Zo’n dag waarop je een begrafenis bijwoont van een bijzonder man. Een man met kinderen en kleinkinderen, altijd paraat om iedereen te helpen. Veel te vroeg weggerukt van zijn dierbaren.

Zo’n dag waarop oud verdriet naar boven komt. Maar dat oud verdriet komt ook naar boven op gelukkige dagen, zoals laatst onze huwelijksverjaardag. Misschien is het nog niet helemaal verwerkt. Dat kan. Hoewel je met je verstand wel weet dat het beter is zo. Dat de natuur het zo beslist heeft, of gewild. Dat het zo moest zijn. Je hebt nu je twee gezonde kinderen, een koningswens dan nog! Dan moet je helemaal tevreden zijn. Maar toch zullen die twee kloppende hartjes ook altijd dicht bij ons hart blijven. Miro is er bijna uit het niets gekomen. Dan twee miskramen, dan pas Loa.

De stilte is oorverdovend. Niemand die weet wat te zeggen tegen jou, en dus maar zwijgen. Doodzwijgen. Letterlijk. Terwijl het zo’n deugd doet om het te vertellen en je hart te luchten.
Wij zijn geen kind verloren. Maar wel de verwachting van een kind. Twee keer. Ik weet heel goed wie me gebeld heeft, wie me gesteund heeft, wie wat heeft gezegd. Het zit gewoon niet in onze cultuur om over verdriet te praten. En dat is spijtig, want het deed me zo goed om mijn verdriet even te kunnen delen.

En als je er zelf over begint, dan hoor je zo vaak: ‘ik heb het ook meegemaakt’. En dan pas doen andere vrouwen hun verhaal. En ook dat doet deugd. Want je bent niet alleen met je verlies en je ziet dat het verdriet mindert en mensen terug verder kunnen gaan.

En dan zwijg ik nog over het verdriet van mijn man. Dat volledig miskend wordt. Niet bewust, men staat er gewoon minder bij stil. Want als mama heb je het kind gedragen, moet je een curettage ondergaan, is er die leegte. Maar voor de papa’s is er alleen machteloosheid. Je kind en vrouw niet kunnen beschermen tegen het kwaad, zoals mijn nicht het zo mooi verwoordde deze week. Hij kan nog steeds geen echo’s van baby’s zien, dan komt het allemaal weer boven.

Dit is een oproep:
– aan alle mama’s die een of meerdere miskramen hebben meegemaakt: hou het niet voor jezelf, praat erover. Het steunt mama’s die met het verse verdriet kampen. Het zorgt ervoor dat andere mama’s die het nog zullen meemaken er ook over kunnen praten. Haal het taboe eraf. Het is niks om je over te schamen, het is geen mislukking. Het is een verlies en over verlies valt er te rouwen. Ieder op haar manier.
– aan de omgeving van mama’s en papa’s die net een miskraam moeten verwerken: praat erover. Vraag even hoe het gaat. Of het gaat. Of je iets kan doen. En misschien komt er niks. Of alleen een ‘goed’. Ok, maar je hebt het dan toch gevraagd. Je hoeft dan nog niks terug te zeggen, als mensen hun verhaal doen. Soms is er naar vragen en luisteren genoeg. En in dit geval is dat zo.

Ps: ik had gelukkig wel veel steun van mijn man en mijn ouders, mijn zus en haar vriend, mijn nicht, mijn beste vriendinnen, collega’s. ❤️

Volg ons op Facebook!
https://www.facebook.com/pages/Monas-Blog/306678659485195

Advertenties