Zes maanden van fulltime borstvoeden, zorgen en (proberen) slapen zijn voorbij. Zes maanden van symbiose met het wezentje dat ik 9 maanden mocht dragen. Zes maanden van afwisselend ploeteren, moederen en genieten. Evenwichten zoeken tussen alles en wij. Mama en baby, als een verlengde van elkaar. 

Wanneer ze papa zag, of broer, gaf ze hen de grootste glimlach die ze maar kan geven. Haar mondhoekjes scheuren bijna. Als ze mij zag, was dat maar heel normaal. Want zij en ik, wij waren een.

We gaan nu af en toe elk onze eigen weg. Zij bij de grootouders, ik naar het werk. Soms met de krop in de keel vertrekken. Maar aankomen op het werk en even meer zijn dan enkel mama. Het doet zo’n deugd. Voor 2,5 dagen per week toch. En als ik haar kom halen, na de race van mijn leven – want elke seconde telt op de terugweg van het werk – scheuren haar mondhoekjes nu ook bijna als ze mij ziet.

Advertenties