Zoeken

Mona's Blog

Voor ouders die hun gevoel volgen

Maand

augustus 2014

Samen slapen

Het is een rode draad door mijn moederschap. Bij de eerste dacht ik hem te verwennen door hem bij mij in bed te laten slapen, door hem nachtvoedingen te geven, door hem in de draagzak te steken. Nu is het allemaal anders. Ik volg mijn gevoel. Dat samen slapen hoort daar ook bij. Het is lekker gezellig, in de eerste maanden vond ik het belangrijk dat ze wist dat ik er was. Dag en nacht. In de materniteit heeft ze, gok ik, een uur in ‘het bakske’ gelegen (het wiegje). Ze moest me voelen en ruiken, ik lag in een klein bedje, maar geen haar op mijn hoofd die eraan dacht haar in het bakske te leggen. We lagen lekker zo. Gezellige tijd. De eerste weken thuis wou ze niet naast me in bed. Ze wou OP mij. Dan sliep ze. Dus dan deden we het zo. Ik hoor mijn mama nog zeggen: ‘hoe hou je dat allemaal vol?’. ‘Door te aanvaarden, mama. Het gaat zoveel makkelijker als je meegaat met je kind in plaats van je er tegen te verzetten.’ Dat was wat ik had gedaan bij onze eerste. Hij moest vanalles ‘unbabylike’ kunnen, want dat werd zo verwacht van de buitenwereld. En nu ging ik gewoon mee met de vraag van mijn baby. Wat een bevrijding! ‘Oke, je hebt het moeilijk? Dan ga je in de doek’ of ‘je kan niet slapen in bed? Dan lig je maar op mijn buik.’ Of ‘heb je alweer honger na een half uur? Dan ga je weer aan de borst.’
Met dat slapen is dat hetzelfde. En het is zoveel makkelijker voor ons. Ik heb haar een nacht steeds terug gelegd in haar bedje. Ze zou dan beter doorslapen, volgens een kennis. Hahahah, niet! natuurlijk 😉 en ik de dag erna gebroken 😦 het is een ‘luiewijventactiek’ als een andere, en het werkt voor ons.

Voor ik aan samenslapen begon, las ik me goed in. Hieronder vind je enkele links. Het is belangrijk dat jij en je partner aan enkele belangrijke voorwaarden voldoen en dat je bed veilig is. Ook in het Borstvoedingsboek van Kleintjes vind je tips.

Waarom co-sleeping goed is voor de baby lees je hier en hier

Hierbij enkel links voor veilig samen slapen:

http://www.borstvoeding.com/aanverwant/samen-slapen/hoe.html
http://www.borstvoeding.com/nieuwsberichten/veilig.html
http://www.borstvoeding.com/aanverwant/samen-slapen/bfhi.html

http://elizabethpantley.com/co-sleeping-safety-tips/

http://www.oeiikgroei.nl/baby/slapen/co-sleeping-samen-slapen/
http://www.oeiikgroei.nl/baby/slapen/veilig-samen-slapen-met-je-baby/

Op de Kind en Gezin site raden ze het af, maar raden ze een co-sleeper aan.

http://www.kindengezin.be/veiligheid/slapen/nabijheid-en-toezicht/

Advertenties

Moedergevoel

Ik kreeg ooit de tip ‘als mijn kinderen wakker worden ’s nachts, krijgen ze 1 keer hun tutje en knuffel terug, voor de rest moeten ze het zelf weten. Ze mogen krijsen wat ze willen. Anders leren ze het nooit.’

Ik moet toegeven dat ik deze tip 1 keer heb uitgeprobeerd. Niet helemaal tot het einde (krijsen wat ze willen ). Maar toch. Miro was toen een jaar of twee. Dan al een vastberaden kereltje en hij heeft me die ene keer meteen duidelijk gemaakt dat dat niet de goeie aanpak was. Gelukkig maar.
Ik was pril zwanger, moe. Opgestaan, tutje en konijn gegeven. En dan afgewacht. Hij huilde opnieuw. Ik moest al op m’n tanden bijten. Maar de woorden gonsden in mijn achterhoofd, bang om hem te verwennen of gewoon te maken aan mijn aanwezigheid ’s nachts. Zoals voorspeld werd het alleen maar erger. Het gehuil ging over in gekrijs en ik stond al snel aan zijn bed. Gelukkig maar. Hij had in zijn kwaadheid en machteloosheid zichzelf helemaal over zijn spijlen bed gelegd. Benen aan de ene kant, buik aan de andere kant. Hij krijste omdat hij niet meer weg kon. Instant schuldgevoel, een hele knuffelpartij en een gekalmeerde peuter (en mama) later, was het al snel duidelijk: dit nooit meer. Waarom had ik het eigenlijk gedaan? Zoiets had ik me laten aanpraten. Het zit niet in mij om dat te doen.

Wat hebben wij toch met dat verwennen? En dat dat al begint op babyleeftijd! Baby’s moeten alleen kunnen inslapen en zeker niet aan de borst, in de draagdoek, in de auto, in de buggy. Ik heb een pas bevallen vriendin horen zeggen: ‘hij ligt dus nu al liever op mijn buik te slapen dan in zijn bakje.’ Ik antwoordde dat dat heel normaal is, hij komt net uit je buik, neem hem maar lekker dicht bij je. ‘Ja… Maar, ik probeer het hem toch niet gewoon te maken, hij moet leren in zijn bedje te slapen.’ Één – dag – oud! En het erge is: ik dacht dat ook toen Miro geboren was. Gelukkig nam ik hem ook vaak bij mij, lekker dicht bij mama, dat voelde zo goed!
Baby’s moeten zichzelf kunnen vermaken, je mag er echt niet teveel mee bezig zijn. Dan verwen je ze en dan leren ze nooit alleen spelen. Baby’s moeten kunnen doorslapen. De lijst is eindeloos, iedereen kent zo’n voorbeelden.

Hoe kan een baby, die negen maanden wordt gedragen door zijn mama, dit ineens allemaal zelfstandig? Voor hem is alles nieuw, de buitenwereld is groot en bedreigend. Een baby kent alleen zijn mama, de veilige thuishaven. Vanuit nabijheid en bescherming, een veilig gevoel, kan een baby/peuter de wereld beginnen verkennen. Na een tijd weten ze dat je er bent, ook al ben je er niet (rond negen maanden). En dat gaat alleen maar beter. Voor kleine baby’s telt de spreuk ‘uit het oog, uit het hart’. Zien ze je niet, dan ben je verdwenen, voor altijd. Telkens verzekeren van je aanwezigheid maakt dat baby’s zich veilig voelen en zich veilig kunnen hechten. Ze leggen hierbij de basis voor alle latere relaties die ze ooit aangaan. Als je dit allemaal weet, kan je toch niet meer zeggen dat je een baby of kind verwent door aanwezig te zijn?

Dit is waarom ik deze blog startte. Omdat zoveel mama’s op fora zeggen ‘mijn mama zegt dat ik hem verwen als hij in de doek slaapt. Maar het voelt goed zo en ik wil hem niet laten huilen.’ ‘Is het echt zo dat hij niet alleen zal kunnen inslapen als hij aan de borst in slaap valt? Mijn vriendin zegt dat ik hem dit niet mag gewoon maken. Maar het gaat goed op deze manier.’ ‘Mijn schoonmoeder vindt dat hij nu toch al moet doorslapen en dat ik hem maar moet laten wenen als hij wakker wordt ’s nachts. Maar als ik voed, slaapt hij binnen vijf minuten terug verder. Als ik hem laat wenen, kan dat toch nooit zo snel gaan? Daarbij, ik krijg het niet over mijn hart om hem te laten huilen.’

Echt, mama’s, I’ve been there en het werkt niet. Dus zet die raad opzij en volg je moedergevoel.

IMG_6359.JPG
Het vervolg van dit verhaal vind je hier.

Interessante links:
http://www.phillyvoice.com/screaming-sleep-moral-imperative-end-cry-it-out/

http://www.phillyvoice.com/screaming-sleep/

http://evolutionaryparenting.com/proving-the-harm-in-early-sleep-training/

https://www.psychologytoday.com/blog/moral-landscapes/201112/dangers-crying-it-out

Volg ons op Facebook!

Featured post

Strijd

Onze vierjarige kan nogal… Vastberaden zijn. Vroeger zei ik koppig, maar nu zeg ik vastberaden. Dat is een goeie eigenschap. Doorzetten, bij je idee blijven, doen wat je denkt dat goed is.

Is dat makkelijk voor mama? Haha, goed geraden 😉

Tijdens de avondroutine deden we steeds hetzelfde: pipi doen, wassen, pamper aan, pyjama aan, tandjes poetsen en voetjes in de lavabo. Regelmaat brengt rust, dacht ik. Op een avond wou hij geen pipi doen. Het werd een strijd, ik hoef er geen tekeningetje bij te maken. Dat moest anders, maar hoe?

Heel toevallig belandde ik op een facebookgroep van natuurlijk ouderschap. Ik stelde mijn vraag daar en kreeg veel lieve en begripvolle antwoorden. Wat we nu doen is helemaal anders. Hij bepaalt zelf hoe de routine is. Er zijn de zaken die moeten gebeuren, maar hij bepaalt wat er wanneer gebeurt. Het idee erachter is dat hij baas is over zijn eigen lichaam. Zo’n belangrijke les voor elk kind. Sindsdien, een tweetal maanden, is naar bed gaan geen stressvol gebeuren meer. Hij bepaalt de volgorde, ik bepaal wat er moet gebeuren. We zijn allebei tevreden met dat compromis.
Ook zo voor naar toilet gaan. Hij had nog wel eens ongelukjes. Een beetje pipi in zijn onderbroek. Wat ik al deed, was dat hij zelf zijn natte kledij moest verversen. Maar ik gaf aan wanneer het tijd was om naar toilet te gaan en hij weigerde. Voor geen van beiden leuk. Dus nu is de afspraak dat hij ’s ochtends, ’s avonds en bij een uitstap pipi doet op mijn vraag als hij er zelf niet bij stilstaat. Anders geeft hij het zelf aan. Hij moet wel nog eens naar toilet spurten, maar geen ongelukjes meer!

Loslaten, vertrouwen op je kind… Dat was een wijze les. Bedankt aan alle mama’s van de groep voor de tips!

Links
Facebookgroep: Natuurlijk ouderschap (APEU)

Monkey Platter

Of een apenbord, zoals onze oudste het zo mooi zegt 🙂

Die oudste behoort tot de categorie ‘moeilijke eters’. Iets nieuw proberen is een uitdaging. Op school eten ze elke dag samen fruit. Zo heeft hij, naast de bananen en appels die hij al altijd at, zijn gamma uitgebreid met druiven, aardbeien en rauwe wortels.

Ik las bij De Groene Vrouw over de Monkey Platter en dat leek me wel wat voor mijn fuzzy eater. Je mag nemen wat je wil, iedereen eet van hetzelfde bord en het is een gezellig moment. Ongedwongen samen vier-uren, dat vond mijn vierjarige super!

We maakten samen het bord klaar. Hij at cake waarin appel verwerkt zat en zonder suiker. Dat op zich was al een overwinning!

Denk wild, gooi er allerlei gezonde dingen op of kuis je frigo uit en maak er een restjesbord van. Kaas, noten, groenten, zaden, pitten, gedroogd fruit, vers fruit,… Maak het wel toegankelijk en ga niet ineens te experimenteel. Hadden er allerlei ongekende zaken op gelegen, had mijn zoon het niks gevonden. Toom je enthousiasme dus een beetje in (ook niet mijn sterkste kant ;)).

Smakelijk en vooral veel plezier!

Links:
De Groene Vrouw: http://www.groenevrouw.nl/monkey-platter-laat-je-koter-kiezen/

IMG_6845.JPG

Volg ons op Facebook!
https://www.facebook.com/pages/Monas-Blog/306678659485195

Cheecky wipes: handig? JAAAA!!!

In de eerste luierperiode gebruikte ik vochtige doekjes. Dat betekende dat ik bij een vuile luier een aantal stappen moest ondernemen:
1. Vuile luier uit en vuile billen proper maken met zakdoekjes of vochtige doekjes, nieuwe luier aan.
2. Ontlasting naar het toilet brengen. (Bij urineluiers is deze stap over te slaan.)
3. Vuile luier naar de luieremmer in de berging/wasplaats.
4. Vuile doekjes in de vuilbak.

Stap vier kan vermeden worden door…. De cheeky wipes!
Hierover heb ik geen moment getwijfeld: meteen op de geboortelijst gezet en nog geen moment spijt van gehad.

Ik gebruik zo’n doos van cheecky wipes zelf om de vochtige doekjes in te bewaren. De sluiting is wat stug, maar dat is het enige nadeel. De doekjes blijven er goed vochtig in, dus de doos moet uiteraard goed sluiten. Eens om de twee a drie dagen zijn ze op of ververs je ze. Vullen met water en een paar druppeltjes heerlijk geurende etherische olie erbij. De bewaardoos gaat af en toe mee in de vaatwasmachine.

Op verplaatsing kan je ze meenemen in een kleine wetbag. Of een spuitbusje meenemen met oplossing water/olie en de doekjes droog meenemen. Vuile doekjes kunnen mee in de grote wetbag voor de wasbare luiers.

Voordelen:
– handig want mee in de luieremmer te gooien.
– mee wassen met de vuile luiers.
– vochtige doekjes kwamen vorig jaar in een slecht daglicht te staan. Er zouden stoffen in zitten die je liever niet aan je baby’s kontje smeert. Bij Cheeky wipes gebruik je etherische olien die niet schadelijk zijn en zacht in gebruik.
– once again: milieu vriendelijk.
– je kan ze ook gebruiken als snelle handen – of snoetenpoetsers.

Links:
Info over vochtige doekjes:

http://m.hln.be/hln/m/nl/38/Familie/article/detail/2461514/2015/09/19/Vochtige-doekjes-slecht-voor-kindjes.dhtml
http://www.radio2.be/inspecteur-decaluwe/babydoekjes-minder-onschuldig-dan-je-zou-denken

Cheeky wipes:
http://kleinspook.be/search?q=Cheeky+wipes

Wetbag:
http://kleinspook.be/planetwise-wipe-pouch

Mamamelk invriezen

Gekolfde melk vries je best zo snel mogelijk in, liefst binnen 24u.

Als je de melk eerst nog in de frigo bewaarde, zal de melk bovenaan een vetrandje vertonen. Geen probleem, even onder de lauwe kraan houden of verwarmen tussen je handen en walsen maar.

Ik gebruik voor het invriezen Milk Trays. Dat zijn ijsblokstaafjes van 30cc. Invriezen in kleine hoeveelheden heeft als voordeel dat je kleine hoeveelheden kan gebruiken, dus minder verspilling van je vloeibare goud. Het enige nadeel is dat ze niet in de vaatwasmachine mogen. Maar dat is dan ook het enige nadeel 🙂

Is een staafje niet volledig vol? Dan mag je er gerust nog wat bijgieten van een volgende kolfbeurt. Koel deze dan eerst af in de frigo en giet er niet meer nieuwe melk in dan de ingevroren hoeveelheid.

Na een dagje vriezer laad ik ze over in Ikea vriesdozen. De staafjes passen er net in. Meestal wordt wat ik kolf meteen gebruikt, zoveel voorraad zit er niet in de vriezer, dus ik vries per maand in (is meestal 1 grote doos).

Ijsblokzakjes zijn minder geschikt om moedermelk in te vriezen, omdat er minuscule deeltjes plastic kunnen blijven kleven aan de bevroren melk.
Niet zo ideaal dus.

LINKS:
Ikeadozen: http://m.ikea.com/be/nl/catalog/products/art/60066724/

Milk trays:
België: http://shop.boobs-n-burps.be/cadeau/gadgets/milk-trays
Nederland: http://www.borstgevoed.nl/a-28132882/milk-trays-invriessysteem/milk-trays/

Volg ons op Facebook!
https://www.facebook.com/pages/Monas-Blog/306678659485195

Kolven op het werk: tips!

De eerste week terug aan het werk kreeg ik steevast 2 dezelfde vragen:
‘en? Overgestapt op flesjes?’ ‘Neenee, kolven op het werk, he!’
‘Amai! En is dat niet raar?’
Wel ja, een beetje toch. Van werk naar baby switchen is niet altijd gemakkelijk, maar alles went en al snel ging het zoals thuis.

Oefen thuis
Gewoon al om de handeling onder de knie te krijgen, je kolf en je borsten te leren kennen en je zo op je gemak te voelen. Ook heb je dan een voorraadje voor als je eens een dag minder kolft. Het neemt ‘de druk van de ketel’.
Ben je van plan om te kolven op het werk, is een goeie kolf een must. Een hele investering, maar een die je er uithaalt: kunstvoeding is ook duur.
Ik kolfde thuis tijdens de eerste voeding. De ene borst dronk ze, de andere gelijktijdig kolven (met dank aan mijn handsfree kolfBH). Ze dronk altijd minder lang dan ik kolfde. Nadat ze gedronken had, had ik mijn handen vrij om borstcompressie te oefenen.
Je borsten leren kennen, beetje raar gezegd, ze hangen daar ondertussen al tijden. Maar tijdens het oefenen kwam ik erachter dat ik een ‘trage’ en ‘snelle’ borst heb. De ene geeft snel alle melk af en de andere heeft wat meer tijd nodig, maar komt uiteindelijk op hetzelfde of zelfs meer aantal cc’s als snelle zus. Niks om je zorgen over te maken, maar als je dat niet weet, zit je misschien onnodig te stressen op je werk.

Relax
Eens op het werk moet je het dan ook nog maar doen. Relax? Makkelijker gezegd dan gedaan, natuurlijk. Ik zie het als een rustmoment, even tussen de drukte door een moment om aan mijn lieve dochter te denken, even facebook te checken of foto’s te kijken van mijn oogappeltjes.
Er zijn voor mij twee methodes:
– Ofwel laat je het kolven los, kijk je niet naar je opbrengst, doe je compleet iets anders. Boekje lezen, facebook checken, in gedachten naar een rustige plek gaan, je aandacht vestigen op alles behalve het kolven. Als het een echte stress dag is, adem ik eerst even een paar keer diep in en uit om mijn lichaam duidelijk te maken dat het nu tijd is om te ontspannen.
– Ofwel geef je je volle aandacht aan de kolf. Je bekijkt foto’s van je spruit om je toeschietreflex makkelijker op te wekken. Je past borstcompressie toe om je opbrengst te maximaliseren.
Meestal pas ik de loslaat-methode toe tijdensde eerste vijf minuten van het kolven. Daarna ga ik over tot de borstcompressie. Even checken hoeveel ik al heb en elke druppel te bekijken als alweer een extra druppel vloeibaar goud, een stimulans om door te gaan. Borstcompressie toepassen zorgt ervoor dat mijn opbrengst tot 1/3 of zelfs de helft vergroot!

Mijn allereerste blogpost ging over collega’s die het hadden over melkkoeien toen ik liet vallen dat ik wou kolven. Je vraagt je misschien af hoe het nu gaat op het werk?
Ik was tijdens mijn pauze gaan kolven, de anderen hadden ook pauze. Toen ik de melk in de frigo wilde zetten, sprak de secretaresse me aan. Dat de collega’s zich afvroegen waar ik was? De (mannelijke) collega die het wist, kreeg het woord kolven niet over zijn lippen. Dus hebben ze gezamenlijk naar een alternatief gezocht. Dat werd ‘Nina is voor eten aan het zorgen’. Ik moest erom lachen. ‘Ja maar, ze hebben er wel wat mee gelachen, met het kolven’ zei de secretaresse. Ik antwoordde: ‘och, met humor wordt hier veel verwerkt en als ze er op die manier mee omgaan, zie ik dat als een eerste stap in het aanvaardingsproces.’ Zo had ze het nog niet bekeken 😃
dus… Als ik nu zeg dat ik ‘voor eten ga zorgen’ weet iedereen exact wat ik ga doen, voelt niemand er zich ongemakkelijk bij en zijn we weer een stapje dichter bij het normaliseren van kolven op het werk.

Hier vind je meer info over borstcompressie: http://www.borstvoeding.com/problemen/mproductie/borstcompressie.html

Nog meer info over kolven:
– Boobs ’n Burps geeft cursussen in kolven.
http://www.boobs-n-burps.be/milk-bar
http://www.boobs-n-burps.be/groepslessen – start to pump
http://www.borstvoeding.com/kolven/
– vraag raad aan collega’s of vriendinnen die al gekolfd hebben op het werk.

Dit zijn uiteraard mijn persoonlijke tips en ervaringen, raadpleeg een professional bij problemen of vragen.
– lactatiekundige: http://www.bvl-borstvoeding.be/nl/lactatiekundige_zoeken-7.html
– vrijwilliger van La leche league: http://www.lalecheleague.be/lll-medewerkers.html

Waarom?

‘Ik begrijp dat je lang borstvoeding wil geven, maar is er geen flesvoeding die maakt dat ze geen last heeft van die intoleranties en dat jij gewoon alles kan eten wat je wil?’
Ik vrees dat je niet begrijpt dat ik lang borstvoeding wil geven, door zo’n uitspraak te doen.
Ik vraag het me al een hele tijd af. Waarom-oh-waarom is borstvoeding geven dit keer zo’n evidentie? Waarom is flesvoeding geen optie? Geen haar op mijn hoofd – ook niet de grijze – die eraan denkt om te stoppen. Tegen alle goedbedoelde adviezen in, want misschien gaat ze wel doorslapen, op flesvoeding?

We zijn er vier jaar geleden aan begonnen omdat het de beste optie was, de gezondste ook. Overweldigd door het moederschap en onzeker gemaakt door adviezen van huisdokter en de omgeving ‘dat hij op drie maand toch wel zou moeten doorslapen’, stilaan overgestapt op flesvoeding. Dit overkomt me deze keer NIET meer. Oh neen. Tweede keer goeie keer. Dus we doen door. Dag na dag. Beiden ervan genietend. Ons momentje samen, tot rust komen. Het is helemaal geen opdracht of opoffering. Het is zo natuurlijk en normaal.

Toen ik in de lagere school zat, wou ik kinderverpleegster worden. Of kinderdokter. Ik wou zorgen voor kinderen en ze terug gezond maken, ook al was ik er zelf nog een.
Ineens viel me te binnen waarom borstvoeding zo evident is. Het is het ultieme ‘zorgen voor je kind’.

Manifest voor de vrijgevochten mama

Vanmiddag waren we op bezoek bij mijn oma. Al snel ging het over de voedselintoleranties van onze dochter en de borstvoeding die ik nog steeds geef. Mijn oma is er één uit de duizenden, dus geïnteresseerd luisterde ze naar mijn verhaal. Na afloop vroeg ik haar hoe men zestig jaar geleden tegenover langer voeden stond. Ze vertelde dat ze haar eerstgeborene zes maanden borstvoeding had gegeven, en dat was in die tijd abnormaal lang.

En dat is het nog steeds.

Wat doet het me hartzeer als ik lees dat mama’s die vinden dat hun keuze de beste is voor hun situatie, twijfelen aan zichzelf of overstag gaan omdat het niet zo ‘hoort’ in deze tijd. Oké, voor velen zijn het niet de meest alledaagse zaken: een draagdoek is zeldzamer in het straatbeeld dan een buggy, langer borstvoeding geven is zeldzamer dan overschakelen op flesvoeding. Maar het zijn wel bewuste keuzes waarover is nagedacht, waar we over hebben gelezen, en die naar ons gevoel juist zijn voor onze kinderen. En dat heeft niks met geitenwollensokken te maken.
Stilstaan, nadenken en het anders doen. Dat is niet evident in deze tijd. Het gaat dan ook zoveel makkelijker als je steun krijgt, vooral van je nabije omgeving. Waarom ons niet even vragen wat de voordelen zijn van onze aanpak? We zullen je met veel plezier meenemen in ons avontuur!

De voorbije zestig jaar is er nog niks veranderd. Sta stil, denk na. Is dit wat ik wil, of wat mijn omgeving vindt dat ‘juist’ is? En volg dan je moedergevoel. Voor onze kinderen, maar evengoed voor onze kleinkinderen, zodat ook zij later de vruchten kunnen plukken van onze keuze.

Het is nu of nooit!

Mis geen enkele update: Mona’s blog is ook te volgen op Facebook

Maak een gratis website of blog op WordPress.com.

Omhoog ↑