Zoeken

Mona's Blog

Voor ouders die hun gevoel volgen

Moedergevoel

Ik kreeg ooit de tip ‘als mijn kinderen wakker worden ’s nachts, krijgen ze 1 keer hun tutje en knuffel terug, voor de rest moeten ze het zelf weten. Ze mogen krijsen wat ze willen. Anders leren ze het nooit.’

Ik moet toegeven dat ik deze tip 1 keer heb uitgeprobeerd. Niet helemaal tot het einde (krijsen wat ze willen ). Maar toch. Miro was toen een jaar of twee. Dan al een vastberaden kereltje en hij heeft me die ene keer meteen duidelijk gemaakt dat dat niet de goeie aanpak was. Gelukkig maar.
Ik was pril zwanger, moe. Opgestaan, tutje en konijn gegeven. En dan afgewacht. Hij huilde opnieuw. Ik moest al op m’n tanden bijten. Maar de woorden gonsden in mijn achterhoofd, bang om hem te verwennen of gewoon te maken aan mijn aanwezigheid ’s nachts. Zoals voorspeld werd het alleen maar erger. Het gehuil ging over in gekrijs en ik stond al snel aan zijn bed. Gelukkig maar. Hij had in zijn kwaadheid en machteloosheid zichzelf helemaal over zijn spijlen bed gelegd. Benen aan de ene kant, buik aan de andere kant. Hij krijste omdat hij niet meer weg kon. Instant schuldgevoel, een hele knuffelpartij en een gekalmeerde peuter (en mama) later, was het al snel duidelijk: dit nooit meer. Waarom had ik het eigenlijk gedaan? Zoiets had ik me laten aanpraten. Het zit niet in mij om dat te doen.

Wat hebben wij toch met dat verwennen? En dat dat al begint op babyleeftijd! Baby’s moeten alleen kunnen inslapen en zeker niet aan de borst, in de draagdoek, in de auto, in de buggy. Ik heb een pas bevallen vriendin horen zeggen: ‘hij ligt dus nu al liever op mijn buik te slapen dan in zijn bakje.’ Ik antwoordde dat dat heel normaal is, hij komt net uit je buik, neem hem maar lekker dicht bij je. ‘Ja… Maar, ik probeer het hem toch niet gewoon te maken, hij moet leren in zijn bedje te slapen.’ Één – dag – oud! En het erge is: ik dacht dat ook toen Miro geboren was. Gelukkig nam ik hem ook vaak bij mij, lekker dicht bij mama, dat voelde zo goed!
Baby’s moeten zichzelf kunnen vermaken, je mag er echt niet teveel mee bezig zijn. Dan verwen je ze en dan leren ze nooit alleen spelen. Baby’s moeten kunnen doorslapen. De lijst is eindeloos, iedereen kent zo’n voorbeelden.

Hoe kan een baby, die negen maanden wordt gedragen door zijn mama, dit ineens allemaal zelfstandig? Voor hem is alles nieuw, de buitenwereld is groot en bedreigend. Een baby kent alleen zijn mama, de veilige thuishaven. Vanuit nabijheid en bescherming, een veilig gevoel, kan een baby/peuter de wereld beginnen verkennen. Na een tijd weten ze dat je er bent, ook al ben je er niet (rond negen maanden). En dat gaat alleen maar beter. Voor kleine baby’s telt de spreuk ‘uit het oog, uit het hart’. Zien ze je niet, dan ben je verdwenen, voor altijd. Telkens verzekeren van je aanwezigheid maakt dat baby’s zich veilig voelen en zich veilig kunnen hechten. Ze leggen hierbij de basis voor alle latere relaties die ze ooit aangaan. Als je dit allemaal weet, kan je toch niet meer zeggen dat je een baby of kind verwent door aanwezig te zijn?

Dit is waarom ik deze blog startte. Omdat zoveel mama’s op fora zeggen ‘mijn mama zegt dat ik hem verwen als hij in de doek slaapt. Maar het voelt goed zo en ik wil hem niet laten huilen.’ ‘Is het echt zo dat hij niet alleen zal kunnen inslapen als hij aan de borst in slaap valt? Mijn vriendin zegt dat ik hem dit niet mag gewoon maken. Maar het gaat goed op deze manier.’ ‘Mijn schoonmoeder vindt dat hij nu toch al moet doorslapen en dat ik hem maar moet laten wenen als hij wakker wordt ’s nachts. Maar als ik voed, slaapt hij binnen vijf minuten terug verder. Als ik hem laat wenen, kan dat toch nooit zo snel gaan? Daarbij, ik krijg het niet over mijn hart om hem te laten huilen.’

Echt, mama’s, I’ve been there en het werkt niet. Dus zet die raad opzij en volg je moedergevoel.

IMG_6359.JPG
Het vervolg van dit verhaal vind je hier.

Interessante links:
http://www.phillyvoice.com/screaming-sleep-moral-imperative-end-cry-it-out/

http://www.phillyvoice.com/screaming-sleep/

http://evolutionaryparenting.com/proving-the-harm-in-early-sleep-training/

https://www.psychologytoday.com/blog/moral-landscapes/201112/dangers-crying-it-out

Volg ons op Facebook!

Featured post

Kinderwens 

‘Eigenlijk moet je je afvragen: wil je met twee of drie aan de eettafel zitten?’ 

BAM. Zò herkenbaar. Wij zaten met drie aan tafel, maar dat vierde plaatsje bleef leeg. Twee keer kregen we hoop en twee keer werd de verwachting van ons kindje, dat broertje of zusje, weggerukt. ”t Is niet goed… ’t Is niet goed.’ De woorden en het nee-knikken van de gynaecoloog tijdens de controle-echo zal ik nooit vergeten. Ik krijg er nog koud van als ik eraan terugdenk. 

De gevulde plaatsjes aan tafel bieden troost. Maar die lege plaats zal altijd leeg zijn zolang ze leeg is. 

Kleuterpraat 

‘Mama, er komt moe uit mijn mond!’ 
Loa – 3jaar – geeuwt 💛 

Kleuterpraat 

‘Wil je een eitje, Loa?’ ‘Maar ik heb al fruit!’ 

En ze steekt haar wortel omhoog. 
Toch nog even oefenen op de categorieën 😉
Loa – 3jaar 

Foto: (c) Sven Rammeloo 

Kleuterpraat 

‘Ssssst, Loa, wees maar stil nu, anders kan je niet slapen.’ 
‘Mamaaaaahaaaa?’ 

‘Ja?’ 

‘Maar eigenlijk kan ik praten met toeë ogen.’ 
Loa – 3jaar

Aan de mama… 

Aan de mama met de gillende peuter 

Aan de mama die haar geduld verliest 

Aan de mama die roept 

Aan de mama die uren Facebook afschuimt 

Aan de mama die niet weet wat ze moet doen

Aan de mama die onzeker is

Aan de mama die moe is 

Aan de mama die het moe is 

Aan de mama die de verbinding met haar man kwijt is

Aan de mama die haar man mist

Aan de mama die zichzelf mist

Aan de mama die geen tijd heeft voor… *zelf in te vullen*

Aan de mama met het volle hoofd 

Aan de mama met de stijve nek/schouders/rug

Aan de mama die piekert 

Aan de mama met angsten die met haar aan de haal gaan

Aan de mama met een burn out

Aan de mama die teveel voelt

Aan de mama die niks voelt 

Aan de mama die geen woorden heeft voor wat ze voelt 

Aan de mama die het eventjes niet ziet zitten 

Aan de mama die van geen hout pijlen weet maken 

Aan de mama die door de bomen het bos niet meer ziet – of omgekeerd – whatever 

Aan de mama die alles heeft om gelukkig te zijn… Maar het niet is. 

Ook jij hebt het recht op hulp. 
Liever vroeg dan laat. 

Liever laat dan nooit. 

😘 
Nina Mouton is klinisch psycholoog en psychotherapeut io. Ze heeft een praktijk in Gent. 

Meer info: 

Website 

Facebook

Dagboek van een zesjarige 

Die ochtend aan Miro zijn bed:’Broertje? Wakker worden…’ 

‘Mmmm.’

‘Ga je opstaan?’ 

‘Niet echt, nee.’ 
🤔
Miro – 6jaar 

Just do it …

Diepe zucht, hier komt het: 

Ik 

Kan 

Niet 

Alles 

Tegelijk. 


Werken, praktijk, therapie-opleiding, mama zijn, vrouw zijn, dochter en zus zijn. 

Nee, dat gaat niet. Dat gaat al niet meer na een paar weken. Er zijn mensen die dat wel kunnen. Maar ik niet. En dat is oké. Dus moest ik kiezen. En volg ik mijn hart. Niet de zekerheid. Niet het vast contract. Just do it, Nina, spring! Mijn eigen zaak, mijn eigen praktijk: hetgeen waar ik zoveel energie uit haal en waar ik hard voor wil werken. Voor elke cliënt opnieuw. 

Dus… Vanaf 1/1/2017 sta ik voltijds in mijn praktijk, ben ik elke dag van de week beschikbaar voor afspraken en ga ik voluit voor het uitvoeren van mijn grote droom. 

Ik wil afsluiten met een emo-dingetje… En iedereen bedanken die gelooft in mijn idee en mijn droom. Dat betekent zóveel voor mij. Merci! 😘

Meer weten over die droom? Mijn website vind je hier: ninamouton.wordpress.com

En op Facebook vind je me hier.  

Kleuterpraat

Op een bepaald moment nemen ze de taken gewoon van je over. Borstvoeding normaliseren bijvoorbeeld.

Loa had aan oma verteld bij wie je borstje kan drinken: alleen bij meisjes. En dan had ze elke vrouw opgenoemd die ze kent. Ahja, want die hebben allemaal borsten. 

En de cirkel was rond. 

Loa – drie jaar  

Foto: Sven Rammeloo

Facebook: Nina Mouton – gezin relaties ouderschap 

… En toen sliep hij terug bij zijn zus op de kamer 

Na een hele zomervakantie in zijn eigen kamer, naderde de komst van het eerste leerjaar met rasse schreden. Een paar  dagen voor 1 september: ‘mama, ik wil bij iemand liggen, ik wil niet alleen op mijn kamer liggen.’ Dus verhuisde hij opnieuw. 

Slapen en je veilig voelen, gaan hand in hand. Miro is sowieso een denker. Hij heeft soms slechte dromen (daarvoor maakten we samen een dromenvanger, op zijn vraag) en als hij in zijn bed ligt, komen er vaak nog veel verhalen boven. 

Ik probeer dat nu op voorhand op te vangen. Het eerste leerjaar is een hele stap. Ik probeer op de avond een momentje te voorzien om hem te laten vertellen, zodat hij rustig kan gaan slapen. 

We zien wel wat de toekomst brengt. Het slapen zal altijd fluctueren. Maar we zullen altijd proberen om hem zo veilig mogelijk te doen voelen. Wij slapen toch ook graag met onze partner in bed? 

Slaapwel 😘 

Blog op WordPress.com.

Omhoog ↑