wel. Maar dat heeft een hoger doel. Een kind dat veilig gehecht is aan de eerste hechtingsfiguur (meestal de mama), zal stevig in haar schoenen staan naar de buitenwereld toe en onafhankelijk zijn in haar latere leven. Ze weet dat de wereld veilig is, dat er mensen zijn waar ze op kan rekenen. Dat wij er zijn voor haar. En daar gaan we voor. En dat voelt zo goed. 

Links:

https://www.psychologytoday.com/blog/moral-landscapes/201112/dangers-crying-it-out 
http://kiind.nl/articles/823/Borstvoedingsnachtsvoedenwaaromzouje.html

Volg je moedergevoel, volg ons op Facebook

https://www.facebook.com/pages/Monas-Blog/306678659485195

samen opvoeden – met je partner én je kind 

Controversiële titel? Vind je? Soms moet je iets controversieels doen om aandacht te krijgen. Net zoals Miro (4j) ons de ogen opende dat de conventionele opvoedingsaanpak niks voor hem was. Ons gevoelig, pienter mannetje had niks met dat straffen en belonen, met die time-outs. Hij krijste om iets anders. We hebben naar hem geluisterd. Lezen jullie mee?

Vroeger

Als Miro ‘niet luisterde’, ging het wel eens hard tegen hard. Wie wint de strijd? De machtsstrijd… Hij MOEST luisteren, wij hadden gelijk, hij ‘werkt zijn kop uit’ en ga zo maar door. Het ging hem eigenlijk om gehoorzamen in plaats van luisteren. Ik ben gevormd in de klassieke weg: straffen en belonen. Time-out. Dreigen met time-ot. Verwittigingen. Zowel in mijn opleiding als in mijn job als begeleidster stond deze gedragsmatige aanpak centraal. Op zijn twee jaar kwam hij in de ‘terrible two’s’ en na een jaar hadden we door dat de aanpak anders moest. Deze strijd werkte niet. Ik ging op zoek naar andere aanpakken. Ik wist niet hoe het anders moest. Met mijn hoofd dan toch. Wel met mijn gevoel en mijn hart. 

Ik vond een aantal leuke groepen op Facebook:

– natuurlijk ouderschap (apeu)

– natuurlijk opvoeden

– onvoorwaardelijke ouders

En las veel in Kroost, begon een blog 😃 en probeerde dingen uit. Ik leerde van hoe ze de kinderen benaderen op Miro’s school, een methodeschool die we hebben uitgekozen omdat hij zo goed past bij onze zoon. 

Onze uitgangspunten

Ik probeer op te sommen waarvan we uitgaan in de aanpak naar Miro toe. Probeer, want  het is nog steeds in volle groei, veranderlijk, zeker niet af. Trial and error, bijlezen, andere mama’s en verhalen horen… En ja, het is soms omdenken. 

– Miro is een pienter ventje, daar moeten we gebruik van maken. Hij begrijpt veel dingen en wil veel begrijpen. Als we hem iets uitleggen, onthoudt hij snel en begrijpt hij het waarom. Als hij begrijpt waarom, dan aanvaardt hij de regel of het ‘moeten’ makkelijker. Bijv. We eten allemaal samen omdat dat gezellig is en we dan samen kunnen praten. We gaan nu eten, het eten is klaar en anders is het koud. 

– er zijn wel degelijk regels, ze worden alleen anders aangebracht en aangepakt. Ze worden niet afgedwongen. Ze worden in vraag gesteld. Ze zijn veranderbaar want wij, ons gezin, evolueert ook. Soms worden ze samen met Miro gemaakt. Soms spreken we als ouders onderling zaken af. 

– kinderen hun gevoelens zijn zo overweldigend dat ze er zelf nog niet uitgeraken. Dit is bij Miro een enorm grote. Hij geraakt moeilijk zelf uit zijn verdriet. We geven woorden aan zijn gevoelens. Begeleiden hem hierin. 

– we vertellen zelf hoe zijn gedrag, zijn woorden of acties overkomen bij ons. ‘Dat doet pijn en dat vinden we niet leuk.’ Miro leert wat de gevolgen zijn van zijn acties en woorden op anderen. Hij leert stilaan de positie van de ander innemen. Hij kan hierdoor ook zelf aangeven wat hij niet leuk vindt: ‘ik vind het niet leuk als je roept.’ En we kunnen samen naar oplossingen zoeken. ‘Weet je waarom ik heb geroepen?’ ‘Hoe kunnen we dat de volgende keer anders aanpakken?’ ‘Wat zouden we nog kunnen doen?’ ‘Wat gaan we afspreken?’. Dat klinkt allemaal zwaarwichtig, maar voor een vierjarige kan dat afgehandeld zijn in drie minuten en spelen ze daarna verder. Verzeil je in dezelfde situatie, dan kan je refereren naar de vorige situatie en de afspraken aanhalen. 

– er zijn geen regels om de regels. Veel kleine dingen laten we op hun beloop. We maken geen strijd omdat we ons gelijk willen halen of omdat hij moet luisteren. Duurt zijn tv-programma nog twee minuten, dan spreken we af dat hij het nog mag uitkijken, daarna zelf de tv uitzet en aan tafel komt. Geen strijd, hij voelt zich gehoord en heeft het gevoel dat hij ook iets in de pap te brokken heeft. Een gevoel van invloed, dat is zo belangrijk voor kinderen (ik schreef hierover mijn thesis). 

– ervaringsleren kan heel sterk zijn. Bijv. Je wil je schoenen niet aandoen om naar huis te gaan? Ga je dan op je blote voeten? Ik kan je niet dragen, want ik moet je zus al dragen. Kies je voor schoenen of blote voeten? Blote voeten, ok. ‘Mama, die steentjes doen pijn aan mijn voeten.’ Wil je je schoenen aandoen? 

Dat levert geen machtsstrijd op en Miro begrijpt nu het nut van schoenen. Dit kan je enkel doen met zaken die veilig zijn. Veiligheid voorop! 

– in een van de groepen las ik dat een mama een uitweg biedt als het te heet wordt onder de voetjes. Waarom ben je zo boos? Waarom ben je zo verdrietig? Dat is dan soms om iets wat ze niet kunnen toegeven omdat ze zelf wel weten dat ze overdrijven. Bijv. Huilen omdat hij niet wil plassen voor het slapen gaan. Miro zegt dan dat hij zich pijn heeft gedaan. Ik laat het dan zo. Het verdriet is over, ik geef hem even de aandacht die hij wil en we kunnen weer verder. 

– een kind heeft aandacht nodig en zal dat vragen, ook al is het negatieve aandacht. Samen dingen doen, kan het aandacht vragen op een negatieve manier voor zijn. Een spelletje, een boekje lezen, samen cake maken, samen naar zijn favoriete programma kijken, iets wat hij zelf wil doen, samen play doh koekjes maken, samen de was opvouwen… Kleine dingen die het zelfvertrouwen vergroten, een band scheppen en een samen-gevoel aanwakkeren. 

Vraagt hij toch aandacht door ‘negatief gedrag’ dan probeer ik zijn gevoel te verwoorden. ‘Het is een drukke dag geweest, he? We hebben nog niet veel tijd gehad voor elkaar. Heb je zin om te komen knuffelen? Zullen we morgen proberen om iets samen te doen? …’ Zo bieden we perspectief op beterschap en is er weer een verbondenheid. 

– We scheppen een kader waarin hij keuzevrijheden krijgt. Bijv. Het badkamerritueel. Ik schreef er al eens eerder iets over. Ik dacht dat rituelen en steeds hetzelfde, duidelijkheid brachten. Dat was ook zo, maar die vaste structuur was niet nodig. Miro weet perfect wat er verwacht wordt savonds in de badkamer. Hij mag de volgorde kiezen. Daar geniet hij zo enorm van. ‘En nu tanden poetsen, mama!’ We spreken hem aan op zijn verantwoordelijkheidsgevoel en geven verantwoordelijkheid die hij aankan, dat vindt hij enorm leuk. 

– humor relativeert. Doorprik situaties met een kwinkslag, dat houdt de boel positief. Voor mij en ons werkt dat enorm goed. Een portie zelfrelativering, eens goed lachen en we kunnen er weer tegen.

– wees berekenbaar, voorspelbaar, maar durf experimenteren. flexibiliteit is belangrijk. Ik pas mijn aanpak aan aan de situatie. Moe van een hele dag school? Bepampering nodig? Of kan hij tegen een stootje? Kunnen we ervoor gaan? Kan hij om met humor? Dat geeft hij zelf vaak aan. Houd je doel voor ogen, maar er zijn verschillende wegen mogelijk. Probeer zaken uit en bekijk wat voor jouw kind, in die situatie en voor jullie gezin werkt. 

– laat niet over je eigen grenzen gaan. Dat is dan ook weer niet de bedoeling. Het is iets van samen, niet alles voor je kind. Als mama tel je ook en heb je evenveel zeggingsrecht. Ik hoop dat dat duidelijk is doorheen mijn verhaal. 

En nu? 

We vinden dat deze aanpak zijn vruchten enorm afwerpt. Het is in het begin aftasten, voor alle partijen. Wat kan er? Waar voel ik me goed bij? Wat werkt? Het is ook nieuw voor het kind, dus leg het uit, geef het tijd en geef niet meteen op. Je ziet misschien niet meteen verandering, het wordt misschien erger in het begin omdat je kind niet meer goed weet wat de aanpak is. Herhaling, duidelijkheid bieden, praten, ook met je partner en aanvoelen wat voor jullie werkt. 

We hebben geen machtsstrijd meer, er zijn geen driftbuien meer, er is rust. En als er even geen tijd is om het uit te leggen, want het moet nu even zo, begrijpt hij dat we het straks wel uitleggen. Er is vertrouwen, we kunnen bouwen en rekenen op onze relatie. 

We blijven zoeken, stoten soms nog op zaken en proberen het dan anders aan te pakken. Het is continu evalueren en bekijken. Het is flexibel zijn. Maar het is de moeite waard. 

Ik vind opvoeden leuk op deze manier. Er viel een last van mijn schouders. Het werkt voor ons. 

Wat bij peuters? 

Bij loa proberen we deze aanpak van in het begin toe te passen. Ze wordt over enkele dagen zeventien maanden. 

  • We leggen het waarom uit van de regel in begrijpelijke taal, zoveel mogelijk in haar woorden. 
  • We geven woorden aan haar gevoelens. 
  • Als ze blijft hangen in haar gedrag (bijv blijven drammen omdat ze iets wil hebben wat ze niet mag) en alles is gezegd, bieden we afleiding of een uitweg.
  • Loa is een ondernemend dametje. We bekijken steeds wat veilig is. Zonder handje over het voetpad stappen is onveilig, dat kan niet. Maar een speelparcours uit kussens en zetels, gemaakt door Miro, waarover ze kan kruipen en waarin ze kan dollen, dat is wel veilig en daar mag ze de grenzen van haar kunnen aftasten. 

Links:

https://www.facebook.com/onvoorwaardelijkouderschap 

artikel in Kroost

Interview in kiind

#StopJoFrost op Facebook en twitter! 

Volg je je moedergevoel? Volg ons op Facebook

https://www.facebook.com/pages/Monas-Blog/306678659485195
Zelf nog tips? Vragen? Laat een reactie achter! 

Maak een gratis website of blog op WordPress.com.

Omhoog ↑