Ik kreeg ooit de tip ‘als mijn kinderen wakker worden ’s nachts, krijgen ze 1 keer hun tutje en knuffel terug, voor de rest moeten ze het zelf weten. Ze mogen krijsen wat ze willen. Anders leren ze het nooit.’

Ik moet toegeven dat ik deze tip 1 keer heb uitgeprobeerd. Niet helemaal tot het einde (krijsen wat ze willen ). Maar toch. Miro was toen een jaar of twee. Dan al een vastberaden kereltje en hij heeft me die ene keer meteen duidelijk gemaakt dat dat niet de goeie aanpak was. Gelukkig maar.
Ik was pril zwanger, moe. Opgestaan, tutje en konijn gegeven. En dan afgewacht. Hij huilde opnieuw. Ik moest al op m’n tanden bijten. Maar de woorden gonsden in mijn achterhoofd, bang om hem te verwennen of gewoon te maken aan mijn aanwezigheid ’s nachts. Zoals voorspeld werd het alleen maar erger. Het gehuil ging over in gekrijs en ik stond al snel aan zijn bed. Gelukkig maar. Hij had in zijn kwaadheid en machteloosheid zichzelf helemaal over zijn spijlen bed gelegd. Benen aan de ene kant, buik aan de andere kant. Hij krijste omdat hij niet meer weg kon. Instant schuldgevoel, een hele knuffelpartij en een gekalmeerde peuter (en mama) later, was het al snel duidelijk: dit nooit meer. Waarom had ik het eigenlijk gedaan? Zoiets had ik me laten aanpraten. Het zit niet in mij om dat te doen.

Wat hebben wij toch met dat verwennen? En dat dat al begint op babyleeftijd! Baby’s moeten alleen kunnen inslapen en zeker niet aan de borst, in de draagdoek, in de auto, in de buggy. Ik heb een pas bevallen vriendin horen zeggen: ‘hij ligt dus nu al liever op mijn buik te slapen dan in zijn bakje.’ Ik antwoordde dat dat heel normaal is, hij komt net uit je buik, neem hem maar lekker dicht bij je. ‘Ja… Maar, ik probeer het hem toch niet gewoon te maken, hij moet leren in zijn bedje te slapen.’ Één – dag – oud! En het erge is: ik dacht dat ook toen Miro geboren was. Gelukkig nam ik hem ook vaak bij mij, lekker dicht bij mama, dat voelde zo goed!
Baby’s moeten zichzelf kunnen vermaken, je mag er echt niet teveel mee bezig zijn. Dan verwen je ze en dan leren ze nooit alleen spelen. Baby’s moeten kunnen doorslapen. De lijst is eindeloos, iedereen kent zo’n voorbeelden.

Hoe kan een baby, die negen maanden wordt gedragen door zijn mama, dit ineens allemaal zelfstandig? Voor hem is alles nieuw, de buitenwereld is groot en bedreigend. Een baby kent alleen zijn mama, de veilige thuishaven. Vanuit nabijheid en bescherming, een veilig gevoel, kan een baby/peuter de wereld beginnen verkennen. Na een tijd weten ze dat je er bent, ook al ben je er niet (rond negen maanden). En dat gaat alleen maar beter. Voor kleine baby’s telt de spreuk ‘uit het oog, uit het hart’. Zien ze je niet, dan ben je verdwenen, voor altijd. Telkens verzekeren van je aanwezigheid maakt dat baby’s zich veilig voelen en zich veilig kunnen hechten. Ze leggen hierbij de basis voor alle latere relaties die ze ooit aangaan. Als je dit allemaal weet, kan je toch niet meer zeggen dat je een baby of kind verwent door aanwezig te zijn?

Dit is waarom ik deze blog startte. Omdat zoveel mama’s op fora zeggen ‘mijn mama zegt dat ik hem verwen als hij in de doek slaapt. Maar het voelt goed zo en ik wil hem niet laten huilen.’ ‘Is het echt zo dat hij niet alleen zal kunnen inslapen als hij aan de borst in slaap valt? Mijn vriendin zegt dat ik hem dit niet mag gewoon maken. Maar het gaat goed op deze manier.’ ‘Mijn schoonmoeder vindt dat hij nu toch al moet doorslapen en dat ik hem maar moet laten wenen als hij wakker wordt ’s nachts. Maar als ik voed, slaapt hij binnen vijf minuten terug verder. Als ik hem laat wenen, kan dat toch nooit zo snel gaan? Daarbij, ik krijg het niet over mijn hart om hem te laten huilen.’

Echt, mama’s, I’ve been there en het werkt niet. Dus zet die raad opzij en volg je moedergevoel.

IMG_6359.JPG
Het vervolg van dit verhaal vind je hier.

Interessante links:
http://www.phillyvoice.com/screaming-sleep-moral-imperative-end-cry-it-out/

http://www.phillyvoice.com/screaming-sleep/

http://evolutionaryparenting.com/proving-the-harm-in-early-sleep-training/

https://www.psychologytoday.com/blog/moral-landscapes/201112/dangers-crying-it-out

Volg ons op Facebook!

Advertenties