Helpende handjes 

‘Mama, spijtig dat er niet overal helpende handjes zijn, he?’

‘Wat zijn dat, helpende handjes?’

‘Wel, die zitten in de grond en als je ze roept, dan komen ze tevoorschijn en ze helpen je met àlles! Ook met je werk, he!’ 

‘En gaan die dan mee, heeft iedereen zijn eigen helpend handje?’

‘Nee, die zitten gewoon overal, overal op de wereld zijn er helpende handjes voor iedereen.’

‘En wat kan je daar dan aan vragen?’

‘Alles! En ze helpen je altijd!’ 

Ons ventje van bijna zes die in zijn eigen woorden zegt dat een ondersteunend netwerk zoveel kan betekenen. 

Ik schreef een blog over hoe steun in verschillende vormen kan komen. Emotionele steun, praktische steun… 

Er zijn ook verschillende manieren om je problemen of die van een ander op te lossen. 

Vandaag belde ik naar één van mijn helpende handjes. Mijn probleem, waar ik al een paar weken mee rondliep, was op een paar seconden opgelost. Ik huilde van opluchting. Ik wist niet dat ik er zo mee had in mijn maag gezeten. Zonder dat helpend handje, had het niet in een vingerknip opgelost geweest. 

Daarom: Merci aan al onze helpende handjes, iedereen op zijn of haar manier, helpend waar ze kunnen. Zó belangrijk voor een gezin in deze tijd  😘 


Foto: Sven Rammeloo 

Mona’s blog, ook op Facebook

img_4250

Peuterpraat 

Na vijf minuten van proberen in slaap vallen:

‘Mamaaaaaa?’

‘Jaaa?’

‘Ik ga opstaan, eh!’

‘Nee, he, muisje, je hebt nog niet geslapen. Eerst een beetje slapen, dan opstaan.’

Vijf minuten en even lang ‘ik heb de zon zien zakken in de zee’ zingen later:

‘Mamaaaa? Nuuuuu opstaaaan?’ 

😄

Loa – 2j 10mdn 

Foto: Sven Rammeloo 

Vooruit! 

Langs de dijk en de duinweggetjes. Van tegenwind niet veel last. Op het strand niet.vooruit.geraken. 

Rechtsomkeer. 

Dan maar meewind. 

Peeling van de kuiten: check!

En maar lopen. Met de wind meegevoerd. De zee, het kraken van de schelpen, de wind en mijn ademhaling. 

Meer mag dat niet zijn.

Lopen naar nieuwe dingen. Niet weg van oude dingen. Het oude is ook goed. Het nieuwe zal nog beter zijn. Vooruit vooruit altijd maar vooruit.

Tot die rivier, die echt te breed was om over te steken. 

Rechtsomkeer. 

Dan maar tegenwind terug.

Peeling van de schenen: check.

Mij houden ze niet tegen. Vooruit. Ook tegenwind. Ook door de kleine zeeën. 

Voetbad met echt fris zeewater: check.

Terug aan het appartement staat de supportersclub klaar. Ze hebben de beste plaatsen: balkon op’t zesde verdiep. En maar juichen en klappen. 

Schattiger wordt het niet.

Waar is Nina? (Ja! Ik sta op de foto :)) (foto: Sven Rammeloo) 

Mona’s blog loopt ook op Facebook

Langer borstvoeden… 

Onbekend is onbemind. Een ouder kind aan de borst zie je bijna nooit en is daarom cultureel niet aanvaard en moeilijk te begrijpen voor buitenstaanders. 
Toen Loa zondag op het strand vroeg om te mogen drinken, zei ik: ‘straks in ons huisje’. Ze begreep dat onmiddellijk en speelde verder. 

Ik voed mijn bijna driejarige niet in het openbaar, ik voed haar enkel bij mensen waar ik me op m’n gemak bij voel. Ze drinkt op vraag, het is niet enkel ‘s morgens en ‘s avonds. En eigenlijk is het niet aan anderen om daarover te oordelen. Want zoals in het artikel staat: op geen enkel vlak zijn er nadelen aan verbonden, voor moeder noch kind. Het is de biologische norm om langer te voeden. De culturele strooit hierbij roet in het eten.

Om de mensen gewoon te maken aan langer voeden, had ik haar wel moeten aanleggen op het strand. Maar als mama heb ik ook mijn eigen grenzen en daar ga ik niet over. Langer borstvoeden betekent niet dat er geen afspraken aan kunnen verbonden zijn. Het is niet grenzeloos, je geeft je als moeder niet helemaal over aan je kind, het is geen symbiotische relatie. Dat loskomen doen ze vanzelf. Papa is haar held en haar grootouders ziet ze doodgraag. Ik kan gerust weggaan, ik weet dat ze zich goed voelt bij anderen ook. Ze huppelt naar school. Haar wereld verbreedt vanzelf, op haar eigen tempo. 
Leesvoer: hier 

Mona’s blog op Facebook vind je hier. Wees welkom 💛

Drie voordelen van werken in een vrouwenteam

Mama-zijn is ook gaan werken. En je daar liefst nog goed voelen ook. Sinds zes maanden werk ik in een andere afdeling van de vzw. Bij de afweging of ik zou solliciteren, zat ook dat het nieuwe team enkel bestond – en nog steeds bestaat – uit alleen maar vrouwen. Ik vind dat zelf eigenlijk alleen maar leuk, maar ik kan me voorstellen dat het anderen zou kunnen afschrikken. Vooroordelen genoeg in de wereld. Ik ga ze hier nu niet beginnen opnoemen 😉. Niks van dat in mijn beleving van mijn nieuwe team. 

Al mijn collega’s kennen mijn blog, dus verrassing… Deze gaat over jullie! 😇😃

De voordelen: 

  1. Iedereen heeft het gezien wanneer je een nieuw kleedje draagt of wanneer je naar de kapper bent geweest. Je krijgt van elke collega minstens één compliment en ongeveer vijf redenen waarom dit nieuwe kledingstuk of deze nieuwe coupe je zo mooi staat. Ze vragen in welke winkel je het hebt gehaald en zijn  mee wild enthousiast als je het in solden hebt kunnen scoren. Heerlijk! 
  2. Er is oprechte interesse in de koters van de ander. Schattige verhalen worden onthaald met ooooooh’s en aaaaaaah’s, met triestige verhalen wordt meegeleefd en met domme stoten wordt uitbundig gelachen. 
  3. Wanneer het maandstondentijd is, kan je dat gewoon openlijk zeggen, wordt dat begrepen met een half woord en krijg je bakken begrip. En als je maandstonden er onverwacht doorkomen en de computerman zit net aan jouw computer te werken (dan is er eens een man in huis!) en je maandverband zit in de schuif van je buro en er is geen manier om dit onopvallend uit die schuif te krijgen… is er altijd iemand in de buurt die het nodige gerief mee heeft. 

Ps: dit laatste is echt gebeurd. Jaja, het is mijn verhaal.

Pps: de andere zaken ook.

Ppps: valt het op dat ik er graag werk – want ja, werken doen we ook, hoor – en hoe! – ? Ik hoop het! 

Pppps: deze lijst is zeker niet volledig! 

Mona’s blog is hier op Facebook te vinden.