Zoeken

Mona's Blog

Voor ouders die hun gevoel volgen

Maand

april 2014

Winterslaap

Zes maanden van fulltime borstvoeden, zorgen en (proberen) slapen zijn voorbij. Zes maanden van symbiose met het wezentje dat ik 9 maanden mocht dragen. Zes maanden van afwisselend ploeteren, moederen en genieten. Evenwichten zoeken tussen alles en wij. Mama en baby, als een verlengde van elkaar. 

Wanneer ze papa zag, of broer, gaf ze hen de grootste glimlach die ze maar kan geven. Haar mondhoekjes scheuren bijna. Als ze mij zag, was dat maar heel normaal. Want zij en ik, wij waren een.

We gaan nu af en toe elk onze eigen weg. Zij bij de grootouders, ik naar het werk. Soms met de krop in de keel vertrekken. Maar aankomen op het werk en even meer zijn dan enkel mama. Het doet zo’n deugd. Voor 2,5 dagen per week toch. En als ik haar kom halen, na de race van mijn leven – want elke seconde telt op de terugweg van het werk – scheuren haar mondhoekjes nu ook bijna als ze mij ziet.

Advertenties

7 big no no’s!

Zeven dingen die je beter niet aan een borstvoedende mama vraagt tijdens de eerste zes maand borstvoeding. Een ervaringsoverzicht.

1. Moet ze nu weer eten?
Ja, baby’s onder zes maand, eten best 8-12 keer per etmaal. Om hun suikerspiegel niet te ver te laten dalen en om je eigen productie op lange termijn veilig te stellen.

2. Slaapt ze al door?
Neen! En dat ligt waarschijnlijk aan de borstvoeding, ja. Baby’s regelen ’s nachts de borstvoeding, door voedingen te vragen, blijft je productie stabieler. Hun suikerspiegel blijft gelijkmatiger hoog. Het is niet abnormaal dat een kind nachtvoedingen vraagt als hij jonger is dan twee jaar.

3. Geef je dan niet beter de fles, als ze nog niet doorslaapt?
Tjah, beter en slechter… Ik kies ervoor om dat niet te doen. Iedereen weet immers dat borstvoeding beter is voor moeder en kind. Kunstvoeding is een goed alternatief, maar de borstvoeding loopt goed, waarom dan overschakelen?

4. Wanneer ga je starten met groentenpap?
Een baby krijgt best zes maand exclusief borstvoeding. Een baby onder het jaar hoeft geen fruit of groenten te eten. Ze krijgen alles mee uit moedermelk. En het is beter voor hun darmpjes om ze de eerste zes maand enkel te ‘belasten’ met melk. Darmen zijn nog niet af bij de geboorte, integendeel.

5. Zit ze nu weer in de draagdoek?
Ja! 🙂 huid-op-huid contact is goed voor de borstvoeding, om je kindje een vertrouwd gevoel te geven, om een band op te bouwen, om haar kalm te houden of te krijgen, om haar in slaap te krijgen, om krampjes te verlichten…

6. Ben je niet bang om op haar te rollen, als jullie samen slapen?
Neen. Een mama zal dat instintcief nooit doen. Er moet natuurlijk aan een aantal basisvoorwaarden voldaan worden. Het is een van de meest natuurlijke dingen die je kan doen. En zoooo makkelijk om ‘op automatische piloot’ en lekker snel en cosy te voeden. En dan weer samen in slaap te dommelen.

7. Hoe lang ga je nog borstvoeding geven?
Zo lang het voor ons aangenaam blijft 🙂 Onze eerste mijlpaal is bereikt: zes maand borstvoeding! Ik heb haar net, na een uur wakker zijn, in slaap kunnen ‘borsten’, ze zijn toch zo handig. Niet alleen eten, maar ook troost, liefde, warmte, genegenheid…
Hopelijk kunnen we dit nog eventjes samen beleven.

Vul gerust het lijstje aan!

Back to reality

‘Dit is echt een vraag voor jou.’ Zei mijn leerkracht psychologie op het mondeling examen in het zesde middelbaar. Bijna elf jaar geleden. De vraag ging over feminisme. Oke, ik stond op mijn strepen als het komt op vrouwenrechten en gelijkheid. Maar een feministe? Dat vond ik een stap te ver. Hij eigenlijk ook. Dat kwamen we overeen.

Ik moest eraan denken, vandaag.
Eigenlijk ben ik nog niet veel veranderd en is die strijdvaardigheid nog niet getemperd. Integendeel.
Vandaag, tijdens een etentje onder collega’s, ging het over ‘amai, je geeft nog steeds borstvoeding? En wat als je volgende week gaat werken?’
‘Dan doen we gewoon door.’
‘Ja?’
‘Ja, het gaat goed, waarom stoppen?’
‘Ahja, ja…’
En dan ging het over kolven. En dat dat toch niet iets is wat je in het bijzijn van je man doet, ‘want dat is echt een stap te ver, dat moet ik echt niet zien.’ Zei een collega. En nog: ‘Kijkt je man daar naar?’ Ik was overdonderd door deze vraag en antwoordde waarheidsgetrouw dat voeden en ook kolven een deel is geworden van ons gezin. Niemand kijkt daar nog raar van op. Het enige waar de man zich aan stoort, is het geluid van de kolf. De zoon denkt dat er aan elke ‘borstel’ een ‘knopje’ zit dat op en neer gaat en waar melk uitkomt. Ik ben volgens hem ‘de melkbezorger’. En zijn zus? Zij wordt daar groot van.
Het gesprek ging nog verder over melkkoeien en kolven en….

Is dit een van de laatste taboe’s? Langvoeden? Een van de meest natuurlijke dingen die er zijn? Echt?

Volgende week is het zover, terug aan het werk. Weg uit de veilige cocon, waar enkel in hoogste nood, wanneer ze onophoudelijk huilde en we wisten niet waarom, door Manlief ‘flesvoeding’ als oplossing werd gezien. Die optie werd met een boze blik, hooguit met een paar zinnen van tafel geveegd en was helemaal geen optie meer nadat ze toch rust vond aan de borst en in slaap dommelde. De naaste omgeving is intussen gedrild. Neen, flessen zijn geen optie. En ja, onze dochter krijgt zo lang mogelijk borstvoeding. Nu is het zaak die boodschap over te brengen buiten de veilige cocon.
Back to reality, strijdvaardiger dan ooit. Het pad effenen voor de mama’s na mij. Want elke mama heeft het recht haar kind zolang te voeden als zij of haar kind dat willen.

Maak een gratis website of blog op WordPress.com.

Omhoog ↑