Een van haar eerste woordjes was ‘papa’. En toen zei ze het niet meer. Vier of vijf maanden lang, en alleen maar ‘mama’ kwam eruit. Of ‘mo’ (de hond).

En vandaag zei ze ‘papa’. Heel duidelijk! En toen nog eens en nog eens. Hoe zou je zelf zijn? Als je platgeknuffeld wordt door je papa telkens als je het zegt!

En ik… Ik stond erbij en keek er glunderend naar, met mijn week moederhart en vrouwenhart heeft ze weer maar eens een stukje van het (weke) papahart veroverd.
Een stukje geluk in het leven van alledag, door een eenvoudig woordje.

Loa – 14 maanden