‘Dit is echt een vraag voor jou.’ Zei mijn leerkracht psychologie op het mondeling examen in het zesde middelbaar. Bijna elf jaar geleden. De vraag ging over feminisme. Oke, ik stond op mijn strepen als het komt op vrouwenrechten en gelijkheid. Maar een feministe? Dat vond ik een stap te ver. Hij eigenlijk ook. Dat kwamen we overeen.

Ik moest eraan denken, vandaag.
Eigenlijk ben ik nog niet veel veranderd en is die strijdvaardigheid nog niet getemperd. Integendeel.
Vandaag, tijdens een etentje onder collega’s, ging het over ‘amai, je geeft nog steeds borstvoeding? En wat als je volgende week gaat werken?’
‘Dan doen we gewoon door.’
‘Ja?’
‘Ja, het gaat goed, waarom stoppen?’
‘Ahja, ja…’
En dan ging het over kolven. En dat dat toch niet iets is wat je in het bijzijn van je man doet, ‘want dat is echt een stap te ver, dat moet ik echt niet zien.’ Zei een collega. En nog: ‘Kijkt je man daar naar?’ Ik was overdonderd door deze vraag en antwoordde waarheidsgetrouw dat voeden en ook kolven een deel is geworden van ons gezin. Niemand kijkt daar nog raar van op. Het enige waar de man zich aan stoort, is het geluid van de kolf. De zoon denkt dat er aan elke ‘borstel’ een ‘knopje’ zit dat op en neer gaat en waar melk uitkomt. Ik ben volgens hem ‘de melkbezorger’. En zijn zus? Zij wordt daar groot van.
Het gesprek ging nog verder over melkkoeien en kolven en….

Is dit een van de laatste taboe’s? Langvoeden? Een van de meest natuurlijke dingen die er zijn? Echt?

Volgende week is het zover, terug aan het werk. Weg uit de veilige cocon, waar enkel in hoogste nood, wanneer ze onophoudelijk huilde en we wisten niet waarom, door Manlief ‘flesvoeding’ als oplossing werd gezien. Die optie werd met een boze blik, hooguit met een paar zinnen van tafel geveegd en was helemaal geen optie meer nadat ze toch rust vond aan de borst en in slaap dommelde. De naaste omgeving is intussen gedrild. Neen, flessen zijn geen optie. En ja, onze dochter krijgt zo lang mogelijk borstvoeding. Nu is het zaak die boodschap over te brengen buiten de veilige cocon.
Back to reality, strijdvaardiger dan ooit. Het pad effenen voor de mama’s na mij. Want elke mama heeft het recht haar kind zolang te voeden als zij of haar kind dat willen.

Advertenties